«Η Ανάστασις φέρει την χαρά»

Η αγάπη δημιουργεί τα πάντα και κρίνει τους πάντες. Και η Ανάσταση του Κυρίου
είναι η φανέρωση και ο θρίαμβος του Θεού. Αυτό τονίζει ο Οικουμενικός
Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στο πασχαλινό του μήνυμα.

«Όπου και αν εορτάζηται η Ανάστασις του Κυρίου, καθ’ άπασαν την
Ορθόδοξον Εκκλησίαν, εις όλας τα γλώσσας και τους λαούς, ακούεται
αναγινωσκόμενος με την αυτήν έκπληξιν ο σύντομος και ανεξάντλητος αναστάσιμος λόγος.

Κατηχεί τα ώτα. Ευφραίνει τας καρδίας. Υπερβαίνει τας προσδοκίας. Καταργεί
τους φόβους. Παύει τον θρήνον. Φέρει την χαράν. Παρέχει την άφεσιν. Αμείβει
τους εργασαμένους από της πρώτης ώρας. Και δεν περιφρονεί τους φθάσαντας εις
την ενδεκάτην.

Εν τέλει, καλεί τους πάντας· νηστεύσαντας και μη νηστεύσαντας, εγκρατείς και
ραθύμους, να τιμήσουν την ημέραν.

Και εκπλήττεται ο ακροατής με την τοιαύτην παρρησίαν και τόλμην του παναγίου
τούτου Πατρός, αλλά λαμβάνει την απάντησιν από την ζωήν και διαγωγήν του:

Επειδή τόσον ενήστευσεν, ησκήθη και εθυσιάσθη διά τον Αναστάντα και τους
αδελφούς του· επειδή εγνώρισε την υπέρ πάντα νουν αγάπην του Θεού· επειδή
ηξιώθη της θείας δωρεάς και επλήσθη Πνεύματος αγίου· γίνεται Θεός κατά χάριν.
Αγαπά τους αδελφούς καθ’ ομοιότητα Θεού. Γνωρίζει πόσα υποφέρουν οι αδύνατοι
αδελφοί του και τι χάνουν με την ραθυμίαν και την αμέλειάν των. Διά τούτο
τολμά, συμπεριφερόμενος ως θεόφρων και θεοδίδακτος. Ομιλεί την γλώσσαν του
μέλλοντος αιώνος. Φανεροί τα άδηλα και τα κρύφια της αγάπης του Θεού. Και
υπερβαίνων την ανθρωπίνην λογικήν και δικαιοσύνην, διαγράφει τα σχετικά.
Καταργεί τα πρωτόκολλα. Καλεί τους πάντας εις την χαράν.

“Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως. Πάντες απολαύσατε του πλούτου
της χρηστότητος”. Αύτη η πίστις της Εκκλησίας, η ευρυχωρία της αγάπης, η
δύναμις της Αναστάσεως».

Και ο κ. Βαρθολομαίος καταλήγει:

«Η Ανάστασις του Κυρίου είναι η φανέρωσις και ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού.

Ο κατηχητικός λόγος του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου, Αρχιεπισκόπου
Κωνσταντινουπόλεως, του Χρυσοστόμου, ως θείον δώρον, εμπνέει και ενδυναμοί εις
το διηνεκές ολόκληρον την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Και ερμηνεύει διατί το ταπεινόν
Φανάριον είναι τόπος θεολογικός και διατί δόξα της Μεγάλης Εκκλησίας είναι ο σταυρός.

Οι ταπεινοί και συντετριμμένοι, οι άνθρωποι της αγάπης και του σταυρού, είναι
πάντοτε οι άνθρωποι της χαράς της Αναστάσεως. Τοιούτοι υπήρξαν μυριάδες εν τη
Ορθοδόξω Εκκλησία και εξακολουθούν υπάρχοντες. Μεταξύ δε αυτών λαμπράν θέσιν
κατέχουν οι τον σταυρόν της ασκήσεως αράμενοι και την μοναχικήν πολιτείαν
ακολουθήσαντες, εν οις και οι εν τω Αγίω Όρει Άθωνι, επί εκατονταετίας
αδιαλείπτως εναλλασσόμενοι και εφέτος χιλιετίαν όλην συνεχούς πνευματικής ζωής
από της ιδρύσεως και μέχρι σήμερον της εν αυτώ Ιεράς Πατριαρχικής και
Σταυροπηγιακής Μονής Ξενοφώντος εορτάζοντες. Πάντες ούτοι, οι απ’ αιώνος
διακονήσαντες τη Ιερά ταύτη Μονή και οι σήμερον συνεχίζοντες τον αγώνα τον
καλόν, εν τε τω Αγίω Όρει και απανταχού της γης, μεταλαμβάνουν των επουρανίων
μυστηρίων. Απολαμβάνουν ασφαλώς την ελευθερίαν των τέκνων του Θεού.
Απολαμβάνουν το συμπόσιον της πίστεως και τον πλούτον της χρηστότητος.(…)
Τούτους και ημείς ας μιμηθώμεν κατά την αγάπην και τον σταυρόν. Διότι, ενώ όλα
κάποτε θα καταλυθούν· όλαι αι ανθρώπιναι επιτυχίαι θα παρέλθουν ­ αι δυνάμεις
των ουρανών σαλευθήσονται ­ θα μείνη ως φως ανέσπερον ελπίδος και σωτηρίας
πάντων το γεγονός της Αναστάσεως, ως ο θρίαμβος της θείας αγάπης εν αληθεία.

Αληθώς ανέστη ο Κύριος και ζωή πολιτεύεται εν ουρανώ και επί γης.

Τω δε εκ νεκρών Αναστάντι Χριστώ τω Θεώ ημών δόξα, τιμή και κράτος εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν».