ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δικαίωμα στη μνήμη

«ΕΧΩ μια αδυναμία να θυμάμαι…», έλεγε ­ και έτσι εξηγούσε τα περίεργα κενά
της μνήμης της σε σχέση με ανθρώπους, βιώματα και καταστάσεις από αυτές που
μάλλον δεν ξεχνιούνται. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αν λέει αλήθεια ή υπεκφεύγει.
Δεν είναι, άλλωστε, η μόνη με «ασθενή μνήμη» που με κατηγορεί ότι θυμάμαι ­
σαν ελέφαντας! ­ όσα δεν θα ‘πρεπε, ως παραγεγραμμένα τάχα, ως «ήσσονος
σημασίας» ή ως «αυθάδη» και «άκαιρα».

Κάποιοι υποστηρίζουν πως όσοι δεν θυμούνται είναι μακάριοι. Μπορούν και
«σβήνουν» ­ με τεχνητούς μηχανισμούς λήθης ­ όλα τα πικρά και τα ασύμφορα. Τα
σπρώχνουν στον Καιάδα των περιττών και σώζουν την ακεραιότητα όσων ­ και μόνον
­ επιθυμούν να συγκρατούν, κι ας διαγράφουν εκείνα που υπήρξαν ­ παλαιότερα ή
πρόσφατα ­ μερτικά του βίου τους, ίσως και της γενιάς τους. Δικαίωμά τους, άλλωστε.

Πώς, όμως, να νιώσω τύψεις που δεν θέλω να ξεχνώ ούτε όσα με σημάδεψαν παιδί
και ύστερα έφηβη, ούτε όσα, σαν νέο άνθρωπο, με κυνήγησαν μαζί με «αύρες»,
δακρυγόνα και πηχτό σκοτάδι μοναξιάς όταν κρεμόμασταν από μια τόση δα κλωστή
ελπίδας. Θυμάμαι και νιώθω ευγνωμοσύνη για τον πατέρα μου ­ αυτή την «προίκα»
μού έδωσε, την πολυτιμότερη. Θυμάμαι και εκείνα και τα άλλα και τούτα ­ και τη
μνήμη που δεν λειτουργεί επιλεκτικά τη χρωστώ στο μεγάλο παιδί μου που με
κοιτάζει αυστηρά αν τύχει να καμωθώ πως… ξέχασα. Δεν είναι, λέει, δικαίωμά
μου, να καμώνομαι. Και χαίρομαι, κρυφοχαίρομαι που το ακούω.