ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έχει κάτι τελεσίδικο…

ΑΥΤΟΣ ο ήλιος έχει κάτι τελεσίδικο. Ακόμα και η μικρή παρένθεση της βροχής
έρχεται να επιβεβαιώσει όσα μένουν πίσω. Πουλόβερ, κασκόλ, κρύες νύχτες,
παλτά, χριστουγεννιάτικες βόλτες, γάντια, φόβοι για ξαφνικά διαγωνίσματα,
μπότες, εκδρομές στα χιόνια…

Ο Στάθης μιλάει για τον απολογισμό του χειμώνα. Είναι δική μου εντύπωση ή όλα
φαίνονται πιο σοβαρά τους κρύους μήνες; Οι καβγάδες στο γραφείο, τα
οικογενειακά προβλήματα, οι χαμένοι έρωτες… Κι όλα πάλι αποκτούν μια πιο
προσωρινή διάσταση όταν περνάμε περισσότερο καιρό εκτός τειχών, όταν
ευχαριστιόμαστε την βόλτα, τις βουτιές στη θάλασσα, ακόμα και τον καφέ σ’ ένα
μαγαζί με τα τραπεζάκια έξω.

Κι αν τέλος πάντων, πρέπει να γίνει αυτός ο απολογισμός, τι να περιέχει άραγε;
Ο Μάνος λέει πως τα απωθημένα του χειμώνα γίνονται καλοκαιρινές προσδοκίες.
Όσα δεν κατορθώσαμε να πραγματοποιήσουμε μέχρι τώρα από αυτά που επιθυμούσαμε,
θα γίνουν εικόνες φωτεινές που θα τις αναζητούμε τους μήνες που έρχονται. Λες
και τώρα που τα πάντα είναι λιγότερα ­ τα ρούχα, οι ώρες της νύχτας, η
παραμονή μας μέσα στο σπίτι, οι σχολικές φροντίδες, η δουλειά ­ μπορούμε να
κυνηγήσουμε με μεγαλύτερη προσήλωση τα όσα ζητά η καρδιά μας.

Αυτός ο ήλιος έχει κάτι τελεσίδικο. Μια ηλικιωμένη αγρότισσα μου είχε πει
κάποτε, δείχνοντας τις ρυτίδες που χάραξαν στο πρόσωπό της οι ατέλειωτες ώρες
στο ύπαιθρο, πως «όταν ο ήλιος καίει, τα ανθρώπινα πάθη γεμίζουν τον αέρα όπως
οι υδρατμοί που βγαίνουν απο το νερό. Και τότε, η μπόρα δεν είναι μακριά…».

Ας πούμε λοιπόν, ότι η ώρα των απολογισμών ήρθε κι έφυγε. Αυτό που έμεινε,
είναι όλα όσα έχουμε μπροστά μας. Τα πάθη και οι επιθυμίες μας. Ακόμα κι αν
αυτός ο ήλιος παίξει με την μπόρα, έχει κάτι τελεσίδικο…