«Με λένε Γιώργο. Παρακαλώ, μην κοιτάτε περίεργα»

Μοιάζει σα να κρέμεται ένας τεράστιος προβολέας πάνω από τα κεφάλια μας.
Στον δρόμο όλοι κοιτάζουν μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω απ’ ό,τι η συνηθισμένη
περιέργεια επιτάσσει.

Γιώργος Τακτικός: Στην Ελλάδα ακόμα είναι καλύτερα να είσαι μαύρος παρά Αλβανός

Στο σινεμά κανείς δεν κάθεται δίπλα μας. Στο εστιατόριο ο σερβιτόρος σχεδόν
αγνοεί την ύπαρξη του φίλου μου. Απευθύνεται μόνο σε μένα που είμαι λευκή και
Ελληνίδα. Μήπως θα έπρεπε να βγούμε για καφέ στο Πικαντίλι Σίρκους;

Ο Γιώργος αντιμετωπίζει με το γνωστό του χιούμορ την κατάσταση. «Εντάξει,
παρήγγειλε εσύ, εμένα τα ελληνικά μου δεν είναι καλά», λέει σε άπταιστα…
ελληνικά υπό το βλέμμα της κοπελιάς που περιμένει υπομονετικά να πάρει την
παραγγελία. Ζει έξι χρόνια στην Αθήνα, κατάγεται από το Ζαΐρ, και το «λάθος»
του είναι πως το χρώμα του είναι σκουρότερο από το δικό μου. Με χιούμορ
αντιμετώπισε την πρόκληση: «Έλα να κάνουμε μερικές βόλτες να δούμε ποιες θα
είναι οι αντιδράσεις γύρω μας», και με χιούμορ θυμήθηκε μερικές πικρές
ιστορίες από τη μέχρι τώρα διαμονή του στη χώρα μας. Όπως τότε, πριν από δύο
καλοκαίρια στην Τήνο, που ο ιερέας τού είπε να βγει… έξω από την εκκλησία.
«Ένιωσα πραγματικά άσχημα γιατί είμαι χριστιανός και από τότε, αλήθεια σου
λέω, δεν ξαναπήγα σε εκκλησία», εξομολογείται μ’ ένα ανόρεχτο (αυτήν τη φορά) χαμόγελο.

Καθόμαστε στις αναπαυτικές πολυθρόνες του καφέ της Πλατείας Κολωνακίου. Η
κίνηση είναι κάπως πεσμένη εξαιτίας του καιρού. Ο προβολέας ανάβει πάνω από τα
κεφάλια μας αυτόματα. «Με λένε Γιώργο, σας παρακαλώ, μη με κοιτάτε περίεργα»,
θα ήθελε να πει σε όλους ο συνοδός μου με την ελληνική ταυτότητα στην τσέπη.
Όταν πήγε να πάρει την ταυτότητά του από το Αστυνομικό Τμήμα, ο αστυνομικός
τον κοίταξε με έκπληξη και του είπε: «Για σένα είναι;». Μετά εξαφανίστηκε στο
διπλανό γραφείο λέγοντας «έξω είναι ένας μαύρος με χαρτιά που λέει ότι η
ταυτότητά του είναι έτοιμη».

Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ

Ο προβολέας. Στο μπαράκι, στην καφετέρια, στη στάση των λεωφορείων. «Έχω συνηθίσει να με κοιτάζουν», λέει ο Γιώργος. «Όμως κι εσύ αν έρθεις στο Ζαΐρ θα σε κοιτάζουν όλοι»

Λευκή με μαύρο φαίνεται πως είναι ιδανικός συνδυασμός για τις εμπνευσμένες
καμπάνιες του Τοσκάνι, όταν σκοπός είναι να προωθηθούν οι πωλήσεις μιας
πολυεθνικής εταιρείας ρούχων στις πέντε ηπείρους. Λευκή με μαύρο φαίνεται πως
είναι η ιδανική πρόκληση και ένα εξασφαλισμένο «αξιοπερίεργο» θέαμα στους
δρόμους της Αθήνας. Εξαίρεση η περιοχή της Γλυφάδας και της Ομόνοιας, για
εντελώς διαφορετικούς λόγους η καθεμιά. Εξαίρεση και ορισμένα κλαμπ ή «χάι»
μαγαζιά της νύχτας, όπου οι κανόνες αντιστρέφονται: εκεί αποκτάς άλλο «αέρα»
αν στην παρέα σου υπάρχουν έγχρωμοι. Αρκεί να φορούν τις σωστές ετικέτες και
τα κατάλληλα αξεσουάρ φυσικά.

