Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ στα 1951. Δίδαξε ως καθηγητής
φιλόλογος, έγινε λυκειάρχης και συνταξιοδοτήθηκε στα 1989. Σήμερα είναι…
φοιτητής του Αγγλικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Συνταξιούχος
καθηγητής, σπούδασε και πήρε πτυχίο με… «λίαν καλώς» στη Γαλλική Φιλολογία.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Γραφείο Βόρειας Ελλάδας
|
Κωνσταντίνος Τρυφερούλης. Πήρε πτυχίο το 1951 και το 1992 και σε δύο χρόνια θα πάρει το τρίτο
|
Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ κ. Κωνσταντίνος Τρυφερούλης, ετών 76, είναι σήμερα συμφοιτητής με
πολλά παιδιά ίσως και εγγόνια πρώην μαθητών του…
Το όνομά του με γύρισε κοντά δύο δεκαετίες πίσω… Κωνσταντίνο Τρυφερούλη
έλεγαν τον λυκειάρχη του 2ου Λυκείου Αρρένων Λάρισας, στα τέλη της δεκαετίας
του ’70. Τα αγόρια μιλούσαν τότε για τον φωτισμένο φιλόλογο τον συνεννοήσιμο
καθηγητή, τον δημοκρατικό λυκειάρχη.
Όμως, ο συνώνυμος εισηγητής στο Συνέδριο Θεωρητικής και Εφαρμοσμένης
Γλωσσολογίας που πραγματοποιείται στο ΑΠΘ, είναι τριτοετής φοιτητής του
Αγγλικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής και παρουσιάζει εργασία του για τις
ελληνικές λέξεις στα έργα του Σαίξπηρ.
Ο τριτοετής φοιτητής ήταν ο ίδιος… Ο κ. λυκειάρχης του Β’ Αρρένων Λάρισας
στις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
Αποφοίτησε το 1951 από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας).
Υπηρέτησε ως καθηγητής φιλόλογος στην Κομοτηνή, τις Σέρρες, τη Λάρισα.
Στη δικτατορία 15 χρόνια ενεργός καθηγητής στη Λάρισα, οικογενειάρχης πια
μετατέθηκε δυσμενώς στην Ηγουμενίτσα, στην Καλαμπάκα και επανήλθε στη θέση τού
λυκειάρχη πια, στο Β’ Αρρένων της Λάρισας.
Εκεί έμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του στα 1989.
(Από τη διήγηση περνά πρόχειρα, αποσιωπά σχεδόν κάποια χρόνια φυλακής,
αντάρτικου στο βουνό, δυσμενών μεταθέσεων…).
Και ξαφνικά, ένα χρόνο πριν από τη συνταξιοδότησή του, δίνει εξετάσεις και
εισάγεται στο Τμήμα Γαλλικής της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.
Η απάντηση στο «γιατί;», βγαίνει αβίαστα και είναι αποστομωτική:
«Για να κερδίσω ζωή. Η μόρφωση είναι αίτημα ισόβιο. Φοβόμουν μην καταρρεύσω.
Ύστερα από 38 χρόνια στην εκπαίδευση χρειαζόμουν ένα υποκατάστατο σχολείου. Ε,
το δημιούργησα…».
Νεώτερος διάβαζε γαλλικά από εγχειρίδια «αυτοδίδακτος ήμουν» για τις
ανάγκες της διδασκαλίας.
«Χρησιμοποιούσα και γαλλικά βιβλία για να αντλώ στοιχεία που έπρεπε να
μεταφέρω στα παιδιά. Δεν είχα διδαχθεί γαλλικά. Προσπαθούσα μόνος μου να μεταφράζω».
Συνταξιούχος πια, πηγαινοέρχεται από τη Λάρισα στη Θεσσαλονίκη για να
παρακολουθεί μαθήματα και να δίνει εξετάσεις στη σχολή.
Στο μεταξύ, ο γιος του έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική Σχολή και
τη στρατιωτική θητεία και έχει ήδη εγκατασταθεί στη Λάρισα, όπου ασκεί το
επάγγελμα του δικηγόρου.
Ο πατέρας του, το 1992, παίρνει το πτυχίο της Γαλλικής Φιλολογίας με «Λίαν
καλώς», αλλά δεν σταματά εκεί.
Ένα χρόνο αργότερα δίνει εξετάσεις στο Αγγλικό Τμήμα της Φιλοσοφικής.
Απορρίπτεται. Επιμένει. Απορρίπτεται και την επόμενη χρονιά. Και την επόμενη.
Επιμένει πέντε χρόνια. Παράλληλα φοιτά ως μεταπτυχιακός φοιτητής στον Τομέα
Γλωσσολογίας του Τμήματος Φιλολογίας. Το 1996 εκδίδει από την «Επικαιρότητα»
μελέτη του με θέμα την «Ετυμολογική ακτινογραφία των ονομάτων των προέδρων της
Δημοκρατίας, πρωθυπουργών και βουλευτών της ελληνικής Βουλής».
Εισάγεται τελικά στο Αγγλικό Τμήμα μόλις πέρσι. Ταξιδεύει δύο φορές τη βδομάδα
από τη Λάρισα στη Θεσσαλονίκη για τα μαθήματα στο ΑΠΘ.
«Μόνο η γυναίκα μου ανησυχεί ορισμένες φορές που αργώ να επιστρέψω. Είναι και
το ταξίδι ως τη Λάρισα. Ξέρει όμως και σέβεται τις επιλογές και το δικό μου
χρόνο. Είναι μυστικό για έναν καλό γάμο αυτό. Να σέβεσαι τις επιλογές, να
αφήνεις το σύντροφό σου ελεύθερο με το δικό του χρόνο…».
Συνυπάρχει στα αμφιθέατρα με όχι μαθητές του, αυτοί αποφοίτησαν προ πολλού,
αλλά με τα παιδιά τους, ίσως και με κάποια εγγόνια.
Και η συνύπαρξη;
«Το παιδί αν το σέβεσαι, σε σέβεται και αυτό. Το ξέρω καλά αυτό από την εποχή
που ήμουν καθηγητής».
Δυστυχώς δεν υπάρχουν στο Πανεπιστήμιο συνομήλικοί του φοιτητές. Ούτε
καθηγητές. Και αυτοί συνταξιοδοτήθηκαν.
Ο ίδιος σκέφτεται να συνεχίσει. Μετά το πτυχίο της Αγγλικής Φιλολογίας
σκέφτεται την Ιταλική.
«Δεν κατάφερα να κατακτήσω το πανεπιστήμιο από πάνω, θα το κατακτήσω από
κάτω…», μονολογεί σχεδόν, ενώ μας χαιρετά στα σκαλιά του ιστορικού κτιρίου
της Φιλοσοφικής Σχολής κάτω από την ιστορική επίσης επιγραφή «Μούσαις χάρισι
θύε» (Μελετά για χάρη των Μουσών που προστατεύουν την πνευματική δημιουργία,
ως πιστός ακόλουθός της…).
Με αίσθηση ουσιαστικών μαθητών (όχι μόνο στη σχολική γνώση αλλά και στο αέναο
μάθημα ζωής και επιμονής), «Ευχαριστούμε για το μάθημα κύριε Λυκειάρχα».
