«Τον σκότωσαν γιατί δεν πουλούσε την αξιοπρέπειά του»

Ο Ολουντάρε και ο Σάμιουελ, αλλά και ο Πίτερ, ο Κρίστιαν, ο Μόρλι πιστεύουν ότι η δολοφονία του Ούτσι ήταν μια ρατσιστική βολή στις καρδιές όλων των Αφρικανών

ΕΙΧΕ ΚΑΡΔΙΑ με αντοχές ο Ούτσι. Και ένα πλατύ χαμόγελο. Διέγραψε έναν κύκλο
τριάντα ενός χρόνων ζωής ­ ως Νιγηριανός πολίτης. Και μόλις δέκα μηνών ως
«παρανόμως» διαμένων στην Ελλάδα…. Το μόνο που πρόλαβε ήταν να κάνει τα
χαρτιά του για την «άσπρη κάρτα»!

Είχε γονείς πίσω ο Ούτσι. Και αδέλφια. Είχε και μια γυναίκα. Που «κρεμάστηκε»
μαζί του από την ίδια ελπίδα ­ εκείνη της επιβίωσης. Αυτό το όνειρο έφερε τόσο
μακριά τον Ούτσι. Κι αυτό το όνειρο σφαγιάστηκε μαζί του.

Είχε μια αστραφτερή ευγένεια και πηγαία την αίσθηση του χιούμορ ο Ούτσι.
Γελούσε σαν παιδί. Θύμωνε ελάχιστα. Αγαπούσε τη ζωή. Αλλά την έχασε. Για ένα
ρολόι; Όχι, λένε οι συμπατριώτες του: «Ο Ούτσι πέθανε γιατί ήταν μαύρος!».

ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Αιχμηρή ­ σαν τη σιδερογροθιά με το λεπίδι που τρύπησε την καρδιά του Ούτσι ­
η διαπίστωση «σερνόταν» χθες το απομεσήμερο από άκρη σε άκρη της οδού
Γερανίου. Είναι ένα κομμάτι από την πατρίδα αυτό το σοκάκι της Ομόνοιας με τα
στενά πεζοδρόμια για τους Νιγηριανούς της Αθήνας… Κι εκεί που ξετυλίγεται η
ζωή τους, εκεί ξετυλίχθηκε χθες και το πένθος τους. Δεν θρηνούσαν έναν απλό
θάνατο. Δεν ήταν ένας καβγάς, ένα ατύχημα, μια στιγμιαία συγκυρία. «Ήταν
ξεκάθαρη δολοφονία ο θάνατος του Ούτσι», λένε με ένα στόμα…

Λες και είχε πέσει «σύνθημα», ομάδες Νιγηριανών άρχισαν να συρρέουν από νωρίς
το πρωί μέσα και έξω από τη στοά, στο νούμερο 14 της Γερανίου. Εκεί που είναι
τα μικρομάγαζα απ’ όπου αγοράζουν τις προμήθειές τους. Αλλά και τα γραφεία της
Νιγηριανής Κοινότητας. Η είδηση είχε ήδη κάνει το γύρο της καρδιάς τους. Είχε
αντλήσει θλίψη και δάκρυα και τώρα αντλούσε θυμό και οργή. Αλλά τι παράξενο…
Ακόμα και οργισμένοι δεν έχαναν ούτε ένα δράμι από την ευγένεια και την
αξιοπρέπειά τους…

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ… ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Στην οδό Γερανίου, χθες το μεσημέρι, άρχισαν να συρρέουν από νωρίς το πρωί. Ξαφνικά, έγιναν… διαδήλωση. Και το στενοσόκακο «έκλεισε»

Οι δέκα έγιναν είκοσι, οι είκοσι πενήντα, οι πενήντα εκατό, οι εκατό
διακόσιοι. Και ξαφνικά, έγιναν… διαδήλωση. Η Γερανίου «έκλεισε». Και οι πιο
θερμόαιμοι που κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο, μετά βίας αφήνουν τα εγκλωβισμένα
αυτοκίνητα ένα – ένα να περάσουν, ενώ οι λευκοί οδηγοί πατούν «διακριτικά»
γκάζι με σκυμμένο κεφάλι. Ήξεραν τι είχε συμβεί. Και ντρέπονταν. Γυρολόγος
ήταν ο Ούτσι. Όπως ο Μπενίτο, ο Κρίστιαν, ο Πίτερ, ο Σάμιουελ. Έτσι ξεκίνησε
και ο Μόρλι ­ πριν ανοίξει το δικό του μαγαζάκι. Έτσι ξεκίνησαν οι περισσότεροι.

Ρολόγια, ραδιοκασετόφωνα, ασύρματα τηλέφωνα, διάφορα μικροαντικείμενα και
διακοσμητικά η πραμάτεια τους. Οι φτωχογειτονιές της Αθήνας και οι λαϊκές, τα
«στέκια» τους. Φτηνή πραμάτεια, φτηνό μεροκάματο. Αλλά ζωή με χαμόγελο και
αξιοπρέπεια. Με ελπίδα.

