ΑΥΤΟΙ

… απασχολεί τον Τζών Απντάικ, τον κλασικό Αμερικανό αφηγητή, στο νέο βιβλίο
του που ρωτά απ’ το εξώφυλλο τον αναγνώστη αν είναι αρκετά ώριμος γι’ αυτό.
Είναι μιά ανοιχτή επιστολή στη γενιά του baby boom, της δημογραφικής έκρηξης
των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων. «Αγαπητέ μου boomer ­ γράφει ­ φοβάμαι πως
δεν μπορούμε πια να σε λέμε baby. Η νεανικότητά σου σημάδεψε ολόκληρη εποχή.
Έμαθες το ροκ, πήγες στο Γούντστοκ, φώναξες κατά του Βιετνάμ ή πολέμησες εκεί
(ή και τα δύο), έκανες ταξίδια και “ταξίδια”, έγινες γιάππης, υγιεινιστής,
επιτυχημένος, απ’ όλα. Από την αριστερά επί Τζόνσον βάδισες ως τη δεξιά του
Ρήγκαν. Και πάντα ήσουν στυλάτος, ηλιοκαμένος, με τους μυς σου γυμνασμένους.
Ε, λοιπόν, baby, τώρα που πολλοί από σας περάσατε την πύλη των 50 (και
συνεχίζετε, ένας ανά 7 δευτερόλεπτα), ασυζητητί μεσόκοποι, τώρα που έρχεστε
στο βασίλειο της πρεσβυωπίας, σας καλωσορίζω, και έχω δυό τρεις συμβουλές».
(J. Updike: «Are You Old Enough Το Read This Book?», Α Reader’s Digest Book).

… δεν ανήκει βέβαια στη ζωηρή παρέα των baby boomers. «Εγώ είμαι της άλλης
γενιάς, της Σιωπηλής, της Σχεδόν Απούσας. Εμείς περάσαμε ένα κραχ κι έναν
παγκόσμιο, μαρτυρήσαμε για να βγούμε απάνω. Αλλά πάλι καλά, δεν τα καταφέραμε
και πολύ άσχημα. Εσείς, πάλι, είδατε τον κόσμο σας να καταρρέει με τη
δολοφονία του Κέννεντυ το ’63. Ζήσατε κι άλλες καταρρεύσεις με το κορύφωμα του
’68, όταν η γενιά σας, από Σικάγο μέχρι Παρίσι, πολεμούσε το ψέμα και τη
διαφθορά των ηγετών με Ουτοπίες για “έρωτα, όχι πόλεμο” και για μονιασμένες
φυλές, και με το ροκ, το LSD, τα μπλουζάκια-σλόγκαν, τη θαλπωρή των αναρχικών
κοινοβίων και άφθονο ακίνδυνο σεξ. Δεν καθιερώθηκαν βέβαια όλα αυτά παντού,
αλλά η “φιλοσοφία” σας έγινε ρεύμα, και ένας από σας κατοικεί τώρα στον Λευκό Οίκο».

… δεν απέκτησε πρόεδρο. «Εμείς είχαμε τον Δουκάκη, τον Τζέσση Τζάκσον, τον
Γκάρυ Χάρτ. Και δεν ήταν τρομερό για μας όταν περάσαμε τα 50, έτσι κι αλλοιώς
γέροι είχαμε γεννηθεί, και ταπεινοί. Τώρα γευθείτε και σεις την πρώτη μπουκιά
της λησμονιάς». Όχι ότι σωματικά είστε ναυάγια, προσθέτει ο Α. «Και τα
τζόγκινγκ σας έχετε κάνει, και τα πουσάπ σας και τη γιόγκα σας. Αλλά να, αυτό
το άτιμο το ψυγείο γίνεται βαρύτερο κάθε φορά που το σέρνετε. Μετά από δυό
τρεις σκάλες, τα γόνατα τρέμουν λιγάκι. Και στο σεξ, ο νόμος της βαρύτητας
ταπεινώνει τα πρώην αγέρωχα εργαλεία σας. Το κρεβάτι γίνεται όλο και πιο πολύ
γωνιά ύπνου, όχι γλεντιού. Πεδίο αναμνήσεων μάλλον παρά δράσης».

… δεν επέρχονται ακαριαία. «Ο πενηντάρης παραμένει πλάσμα αρκετά αγριωπό.
Μάχιμος, ανταγωνιστικός έχει και τις ζωικές του αναλαμπές, και επί πλέον τόση,
μα τόση πείρα ­ κι ένα καλό μισθό. Μόνο που τα πολλά του (ή τα λίγα του) τα
‘χει πια δώσει. Όπου να ‘ναι θα εγχειρίσει και τον εξοπλισμό του. Τον Ντύλαν
του, τον Λέννον, τα σαφάρι-τζάκετ, το βίντεο, το PC του. Ας τα πάρουν οι
επόμενοι, κι ό,τι θέλουν ας κρατήσουν. Ο boomer είναι ώρα ν’ αναζητήσει και
αυτός, εγωιστικά, λίγη ποιότητα, λίγη ξενοιασιά. Φαίνεται απίστευτο, αλλά
υπάρχει και μιά ανακούφιση όταν ανακαλύπτεις πόσο λίγα ελέγχεις πια, πόσο λίγα
περιμένουν οι άλλοι ν’ αποδείξεις». Και όμως κάτι μένει, βεβαιώνει ο Α. «Ο
Πρόσπερος, στην “Τρικυμία”, λέει κάπου: “Τώρα πια, κάθε τρίτη μου σκέψη θα
είναι ο τάφος μου”. Μένουν δυό. Εγώ λοιπόν, πάλι, προτείνω: (1) Love, not war.
(2) Seize the day».