Μπήκαμε σε καταστήματα ρούχων, σε εστιατόρια, περιμέναμε σε στάσεις
λεωφορείων, περπατήσαμε στην Ερμού και την Βασιλίσσης Σοφίας. Ο προβολέας δεν
έσβησε ούτε λεπτό. Στο εστιατόριο της μόδας με το κάποιου «επιπέδου» και
ασφαλώς πολυταξιδεμένο κοινό, η περιέργεια καμουφλάρεται από την επιδεικτική
αδιαφορία. Στην πλατεία τα χαμόγελα μάς καρφώνουν με ειρωνεία. Κάποιοι ψίθυροι
και γελάκια καθώς απομακρυνόμαστε, μας υποψιάζει για το τι επακολούθησε.
Τουλάχιστον, η παρουσία μας δίνει φρέσκια τροφή για σχόλια σε βαριεστημένες
παρέες. Στη στάση του λεωφορείου μια κυρία εγκαταλείπει δέκα ζωτικούς πόντους
από το παγκάκι προσέχοντας μήπως και ακουμπήσει τυχαία στον Γιώργο.
Κοιταζόμαστε και σκάμε στα γέλια. Πάμε παρακάτω;

«Καλά, μού φαίνεται ότι εσύ πρέπει να έχεις πρόβλημα και όχι εγώ», μου λέει
κάποια στιγμή καθώς περιμένουμε στο φανάρι της Κανάρη, παίρνοντας ρεβάνς. Και
έχει δίκιο! Συνειδητοποιώ πως μας κοιτάζουν, αλλά περισσότερο στέκονται σε
μένα. Τα βλέμματα μοιάζει να μου λένε «μα, είναι δυνατόν» και σίγουρα δεν
είναι ιδέα μου. Όσες στιγμές ο Γιώργος στέκεται μόνος του, ο προβολέας
χαμηλώνει το φως του. Φυσικά αυτό δεν είναι κανόνας.

ΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ

«Μια φορά μπήκα σε ένα μαγαζί στην Πατησίων. Και η πωλήτρια που ήταν και νέα
κοπέλα μού λέει: Τι θες;. Έτσι ακριβώς. Ένα παντελόνι, λέω. Της δείχνω ποιο,
το δοκιμάζω αλλά δεν μ’ αρέσει. Μπορώ να δω αυτό εκεί; της λέω. Αυτό δεν είναι
για σένα, μου λέει μ’ ένα ύφος που θα ήθελα να τη χαστουκίσω. Γιατί, δεν
κατάλαβα;. Είναι πολύ ακριβό. Είχα εκνευριστεί τόσο που πήγα να φύγω. Στην
πόρτα με πρόλαβε το αφεντικό της και πολύ ευγενικά με ρώτησε τι θέλω. Τελικά
αγόρασα ένα παντελόνι ογδόντα χιλιάδες μόνο και μόνο για να τη σπάσω στην
πωλήτρια που είπε με ύφος ότι αυτό δεν είναι για μένα. Καταλαβαίνεις σχιζοφρένεια;».

Η ιστορία του άτυχου νέου από τη Νιγηρία σόκαρε τον φίλο μου. Ο ίδιος όμως
πιστεύει πως «το συγκεκριμένο άτομο θα σκότωνε όποιον έβρισκε μπροστά του.
Απλώς, έτυχε να είναι μαύρος». Το πιστεύει αυτό γιατί θεωρεί ότι η κατάσταση
στην Ελλάδα «μπορεί να είναι περίεργη για τους ξένους, αλλά δεν έχετε φθάσει
ακόμα στο επίπεδο άλλων.

Στην Αγγλία, σκοτώσανε ένα παιδί που περίμενε στη στάση του λεωφορείου για
πλάκα και στη Γαλλία γίνεται χαμός. Βέβαια, υπάρχουν και εδώ αυτοί που δεν με
βλέπουν ούτε ως άνθρωπο ούτε ως μαύρο, αλλά ως… κλέφτη, αλλά αυτό δεν ισχύει
για όλους. Να, ας πούμε βρήκα σχετικά εύκολα σπίτι να νοικιάσω. Βέβαια, τώρα
που το λές, όταν ζητάω κάπου δουλειά, κι ας εξηγώ ότι είμαι μηχανικός
αυτοκινήτων, με στέλνουν κατευθείαν στα… πλυντήρια».