Στο μαγαζάκι του Μόρλι, με εκείνον καθισμένο πίσω από το γραφειάκι και
αναρίθμητους να μπαινοβγαίνουν, ο χρόνος υποτάσσεται στις επιταγές της θλίψης:
«Τον περιπαίξανε, τον κοροϊδέψανε, τον κλέψανε κι ύστερα τον χλευάζανε. Δεν
έφταναν όλα αυτά. Ήθελαν να του στερήσουν και την αξιοπρέπειά του. Και επειδή
αυτό δεν το “πουλούσε”, τον σκότωσαν. Σαν να ήταν ένα τίποτα…».

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑΣ

Φίλος του Μόρλι και άλλων Νιγηριανών ο δικηγόρος Γιώργος Αθανασιάδης,
αφουγκράζεται τον παλμό τους ­ συγχρονίζοντας στην ίδια χρονοπυξίδα της θλίψης
τον δικό του: «Είναι ένα τρομακτικό γεγονός αυτός ο θάνατος. Μας έχει σοκάρει
όλους. Ποτέ ξανά στην Ελλάδα δεν είχαμε ανάλογο περιστατικό. Είναι προφανώς
αποτέλεσμα της “αλβανοφοβίας” και γενικότερα της ξενοφοβίας που κυριαρχεί
τελευταία». Σε πολλούς ο τρόπος της δολοφονίας θυμίζει ακραίες καταστάσεις
μεθοδευμένου ρατσισμού νεοναζιστικής οργάνωσης. Άλλοι πιστεύουν ότι ο
δολοφόνος του Ούτσι είχε υποσυνείδητο μίσος για τους «ξένους» και καμιά σχέση
με νεοναζιστικές οργανώσεις. Όπως και αν έχει, όλοι συμφωνούν ότι «αν στη θέση
του Ούτσι βρισκόταν ένας λευκός γυρολόγος, δεν θα ήταν τώρα νεκρός». Ο
ρατσισμός όπλισε το χέρι του δολοφόνου με τη σιδερογροθιά-στιλέτο. Ο ρατσισμός
«έραψε» και τα στόματα των υπολοίπων που συμμετείχαν ή όχι στο έγκλημα αλλά
υπέθαλψαν έναν εγκληματία και το χειρότερο «εξαφάνισαν» τα αιμάτινα ίχνη και
κατασκεύασαν μια ιστορία ληστείας με δράστη έναν ανύπαρκτο Αλβανό: «Όσοι
βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο ποδοσφαιρικό σωματείο και άφησαν να γίνει το
κακό είναι συμμέτοχοι και συνένοχοι. Κι ας μην κρατούσαν το στιλέτο», πιστεύει
ο Ολουντάρε Ομπιγκμπεσάν, γενικός γραμματέας της Νιγηριανής Κοινότητας στην
Ελλάδα. Την ίδια άποψη εκφράζει στα «ΝΕΑ» και ο πρόεδρος της κοινότητας,
Πάτρικ Οντέ.

Στην «υπό κατάληψη» οδό Γερανίου, η λαϊκή συνέλευση των Νιγηριανών που κράτησε
τρία τέταρτα της ώρας λίγο πριν ο ήλιος υψωθεί κατακόρυφα, το έρεισμα των
θερμόαιμων και μη Αφρικανών, ήταν ένα: Δικαιοσύνη. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι.
Όλοι. Χωρίς διακρίσεις… Γι’ αυτό τους μιλούσε ο μικρόσωμος Μπενίτο, όρθιος
πάνω στο καπό ενός αυτοκινήτου και τους παρακινούσε να βγουν εκείνη την ώρα
στους δρόμους της Αθήνας και να διαδηλώσουν. Αυτό ήθελε και ο Σάμιουελ και ο
Πίτερ που είχαν αντιρρήσεις για «διαδήλωση της στιγμής». Τελικά, τους έπεισε ο
γενικός γραμματέας της κοινότητάς τους ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να
διαδηλώσουν ­ υπό το μένος της οργής που μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες
αντιδράσεις. Η ανοιχτή διαδήλωση προσωρινά ματαιώθηκε ­ θα γίνει κάποια άλλη
στιγμή συντονισμένα. Αλλά τα καταστήματα των Νιγηριανών έμειναν χθες κλειστά.
Και οι μικροπωλητές με τα μελαψά πρόσωπα και τη φλογερή αξιοπρέπεια δεν
διαλάλησαν τη φθηνή τους πραμάτεια στους δρόμους… Από τα χέρια τους περνούσε
μονάχα σε έγχρωμη φωτοκόπια η φωτογραφία του Ούτσι. Με το όνομά του γραμμένο
από κάτω. Κάποιοι τον ήξεραν περισσότερο. Κάποιοι άλλοι λιγότερο. Αλλά όλοι
πονούσαν το ίδιο. Ήταν μια μέρα πένθους η χθεσινή. Γιατί ο θάνατος του Ούτσι
ήταν μια «ρατσιστική βολή» στις καρδιές όλων των Αφρικανών. Ήταν ένα
πισωπάτημα της ανθρώπινης ιστορίας. Ένα βήμα προς τα πίσω…