ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πληρώνω… τα προνόμια

ΚΑΙ ΟΙ ελάχιστες φορολογικές ελαφρύνσεις που απέμειναν βρίσκονται στο
στόχαστρο των οικονομικών εγκεφάλων αυτής της χώρας;

Γιατί, ως γνωστόν, οι φοροαπαλλαγές κόπηκαν συλλήβδην.

Ομολογώ πως στα οικονομικά ­ και όχι μόνο ­ είμαι πολύ αδύνατη.

Καταλαβαίνω όμως ότι με την αύξηση που πήρα βλέπω στο πορτοφόλι μου λιγότερα χρήματα.

«Ανέβηκες κλίμακα», μου λένε οι ειδικοί ή εν πάση περιπτώσει αυτοί που
γνωρίζουν κάτι παραπάνω από οικονομικά.

Κι εγώ καταλαβαίνω πως η αύξηση μού περίσσευε. Συνεπώς έπρεπε να καταβληθεί
από τον εργοδότη κατευθείαν στο κράτος και να προσθέσω εγώ κάτι ψιλά. Φέτος
μού έκοψαν και τη φοροαπαλλαγή.

Μου είπαν ότι ανήκω σε προνομιούχο τάξη εργαζομένων. Απ’ αυτούς που ξεκινούν
την εργασία το πρωί και καταλήγουν στο σπίτι τους λίγο πριν από τα μεσάνυκτα.

Απ’ αυτούς που βλέπουν το παιδί τους Σαββατοκύριακα. Απ’ αυτούς που
μετακινούνται ολημερίς με το αυτοκίνητό τους, χωρίς κανείς να δικαιολογεί
έξοδα κίνησης, πάρκινγκ ­ και μάλιστα διπλού ­ ή ταξί. Απ’ αυτούς που
χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο για τις προσωπικές τους επικοινωνίες.

Απ’ αυτούς που γευματίζουν ­ και πολλές φορές δειπνούν ­ έξω από το σπίτι
καταβάλλοντας από την τσέπη τους το κόστος.

Επειδή έχω όλα αυτά τα «προνόμια», οφείλω να πληρώνω και μεγαλύτερο ποσοστό
φόρου μηνιαίως. Αλλά, κυρίως, επειδή είμαι δημοσιογράφος, οφείλω να μη
διεκδικώ φοροαπαλλαγές ή ελαφρύνσεις. Είναι ντροπή, μού λένε κάποιοι
συνάδελφοι… και να ξεχάσω το παράδειγμα των Γάλλων.