Ενα τολμηρό άλμα χρειάζεται στέρεο έδαφος και μια περιστροφή τη σιγουριά της ισορροπίας. Αυτή τη θεμελιώδη αρχή της φυσικής των σωμάτων επεσήμανε στον χαιρετισμό που απηύθυνε – μέσω βίντεο από το Τορίνο όπου βρισκόταν – ο υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας, στην παρουσίαση του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας στην Εθνική Πινακοθήκη. Η φράση αυτή λειτούργησε ως μεταφορά για τη θεσμική και καλλιτεχνική συνέχεια του σπουδαίου θεσμού – θα διεξαχθεί από τις 17 ως τις 26 Ιουλίου – που έβαλε την πόλη στον διεθνή πολιτιστικό χάρτη.
Στον πυρήνα του 32ου Φεστιβάλ βρίσκεται ο χορός ως έκφραση της ανθρώπινης αστάθειας, της αβεβαιότητας, του τέλους και της αρχής, τόνισε η καλλιτεχνική διευθύντρια Τζένη Αργυρίου απαντώντας σε ερωτήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της υπέροχης αυτής καλλιτεχνικής έκφρασης: Ποιος είναι ο ρόλος που έχει ένα φεστιβάλ χορού σήμερα; Πώς η τέχνη του χορού συνδέεται με την εποχή της; Πώς συνομιλεί με την κοινότητα; Με ποιον τρόπο μπορεί ο χορός να προσφέρει τη δυνατότητα να σκεφτούμε, να εκφραστούμε, να φανταστούμε, να ονειρευτούμε σε μια εποχή γεμάτη αγωνίες και σκοτάδι;
«Σώματα που προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία, που πέφτουν, σώματα που επινοούν νέες γλώσσες, που δεν χωράνε στα ρούχα τους, που αντιδρούν στα στερεότυπα, σώματα που συνεχώς προσπαθούν να προσαρμοστούν, που καλούνται να γίνουν πιο γερά, πιο ικανά, πιο ανθεκτικά, σώματα που όσο κι αν πληγώθηκαν δεν σταμάτησαν να δίνουν τις μάχες τους. Σε αυτόν τον ολοένα και πιο ασταθή κόσμο, η τέχνη αναδεικνύεται ως ένας κατεξοχήν χώρος μετασχηματισμού – σχεδόν ως μια μορφή μαγείας».
Σε έξι πόλεις
Αυτή η μαγεία θα ξετυλιχθεί σε έξι πόλεις της Πελοποννήσου, για 10 μέρες, 17 χορογραφικά έργα τα οποία επιλέχθηκαν ανάμεσα από 700 αιτήσεις, από 24 καλλιτέχνες – 12 από την Ελλάδα και 12 από το εξωτερικό –, με πέντε από αυτούς να παρουσιάζουν τη δουλειά τους για πρώτη φορά σε ελληνικό κοινό. Αυτό το ισορροπημένο μωσαϊκό καλλιτεχνών δημιουργεί έναν γόνιμο διάλογο ανάμεσα στο παγκόσμιο και το τοπικό φωτίζοντας την ενέργεια και τη δύναμη της ελληνικής χορευτικής κοινότητας.
Αξίζει ένα χρονικό άλμα στη ροή του προγραμματισμού για ν’ αναφερθούμε στην εμβληματική στιγμή του 32ου Φεστιβάλ, στις 22 Ιουλίου, όταν για πρώτη φορά στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης, στο Εκκλησιαστήριο, θα παρουσιάσει παράσταση. Οπως είπε η Τζ. Αργυρίου, πρόκειται για «μια ιδιαίτερη εμπειρία που συνδέει τον τόπο με την ιστορία του και επαναφέρει τη συλλογική διάσταση του χώρου στο παρόν. Στο πρώτο μέρος της βραδιάς θα παρακολουθήσουμε την παράσταση “Amazigh in Situ” του Φιλίπε Λορένσο. Ο γάλλος χορευτής και χορογράφος, στην πρώτη του παρουσία στο ελληνικό κοινό, ερευνά το Ahidous (Αχιντούς), έναν παραδοσιακό χορό από το Κεντρικό Μαρόκο, που συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες μορφές συλλογικής έκφρασης των κοινοτήτων του Μέσου Ατλαντα, συνοδεύοντας επί αιώνες γιορτές και τελετές. Αντίστοιχα, το Ωδείο Μεσσήνης ή Εκκλησιαστήριο αποτελούσε στην αρχαιότητα ένα μέρος δημόσιας συνάθροισης, όπου λάμβαναν χώρα θεατρικά και μουσικά δρώμενα, αλλά και συγκεντρώσεις του λαού με πολιτικό χαρακτήρα. Στο δεύτερο μέρος, στο “Dancing with the Community”, ο μουσικός της παράστασης Αμίν Νούρι θα συνεχίσει να παίζει ζωντανά μουσική, προσκαλώντας το κοινό να χορέψει, να βιώσει τον χώρο και να συναντηθεί με τους άλλους μέσα από μια κοινή, συλλογική εμπειρία».
Η έναρξη
Την αυλαία του Φεστιβάλ σηκώνει το έργο «He Who Falls» του Γιον Μπουρζουά, που παρουσιάζεται στις 17 και 18 Ιουλίου στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού. Η δημιουργία του καταξιωμένου γάλλου χορογράφου εστιάζει στην έννοια της αστάθειας και της ευθραυστότητας, προσεγγίζοντάς τες σε πραγματικό αλλά και συμβολικό επίπεδο. Με τη χρήση μιας συνεχώς κινούμενης πλατφόρμας, το έργο προκαλεί διαρκείς μετατοπίσεις, όπου μία και μόνο κίνηση μπορεί να ενεργοποιήσει αντιδράσεις σε ένα ολόκληρο σύστημα.
Στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού, 18 και 19 Ιουλίου, κάνει την πρώτη του παρουσίαση στην Ελλάδα ο Γέφτα φαν Ντίντερ. Στον ίδιο χώρο στις 20 Ιουλίου στις 20.30 η σημαντική ελληνίδα χορογράφος Χαρά Κότσαλη παρουσιάζει το έργο «It’s the End of the Amusement Phase». Μιάμιση ώρα αργότερα, στην Κεντρική Σκηνή τη σκυτάλη θα πάρει το «Tempo», μια ανατρεπτική συνεργασία του ταχυδακτυλουργού και εικαστικού καλλιτέχνη Κάλε Νίο με τον χορογράφο Φερνάντο Μέλο – πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα. Το έργο προσεγγίζει με ποιητικό τρόπο την αίσθηση του χρόνου, προτείνοντας μια πιο ανοιχτή και ρευστή αντίληψη της χρονικότητας.
Καβάφης από την ΕΛΣ
Στις 25 και 26 Ιουλίου, στην Κεντρική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι», τέσσερα έργα μουσικής δωματίου βασισμένα σε τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, τα οποία μελοποιούνται στο ιδίωμα του αμανέ και ερμηνεύονται ζωντανά, προσκαλώντας τους θεατές σε μια εσωτερική και σχεδόν τελετουργική εμπειρία. Τρεις χορογράφοι με έντονη παρουσία στον σύγχρονο χορό – η Πατρίσια Απέργη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου και η Εύα Γεωργιτσοπούλου – προσεγγίζουν το υλικό μέσα από διαφορετικές αισθητικές και κινησιολογικές γλώσσες.
Info: 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, 17-26 Ιουλίου. Περισσότερα για τις παραστάσεις στο https://kalamata dancefestival.gr/
