ΑΥΤΟΙ

… του σοσιαλισμού είναι σκολιοί και, τελευταία, κάπως ομιχλώδεις. Γι’ αυτό
και οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές ετοιμάζονται να κάνουν, σε λίγες μέρες, ένα ακόμη
ανιχνευτικό βήμα. Στις 7 Απριλίου, οι ηγέτες των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών
κομμάτων θα συγκεντρωθούν στο Λονδίνο για να αναζητήσουν το «πνεύμα» του νέου
ευρωπαϊκού σοσιαλισμού. Μια έκτακτη σύνοδος. Έξω από τις στενές διαδικασίες
της Ε.Ε. και πέρα από το τυπικό της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. «Θα προσδιοριστεί
­ όπως εξήγησε τις προάλλες στο Λονδίνο ο Ντ’ Αλέμα ­ αυτό που παλαιότερα
λέγαμε “ιδεολογική πλατφόρμα”». Σε τι ακριβώς, δηλαδή, πρέπει να πιστεύει
(τώρα πια) ένας σοσιαλιστής. Διότι, εξήγησε ο αρχηγός της ιταλικής Αριστεράς,
με την αναμενόμενη εκλογή και του Σραίντερ στη Γερμανία, όλα αυτά πρέπει να
ξεκαθαριστούν. «Δεν θα έχουμε πλέον άλλοθι. Άλλοτε λέγαμε, α, αυτό δεν
γίνεται, είναι στη μέση ο Κολ. Τώρα, θα μπορούμε να προχωρήσουμε όλοι μαζί στη
διαμόρφωση της νέας Ευρώπης. Θα είναι δε μια διαδικασία χωρίς την ευρωπαϊκή
δεξιά. Αυτή ούτε που υπάρχει πια».

… του Λονδίνου, λοιπόν, θα συνέλθει εκτός Διεθνούς. Αλλά δεν θα είναι άσχετο
απ’ αυτήν. Δεν σκοπεύει κανένας να διαλύσει τη Διεθνή. Ο Μπλαιρ, σε κατ’ ιδίαν
συζητήσεις του στο περιθώριο της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ε.Ε., έδειξε
έκπληξη για τις ερμηνείες που είχαν δοθεί στην περίφημη συνέντευξή του στην
«Γκάρντιαν» περί ενός «Φόρουμ της Κεντροαριστεράς». Ίσα ίσα, είπε, η Διεθνής
είναι αυτή που θα αποφασίσει, τελικά, ποιοι και πώς θα εκπροσωπούν κόμματα και
κυβερνήσεις στο υπό εκκόλαψη νέο παγκόσμιο «Φόρουμ».

… πρώτα, όπως τονίσθηκε, να λυθούν δύο ζητήματα: Η διαμάχη μεταξύ
αγγλοσαξωνικού και ηπειρωτικού σοσιαλισμού, που τείνει να γίνει χρονία. Και το
θέμα της ηγεσίας της Διεθνούς. Ως προς το πρώτο, τη διαμάχη, αρκεί να δει
κανείς πόσο πικρόχολα προλόγισε, πρόσφατα, τη γαλλική έκδοση λόγων του Μπλαιρ
(φωτ.) η Γαλλίδα υπουργός Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ. «Στη σημερινή Βρεταννία ­
γράφει ­ εν ονόματι της ελαστικότητας της αγοράς εργασίας, σε απολύουν στο άψε
σβήσε, χωρίς εξηγήσεις και χωρίς καν αποζημίωση». Τον Απρίλιο, οι διαφορές θα
πρέπει να λειανθούν. Οι αισιόδοξοι προσβλέπουν σε μια σύνθεση του
αγγλοσαξωνικού μοντέλου με το ηπειρωτικό, που θα οδηγήσει στο αμέσως επόμενο
βήμα, όπως το περιέγραψε ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Αντόνιο Γκουτέρρες: «Να
φτιάξουμε ένα ευρύ πολιτικό σχήμα. Από συνομοσπονδία κομμάτων να γίνουμε ένα
μεγάλο πανευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα».

… λοιπόν των εξελίξεων περνά από το Λονδίνο (7/4), από τη Γερμανία (εκλογές
Σεπτεμβρίου), και από το Μιλάνο ή τη Βιέννη (σοσιαλιστικό συνέδριο τον
Φεβρουάριο του ’99), όπου και θα υποδειχθεί ο νέος πρόεδρος της Ε.Ε. (Υπάρχει
ήδη οιονεί ομοφωνία για τον Γκονζάλες). Απ’ όλα αυτά, όπως βλέπει κανείς,
λείπει καταφανώς ένα πράγμα: η Αμερική. Ο Κλίντον είναι απ’ έξω. Απ’ έξω
καταβάλλεται προσπάθεια να μείνουν και οι διάφορες σεκταριστικές κινήσεις, οι
«λανθάνοντες άξονες», όπως ο γαλλογερμανικός και ο (πιο πρόσφατος)
γαλλοϊταλικός. Η όλη διαδικασία είναι καθαρά ευρωκεντρική. Οι ηπειρωτικοί
επεδίωξαν να ανασύρουν κάπως τον Μπλαιρ από την επιρροή της Ουάσινγκτον. Και
ως ένα σημείο το κατάφεραν ­ προς το παρόν. «Να βρούμε πρώτα εμείς ­ είπαν ­
ποιοί είμαστε. Τι ακριβώς θέλουμε. Να καταλήξουμε σ’ ένα κοινά αποδεκτό δρόμο.
Και κατόπιν, τα συζητάμε και με τους Αμερικανούς».