ΑΥΤΟΙ

… το παράδειγμα της Γαλλίας, αλλά κάπως πιο αθόρυβα, η ιταλική κυβέρνηση
δημιούργησε 160.000 θέσεις εργασίας ­ στον φτωχό Νότο ­ με τη βοήθεια κυρίως
των δήμων, που δέχτηκαν να προσλάβουν ανέργους για «κοινωφελή υπηρεσία»:
επισκέψεις σε υπερήλικες, έκτακτη αποκομιδή απορριμμάτων, φύλαξη μνημείων,
επαλήθευση ζημιών από σεισμούς. «Ψευτοδουλειές», είπαν πολλοί. Αλλά για τους
ανέργους ήταν λαχείο. Και ευλογούν την Κομμουνιστική Επανίδρυση του Φάουστο
Μπερτινόττι. Αυτός προώθησε το σχέδιο περί «κοινωφελούς υπηρεσίας», αυτός ήταν
που «εκβίασε» και την κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι, πέρυσι, να θεσπίσει αυτές
τις θέσεις για να μην την «τινάξει στον αέρα», όπως έλεγε, πάνω στην πολιτική
θύελλα του παζαρέματος για τον προϋπολογισμό.

… όμως για τους διορισμούς δεν άργησε να εκδηλωθεί. «Παρακολουθούμε το
αθόρυβο στήσιμο ενός σατανικού μηχανισμού ελεημοσύνης, που θα τον πληρώσουμε
πολύ ακριβά». Μαντέψτε ποιος τα λέει αυτά, γράφει το «Εσπρέσσο». Όχι οι
βιομήχανοι, όχι ο Μπερλουσκόνι. Μοιάζει απίστευτο, και όμως, η διαμαρτυρία
ήρθε από τον Σέρτζιο Κοφφεράτι, τον Γενικό Γραμματέα της Cgil, της ιταλικής
ΓΣΕ. Τα συνδικάτα έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του διορισμού των ταλαίπωρων αυτών
ανθρώπων που τρώνε επιτέλους λίγο ψωμί, και κατά του Μπερτινόττι και του
Πρόντι, ο οποίος κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα. («Δεν είναι 160.000 οι
διορισθέντες, είναι μόνο 113.000», δήλωσε, περίπου απολογούμενος). Όσοι και αν
είναι, δεν πρόκειται για πραγματικές δουλειές, λέει η Συνομοσπονδία. «Η
“κοινωφελής υπηρεσία” δεν μειώνει την ανεργία, τη διαιωνίζει».

… σε υπερχρέωση του δημοσίου, λένε οι συνδικαλιστές. Υποβαθμίζει την εθνική
οικονομία έναντι της Ευρώπης. Και όλοι αυτοί οι εποχικοί ­ η πρόβλεψη είναι
για ένα χρόνο ­ θα καίνε αύριο λεωφορεία και θα κλείνουν δρόμους, γιατί μετά
απ’ τα πρώτα κονδύλια κανένας δεν θα μπορεί να τους πληρώνει. Ο Κοφφεράτι
(φωτ.) κατέβασε ήδη στους δρόμους χιλιάδες εργάτες με σύνθημα «Αληθινή
εργασία, όχι κοινωφελή υπηρεσία». Οι Ιταλοί δεν θυμούνται να ξανάγινε
διαδήλωση εργαζομένων εναντίον των προσλήψεων. Ο εθνικός πρόεδρος της ΓΣΕ
χαρακτήρισε και αυτός «απαράδεκτο να δημιουργούμε στρατιές εποχικών». Οι
δήμαρχοι, που πληρώνουν τους καινούργιους γογγύζοντας ­ κυρίως με τα έκτακτα
κρατικά κονδύλια αλλά και από ιδίους πόρους ­ παρακολουθούν αμήχανοι το
κορυφαίο εργατικό όργανο να προσπαθεί να τους αφαιρέσει την ιδιότητα του
ευεργέτη. Πολλοί εύχονται, κατά βάθος, να το πετύχει.

… μοιάζει να είναι ο πιο ξένοιαστος. Τελειώνει το νέο του βιβλίο, «Να
σκεφτούμε το ’68», που θα βγει, επίκαιρα, τον Μάη από τον οίκο Longanesi. Ο
Ιταλός κομμουνιστής αναλύει την «τρομερή εκείνη χρονιά» με την πείρα του
παλιού συνδικαλιστή ­ ήταν τότε Γραμματέας των υφαντουργών της Νοβάρας. «Το
’68 ­ λέει ­ συνυπήρχαν δύο τάσεις: Η εκσυγχρονιστική και η
μεταρρυθμιστική-επαναστατική». Δεν είναι ακριβές το λεχθέν, ότι «το ’68 ήταν
των φοιτητών και το ’69 των εργατών», πιστεύει ο συγγραφέας. Ούτε ότι οι
ρήξεις του ’68-’69 ήταν εκείνες που οδήγησαν στο ’77, στην έξαρση της
τρομοκρατίας. «Είχαμε κάνει λάθη ως προς την ερμηνεία του ’77. Δεν διακρίναμε
αμέσως ότι πρωταγωνιστής, τότε, ήταν ο περιθωριοποιημένος. Είναι αμφίβολο αν
το 2007 θα υπάρξουν ιστορικοί που θα αισθανθούν την ανάγκη να γράψουν βιβλία
για το ’77». (F. Bertinotti: «Pensare il Sessantotto»).