Η Αρσένη εκπαιδεύεται…

Το «αδύναμο» πόδι προτεταμένο και λυγισμένο μπροστά. Το δεξί τεντωμένο
πίσω. Το χέρι σταθερό, η μεμβράνη της παλάμης εφαρμόζει στη χειρολαβή. Το μάτι
ζυγίζει τα σκοπευτικά. Ένα ανάποδο «π» με το στόχαστρο να αιωρείται στο κενό
του. Ο δείκτης τραβάει σιγά-σιγά τη σκανδάλη μέχρις ότου εκπυρσοκροτήσει. Όμως
η Μαρία Αρσένη τα ήξερε όλα αυτά.

«Πιστεύω πως όταν οι γυναίκες ασχοληθούν με τη σκοποβολή, επειδή δεν έχουν το αντρικό κόμπλεξ της επιτυχίας, είναι πιο χαλαρές και τελικά έχουν καλύτερες επιδόσεις»

ΗΤΑΝ πολύ ήσυχα στο σκοπευτήριο της σχολής της Αστυνομίας στο Μαρούσι. Άδεια
και ήσυχα. Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός Ισότητας, διάλεξε το
απόγευμα της περασμένης Πέμπτης για να κάνει λίγη εξάσκηση στη σκοποβολή. Και
η παρουσία μας την ξάφνιασε ιδιαίτερα. Μάλιστα στην αρχή δεν ήθελε καθόλου να
«μοιραστεί» την εμπειρία της. Στη συνέχεια μοιραστήκαμε εμείς τη… δική της.

«Πρέπει να ομολογήσω ότι είχα παραμελήσει λιγάκι τη σκοποβολή, αν και έχω το
πιστόλι εδώ και τέσσερα χρόνια» εξήγησε χαμογελώντας η κ. Αρσένη λίγο πριν
σταθεί απέναντι από το στόχο.

Στα χέρια της ένα Sphinx ελβετικής κατασκευής, με γεμιστήρα δέκα φυσιγγίων.
Εννιά χιλιοστών. Ένα καλό πιστόλι, ελαφρύ και ευθύβολο, όπως πληροφορηθήκαμε.
«Είχα ζητήσει ένα όπλο όχι ακριβό, ούτε όμως και φτηνιάρικο και μου πρότειναν
το εν λόγω» λέει η βουλευτής.

Ο λόγος που αισθάνθηκε την ανάγκη της οπλοφορίας ήταν «ο αυτονόητος». «Όμως η
σκοποβολή με ενδιαφέρει επίσης ως χόμπι» ξεκαθαρίζει η πολιτικός που είναι
γνωστή για τις επιδόσεις της στις καταδύσεις, το ψαροντούφεκο και την
ορειβασία. Μαζί της ένας από τους εκπαιδευτές της αστυνομίας. Τυπικός και ψύχραιμος.

«Έχει ξαναμπεί γυναίκα εδώ;», κάνουμε το λάθος να τον ρωτήσουμε. Λάθος γιατί
εκεί, στην Σχολή του Αμαρουσίου, εκπαιδεύτηκαν περί τις τριακόσιες
αστυνομικούς, από την πρώτη “φουρνιά” που πέρασε στη σχολή μέσω Πανελληνίων
Εξετάσεων. «Τριακόσιες, που αν τις δεις στο δρόμο, καλύτερα στρίψε και φύγε»
όπως λέει, θέλοντας μέσα από τη λεκτική υπερβολή να δείξει το υψηλό επίπεδο
της κατάρτισης. «Να σας πω μόνο αυτό: δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά η γυναίκα
τραβάει πιστόλι αποφασιστικά και έχει υψηλές επιδόσεις. Ο άντρας μπορεί και να
μην τραβήξει σε μια κρίσιμη στιγμή».

Με τις ωτασπίδες στ’ αυτιά, αλλά χωρίς τα ειδικά προστατευτικά γυαλιά, η κ.
Αρσένη με σταθερό χέρι γέμισε το όπλο και σημάδεψε το στόχο.

Μέσα από το φίλτρο των ωτασπίδων ακούμε τον υπόκωφο κρότο. Μια, δυο, πέντε,
εκατό. Εκατό βολές. Στα λευκά χαρτόνια οι τρύπες πύκνωσαν, η μία κοντά στην άλλη.

«Είναι μια σημαντική εμπειρία που οι γυναίκες σπάνια την έχουν. Όμως πιστεύω
πως όταν ασχοληθούν, επειδή δεν έχουν το αντρικό κόμπλεξ της επιτυχίας να
βρουν πάντα το στόχο, είναι πιο χαλαρές και περισσότερο συγκεντρωμένες σ’ αυτό
που κάνουν. Ακόμα κι αν δεν πάνε καλά, δεν απογοητεύονται αλλά προσπαθούν
συνέχεια, γι’ αυτό στο τέλος έχουν τις επιδόσεις».

Το πιστόλι βρίσκεται συνεχώς στο πλάι της. Θα το χρησιμοποιούσε αν κάποιος,
για παράδειγμα, παραβίαζε την πόρτα του σπιτιού της; «Δύσκολη ερώτηση. Ένα
πιστόλι δύσκολα το χρησιμοποιείς. Αν χρειαστεί όμως, ναι.

Θα το έκανα. Γι’ αυτό είναι καλό να ξέρεις σκοποβολή ώστε να το
χρησιμοποιήσεις σε μια ακραία περίπτωση για εκφοβισμό κι όχι για να αφαιρέσεις
μια ανθρώπινη ζωή». Όσο για τις γυναίκες στο στρατό, η άποψη της κ. Αρσένη
είναι η εξής: «Ισότιμη μεταχείριση με τους άντρες».

Κλείσαμε την πόρτα του σκοπευτηρίου αφήνοντάς τη ακόμα απέναντι στο στόχο…