ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι νεραντζιές φρικάρουν από το άρωμά τους

ΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ μου από το γραφείο στο σπίτι είναι πάντα ίδιο. Χρόνια τώρα. Και
πάντα, κάθε τέτοια εποχή, δυο τρία δρομάκια ενισχύουν αυτή τη συνήθεια μ’ ένα
αίσθημα αληθινό.

Κι έτσι, οι πανομοιότυπες διαδρομές αποκτούν τη δική τους ζωή. Και με κάνουν
να νιώθω καλά.

Απόψε, πάλι πέρασα από την οδό Ραβινέ. Κατέβηκα τη Λαζαρίμου κι έστριψα στη
Βικάτου. Η νύχτα ερχόταν ολοταχώς. Ο ουρανός είχε αποφασίσει την ξαστεριά. Ένα
σιγανό αεράκι θρόιζε στα φυλλώματα. Τα δρομάκια αυτά είναι ήσυχα. Όμορφα κι
ευωδιαστά. Με πυκνές δεντροστοιχίες ­ όλο νεραντζιές ­ δεξιά κι αριστερά στα
στενά πεζοδρόμια.

Τις σκέψεις που κάνω, όταν περνάω από κει, δεν τις θυμάμαι. Θυμάμαι όμως, ότι
κάθε Απρίλη, η ευωδιά της νεραντζούλας μού φανερώνει την άνοιξη.

Και σαν να μαντεύω αόριστα ότι στην εποχή αυτή υπάρχει μουσική και νοσταλγία.
Σαν να διαισθάνομαι τη δικαιοσύνη της φύσης.

Και πάντα έκπληκτη ανακαλύπτω ότι αγαπώ ανιδιοτελώς την άνοιξη ­ κι ας γεμίζω
εξ αιτίας της με εξανθήματα.

Κι έξαφνα, με συνεπαίρνει ο ενθουσιασμός. Λατρεύω το άρωμα της νεραντζιάς, που
αθωώνει και εξαγνίζει τη ρουτίνα της καθημερινότητάς μου.

Μια ευωδιά, που απροειδοποίητα μύρισα και δεν αποσιώπησα, όπως συνήθως γίνεται
με λεπτομέρειες ασήμαντες.