ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φέρτε το Prozac!

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ είναι εξαιρετικά δύσκολη. Και η κίνηση, ακόμη κι οι πιο απλές
καθημερινές πράξεις, το να βάλω τους φακούς επαφής ή να οδηγήσω το αυτοκίνητο.
Όλες οι συζητήσεις γύρω μού φαίνονται ανούσιες, ένα βαρετό deja vu,
αναρωτιέμαι πώς δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι. Αποφεύγω να μιλήσω ή να πάρω
τηλέφωνο, κυρίως τους ανθρώπους με την ισχυρή διαίσθηση, αυτούς που πριν
ξεστομίσω τη δεύτερη λέξη, ξέρουν εάν έχω πάει βόλτα με το μωρό ή έχω τρεις
ανθρώπους πάνω από το κεφάλι μου, ξέρω ότι θα με ρωτήσουν πάραυτα «τι έχεις;».

Κι εγώ, τι να απαντήσω. Δικαιολογίες, τύπου «είμαι κουρασμένη», «φταίει ο
καιρός», «είχε κίνηση ο δρόμος»; Κάθε φορά θυμάμαι τον Γούντι Άλεν στον
«Νευρικό εραστή», όποτε η Νταϊάν Κίτον είχε τις μαύρες της ­ και, βεβαίως,
έβαζε πρόβλημα σχέσης ­ την ρωτούσε εάν πρόκειται να αδιαθετήσει. Αυτή είναι
μια τέλεια δικαιολογία, καλύτερη κι από τον πονοκέφαλο!

Διότι, απλώς, δεν δικαιούμαι και δεν δικαιολογούμαι να έχω «τις μαύρες μου» ­
είναι κάτι σαν ύβρις, η αναίτια γκρίνια και το άνευ αντικειμένου παράπονο, άσε
που οι άλλοι δεν φταίνε σε τίποτα, οπότε προσπαθώ να «φορέσω» ένα σύνηθες
χαμόγελο, «εργασίας» που λένε. Κοιτώ το ρολόι κάθε δέκα λεπτά, ξέρω ότι αυτό
το πράγμα δεν περνά παρά με τον ύπνο της νύχτας, φοβάμαι κι εκείνο το «πώς να
κρυφτείς από τα παιδιά» ­ δηλαδή, όλους όσους σε αγαπούν.

Ε, προς το τέλος της ημέρας είναι που θυμάμαι όλα τα δημοσιεύματα για το
Prozac, εκείνο το μαγικό χαπάκι που ρυθμίζει τη διάθεση, τέρμα τα πάνω-κάτω,
φαντάσου να απηλλάγην από τις άλλες εξαρτήσεις για να αποκτήσω μια καινούργια,
δεν φαίνεται και πολύ λογικό, άσε που παχαίνει.

Το επόμενο πρωινό όλα μοιάζουν περασμένα, η «προσωρινή παράνοια» έχει
εξαφανισθεί ­ κι αυτό που μένει είναι μια πολύ ωραία αίσθηση γήινου,
πνευματικής διαύγειας, στο κάτω κάτω άμα είσαι συνεχώς καλά κινδυνεύεις να
χαρακτηρισθείς αφελής, επίπεδος, ακόμη κι άσχημος.

Ουφ, γλιτώσαμε το Prozac ­ τον Οκτώβριο πάλι τα διλήμματα..