Μαθήματα ανθρωπιάς στον Κακόβατο

Δάσκαλος και μαθητής στον πίνακα. Ο κ. Κανακάρης παρακολουθεί τον νεαρό Αλβανό που γράφει το όνομά του

ΣΤΟΝ ΚΑΚΟΒΑΤΟ Ηλείας 20 Αλβανοί μόλις τελειώνουν τις δουλειές τους στα
χωράφια, τα βράδια, κάθονται στα θρανία, μαθαίνοντας ελληνική γραφή κι
ανάγνωση. Το πρωτότυπο αυτό σχολείο, κοντά στη Ζαχάρω, άρχισε πρόσφατα τη
λειτουργία του με δάσκαλο τον 58χρονο μετανάστη, εκπαιδευτικό στη Σουηδία,
Παναγιώτη Κανακάρη.

«Βρίσκομαι για λίγον καιρό στην Ελλάδα» λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κανακάρης και
προσθέτει: «Πέρασα δύσκολες στιγμές σαν μετανάστης και έχω ιδιαίτερη
ευαισθησία σε θέματα ρατσισμού, έτσι πήρα αυτή την πρωτοβουλία μετά τα
γεγονότα με τους Αλβανούς στο Γιαννιτσοχώρι» (κάτοικοι του χωριού θέλησαν να
διώξουν τους Αλβανούς από την περιοχή τους).

Στην αρχή τα μαθήματα παρακολούθησαν επτά Αλβανοί αλλά τώρα οι «μαθητές»
έφτασαν τους είκοσι. «Οι περισσότεροι είναι οικογενειάρχες και ουδέποτε έχουν
δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα στην περιοχή» συμπληρώνει ο κ. Κανακάρης. Αλλά
και οι κάτοικοι του χωριού θέλουν την ένταξη των Αλβανών στην κοινωνία τους,
«για να μη ζουν στο περιθώριο», αναφέρει ο αντιπρόεδρος της κοινότητας κ.
Τρίπυλας. Τρεις φορές την εβδομάδα, μετά τη σκληρή δουλειά στα χωράφια, ο
Σπύρος, ο Ηρακλής, ο Αρτούρ, η Έλενα σπεύδουν στην αίθουσα του Δημοτικού
Σχολείου. Ο Ηρακλής Νάτση, από το Αργυρόκαστρο, σηκώθηκε πρώτος στον πίνακα
και έγραψε με ελληνική γραφή το όνομά του με υπερηφάνεια.

«Είναι ένα σχολείο, αγκαλιά γνώσεων» δηλώνει ο Κώστας Δούκας, κάτοικος του
χωριού, και προσθέτει: «Ήταν μια υπέροχη πρωτοβουλία του Παναγιώτη Κανακάρη
που την υποστηρίξαμε όλοι στον Κακόβατο».

Ο Αλβανός «μαθητής» Γιάννης Κατάτι μένει στον Κακόβατο έναν χρόνο μαζί με τη
γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Καθισμένος στο θρανίο νιώθει
ικανοποιημένος, παρ’ ό,τι η δουλειά στο χωράφι κράτησε σχεδόν όλη την ημέρα.
«Ήρθαμε σ’ έναν ξένο τόπο και από την πρώτη στιγμή θέλαμε να μάθουμε ελληνικά,
να συνεννοούμαστε με τους ανθρώπους που μας βοηθούν να ζήσουμε».

Λίγο αργότερα, στο καφενείο του χωριού, οι μαθητές πίνουν τσίπουρο και παίζουν
«δηλωτή» με τους ντόπιους. Ο κ. Κανακάρης, που κατάγεται από την Καισαριανή,
στέκει στη γωνιά. Το πρόσωπό του λάμπει: «Είναι μετανάστες και θέλουν να
έρθουν κοντά μας, να δείξουν ότι κι αυτοί έχουν δυνατότητες, πιστεύουν σε
αξίες και έχουν οράματα για τα παιδιά τους».

Οι μαθητές καληνυχτίζουν τον δάσκαλο και τους ντόπιους, την επομένη ημέρα έχει
πολύ δουλειά στο χωράφι και το άλλο βράδυ το αλφάβητο και το ρήμα «είμαι».