Ταγμένος σε αποστολές ζωής

Στο Μαλάουι. Από τη μια, ο Σπύρος Τουφεξής επί το έργον, εξετάζοντας παιδιά· και οι «σύνδεσμοι» των ντόπιων, από την άλλη, ενώ προσπαθούν να περάσουν το αντι-AIDS μήνυμα μέσα από τα θεατρικά δρώμενα

«Είναι σπαραξικάρδιο όταν βλέπεις ανθρώπους να πεθαίνουν γύρω σου, παντού»,
λέει ο Σπύρος, «και είναι τραγικό, όταν καθημερινά αντιμετωπίζεις αρρώστους,
που το μόνο που μπορείς να κάνεις γι’ αυτούς είναι να κάνεις λιγότερο επώδυνο
τον θάνατό τους…».

«ΕΙΝΑΙ όμως ίσως η μόνη ικανοποίηση, όταν καταλαβαίνεις ότι έχεις
συμβάλει στο να αλλάζουν τα πράγματα, όσο και αν αυτό είναι χρονοβόρο…».

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του από τη Νοσηλευτική Σχολή, ο Σπύρος Τουφεξής
έφυγε αποστολή για επτά μήνες στη Ζάμπια, για την υποστήριξη ενός
περιφερειακού νοσοκομείου. Δεν είχε παρά μερικές εβδομάδες που είχε επιστρέψει
από εκεί και έφυγε για έξι μήνες σκληρής προσπάθειας στο επικίνδυνο
Αφγανιστάν, το οποίο σπαρασσόταν από τον εμφύλιο πόλεμο, την επιβολή του
ισλαμικού νόμου, τον πολιτικό και στρατιωτικό βούρδουλα. Από εκεί, έφυγε για
άλλο ένα εξάμηνο σε μία άλλη «θερμή» ζώνη του πλανήτη ­ τη Σομαλία, όπου
μαινόταν άγριος πόλεμος… Και από εκεί, έφυγε για έναν χρόνο στο τραγικό
Μαλάουι, όπου η εξάπλωση του AIDS έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Γύρισε,
στην Ελλάδα, μόλις πριν από μία εβδομάδα, για να ξεκουρασθεί λίγο προτού φύγει
ξανά για την επόμενη αποστολή. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα
εθελοντή στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Είναι απλός, ευγενικός, και λιτός·
μετρημένος στα λόγια του και ήπιος. Ο Σπύρος Τουφεξής πολύ συνειδητά επέλεξε
αυτή την τελευταία αποστολή του στο Μαλάουι ­ «σε μία χώρα σε κατάσταση
καταστροφής» ­ γιατί παρουσία του εκεί, και των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, εν
γένει, ήταν πολύ πιο απαραίτητη στην χώρα αυτή, όπου το 10% των κατοίκων και
συγκεκριμένα η μία στις τρεις γυναίκες που φθάνουν στις προγεννητικές
κλινικές, είναι φορείς της θανατηφόρας ασθένειας.

Και η προσπάθεια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, πού ακριβώς επικεντρώνεται; «Σε μία
πρώτη φάση προσπαθούμε να αναβαθμίσουμε την λειτουργία του τοπικού
νοσοκομείου, έπειτα, επιχειρούμε να αναβαθμίσουμε την υγειονομική περίθαλψη
για τους γηγενής, καθώς επίσης και στα διάφορα περιφερειακά κέντρα υγείας που
υπάρχουν. Και η τρίτη, και ίσως δυσκολότερη φάση, είναι η δουλειά μας μέσα
στις κοινότητες. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκουμε να ενημερώσουμε και συνεπώς να
σώσουμε… Γιατί το Μαλάουι είναι μία χώρα, στην οποία πλέον του 80% του
πληθυσμού ζεί κάτω από το όριο της φτώχειας. Όπου τηλεόραση δεν υπάρχει και
ελάχιστοι διαθέτουν την δυνατότητα να ακούσουν ραδιόφωνο. Άρα, η δυνατότητα
ενημέρωσης του πληθυσμού είναι πάρα πολύ μικρή» Αυτήν τη δυσκολία την
υπερπηδούμε αποκτώντας τοπικούς συνδέσμους ­ ντόποιους δηλαδή, που μας βοηθούν
στην αποστολή μας, ώστε να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την εμπιστοσύνη των
ντόπιων, και να μας αφήσουν να τους βοηθήσουμε», λέει οΣπύρος Τουφεξής. Και η
επιτυχία, πώς μετριέται; «Σε κάθε άνθρωπο που καταφέρνουμε να πείσουμε ότι
έχει ευθύνη για την ζωή του· ότι σημασία δεν έχει μονάχα το τι θα φάει σήμερα,
αλλά και το εάν θα είναι ζωντανός σε έναν χρόνο· στο ότι έχει κάποιες
συγκεκριμένες επιλογές μπροστά του· στο ότι είναι στο χέρι τού καθενός, να
επιλέξει μεταξύ της ζωής και του θανάτου από AIDS…».