ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ήταν κάποτε η ελεγχόμενη στάθμευση

ΝΟΜΙΜΟ ή όχι, εμένα δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου.

Το σύστημα της ελεγχόμενης στάθμευσης, που μέσα σε μια νύχτα εξαφανίστηκε από
τους δρόμους, μου δυσκόλεψε πολύ τη ζωή.

Όχι όταν λειτουργούσε, αλλά τώρα που καταργήθηκε. Και δεν με νοιάζει που οι
δήμαρχοι δεν φρόντισαν να βρουν τον σωστό τρόπο της εφαρμογής του, αλλά
βολεύτηκαν στη λύση των ιδιωτικών εταιρειών.

Δικό τους το πρόβλημα κι ας βρουν αυτοί τη λύση.

Εμένα με νοιάζει που τώρα πια δεν βρίσκω πουθενά να παρκάρω.

Στα δύο τουλάχιστον σημεία που συχνά αναζητώ μια θέση: στο Κολωνάκι και το
λιμάνι του Πειραιά.

Στο κέντρο, δεν είναι μόνο ότι το να παρκάρεις στη Σκουφά αποτελεί όνειρο άπιαστο.

Είναι και ότι όλοι οι δρόμοι κλείνονται από κακοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και
για να κατέβεις από τον Λυκαβηττό στη Σόλωνος χρονικά σού παίρνει τόσο όσο ένα
μικρό ταξίδι.

Όσο για τον Πειραιά, εγώ ήξερα ότι κάθε Σάββατο, χρόνια τώρα, έξυνα τις
καρτούλες της ελεγχόμενης στάθμευσης, άφηνα το αυτοκίνητό μου και έφευγα για
την Αίγινα.

Και τώρα κινδυνεύω κάθε φορά να χάσω το δελφίνι, γιατί θέση ελεύθερη δεν
υπάρχει ούτε για δείγμα.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι η στάθμευση, πια, από ελεγχόμενη έγινε απλώς
ανεξέλεγκτη.

Και η ζωή στις πόλεις μας λίγο πιο δύσκολη ακόμη.

Γι’ αυτό αναπολώ τις μέρες που είτε έριχνα τα διακοσάρια στο μηχάνημα είτε
αγόραζα από το περίπτερο την κάρτα.

Τότε τουλάχιστον είχα βρει κάπου να αφήσω το αυτοκίνητό μου.