ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Εδώ δεν γίνονται λεηλασίες

Στην κηδεία. Ένα παιδί τιμά όρθιο τη μνήμη των θυμάτων της σερβικής επίθεσης στο χωριό Σιρέζ

Κόσοβο. Τοπίο μετά τη μάχη. Ή τοπίο πριν από τη μεγάλη μάχη. Κομμάτια ενός
παζλ που περιμένουν να συγκολληθούν. Ή να μείνουν έτσι, διάσπαρτα, απρόσεκτα.
Ο αναγνώστης αποφασίζει.

ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ. Ο Πατρίκ Μπεσόν είναι γνωστός από τον πόλεμο της Βοσνίας. Κάθε
φορά που βομβαρδιζόταν το Σαράγεβο, έγραφε στη «Φιγκαρό» ότι υπεύθυνοι ήταν οι
Μουσουλμάνοι. Αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν ενεργό μέλος του σερβικού λόμπι
στη Γαλλία. Τώρα τα έβαλε με τους διανοούμενους της χώρας του που υπέγραψαν
μια διακήρυξη με τίτλο «Σώστε το Κοσσυφοπέδιο!». Αφού ευθυγραμμίστηκαν με τον
μουσουλμάνο εξτρεμιστή Ιζετμπέγκοβιτς ­ γράφει πάντα στη «Φιγκαρό» ­ οι
διανοούμενοι της αριστερής όχθης σπεύδουν τώρα να υπερασπιστούν τους
εθνικιστές που οραματίζονται τη Μεγάλη Αλβανία. «Ανθρώπους που θυμίζουν τον
Λεπέν, με τη διαφορά ότι είναι πιο σκούροι, πιο λεπτοί και πιο μισογύνηδες ­
αφού οι Αλβανές δεν επιτρέπεται να βγαίνουν από το σπίτι τους παρά για να
διαδηλώσουν κατά της Σερβίας μπροστά στο CNN».

Πώς μπορεί όμως να είναι σοβαρή μια διακήρυξη ­ συνεχίζει ο αρθρογράφος ­ όταν
ανάμεσα σ’ αυτούς που την υπογράφουν είναι και μια θαυμάστρια του Μαρκησίου
ντε Σαντ;

ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. Η Ελλάδα και η Σερβία είναι παλιοί φίλοι, γράφει στο τελευταίο
του τεύχος ο «Εκόνομιστ». «Και οι ελληνικές εφημερίδες, που αφιέρωσαν ελάχιστο
χώρο στη σφαγή των Μουσουλμάνων από τους Σέρβους στη Σρεμπρένιτσα,
υποβαθμίζουν τώρα τις ακρότητες στο Κόσοβο».

Ποιος να κάνει άραγε την αποδελτίωση του ελληνικού Τύπου για λογαριασμό του
καλού περιοδικού;

Σε ποιον να ανήκει η ιδιοφυής πρόταση που διατυπώνεται παρακάτω, σύμφωνα με
την οποία οι κυρώσεις στη Σερβία πρέπει να επεκταθούν και στην Ελλάδα;

ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ. Στην είσοδο του Πρεκάζ, γράφει η Ελέν Ντέσπιτς-Πόποβιτς στη
«Λιμπερασιόν», ορθώνονται απανθρακωμένα σπίτια υπό αστυνομική φρούρηση. Εδώ
δεν υπάρχει ψυχή ζωντανή. Μερικά σκυλιά γαβγίζουν ακόμη για να προστατεύσουν
τα εύπορα κτήματα που εγκαταλείφθηκαν βιαστικά. Στις αυλές τριγυρίζουν τα
ζωντανά. Κακαρίζοντας, οι κότες φτάνουν μέχρι τα δωμάτια. Σπίτια κατεστραμμένα
από τους βομβαρδισμούς, τη φωτιά ή τις έρευνες διαδέχονται σπίτια άθικτα,
επίσης ακατοίκητα. Δεν λείπει τίποτα. Στο Κόσοβο δεν γίνονται λεηλασίες.

Τα σπίτια με τις μεγαλύτερες ζημιές ανήκουν στην οικογένεια Γιασάρι, που
αποδεκατίστηκε στις αρχές του μήνα από την επιχείρηση των Ειδικών
Αντιτρομοκρατικών Μονάδων της σερβικής αστυνομίας. Στα δεξιά του δρόμου, σ’
ένα λοφίσκο, 53 τάφοι. Ο πρώτος ανήκει στον πατριάρχη της φυλής. Δίπλα του
κείτονται οι δύο γιοι του, ο Άντεμ και ο Χάμζε, μαζί με τη γυναίκα του
τελευταίου. Οι άλλοι τάφοι δεν έχουν κανένα διακριτικό. Περιέχουν τα λείψανα
των παιδιών του Άντεμ και του Χάμζε, μαζί μ’ εκείνα των παιδιών του αδελφού
τους Ριφάτ, μετανάστη στη Γερμανία. Συνολικά, 18 μέλη της οικογένειας Γιασάρι.
Έπρεπε να σκοτωθούν όλοι, για να αποτραπούν οι βεντέτες.

Στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, πάντως, όταν οι ισραηλινές αρχές
συλλαμβάνουν έναν «τρομοκράτη» περιορίζουν την τιμωρία της οικογενείας του
στην κατεδάφιση του σπιτιού της.