Υβ Μοντάν: Η ζωή εν τάφω…

«Καημένε Αθανασόπουλε τι σου ‘μελλε να πάθεις…». Μα δεν πρόκειται για τον
Αθανασόπουλο πια, αλλά για τον Υβ Μοντάν, τον φίλο μου, τον «εικονικό Γρηγόρη
Λαμπράκη» του «Ζ», που τον ξέθαψαν, νύκτωρ, στο νεκροταφείο Περ Λασέζ, στο
Παρίσι, για να πάρουν από το πτώμα του «κύτταρα» (νεκρά από τον Νοέμβρη του
’91), ώστε να εξεταστεί το αίτημα της Ωρόρ = Αυγής Ντροσάρ που ισχυρίζεται ότι
είναι κόρη του.

ΜΑΚΑΒΡΙΑ ιστορία. Θέμα μακάβριο που αναστάτωσε την κοινή γνώμη της
Γαλλίας, γιατί πίστευε κανείς μέχρι τώρα ότι ο «ο νεκρός δεδικαίωται» ή ότι
«αναπαύεται εν ειρήνη».

Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει πια. Η βιογεννητική, με τις προόδους της, με τις
απέραντες δυνατότητές της που φθάνουν μέχρι την κλωνοποίηση, μπορεί ν’
ασχοληθεί με τους «κλώνους» δίχως δράμι «ποίησης». Διότι, εν ολίγοις,
πρόκειται για τον μπεζαχτά της κληρονομιάς.

Εν ζωή ο Υβ Μοντάν είχε αρνηθεί το κυτταρικό «τεστ», που θα μπορούσε να
αποδείξει ή όχι την πατρότητα της Ωρόρ = Αυγής. Κακώς, κατά τη γνώμη μου. Αλλά
δικαίωμά του ως ελεύθερου πολίτη. Το δικαστήριο, τότε, δεν είχε το θάρρος να
προχωρήσει σε κυρώσεις εναντίον του.

Διατάζει, όμως, την εκταφή του, επτά χρόνια μετά τον θάνατό του. (Τ’
αποτελέσματα, που διόλου δεν μας ενδιαφέρουν καθαυτά, θα γίνουν γνωστά τέλος Ιουνίου).

Εμάς εκείνο που μας ενδιαφέρει, είναι ο ηθικός κώδικας. Η Βιοηθική. Γι’ αυτό
και στην Unesco γίνεται το συνέδριο της CIB (Comite International de
Bioethique = Διακυβερνητική Επιτροπή της Βιοηθικής) στις 25-27 Μαρτίου. Για να
καθοριστεί, στο μέτρο του δυνατού, το Πλαίσιο (ο νόμος-κάδρο).

Που δεν είναι άλλος από την προστασία του εμβρύου (γενώματος) ή του νεκρού
(του πτώματος).

Για να το πούμε πιο λιανά: επιτρέπεται η επέμβαση σε ένα έμβρυο τριών μηνών
που θα καθορίζει, εξωγεννητικά, το φύλο του; Επιτρέπεται σε ένα νεκρό να
ξεθάβεται (όταν δεν πρόκειται για έγκλημα), για να διαπιστωθεί η σχέση του με
κάποιο γόνο;

Ερωτήματα τεράστια, καθαρά «ηθικά», αφού η τεχνολογία καλπάζοντας ξεπέρασε την
ισχύουσα νομοθεσία. Οι νομοθέτες ακολουθούν καταϊδρωμένοι τις εξελίξεις της
τεχνολογίας, όπως οι δημοσιογράφοι τα γεγονότα, αφού αυτά έχουν πια συμβεί.

Για όσους όμως δεν γνωρίζουν το προϊστορικό: ο Υβ Μοντάν δεν είχε παιδιά με
την επίσης διάσημη σύζυγό του, την ηθοποιό Σιμόν Σινιορέ. Η Σινιορέ είχε μια
κόρη από τον πρώτο γάμο της, την Κατερίν Αλεγκρέ, την οποία ο Μοντάν είχε
αναγνωρίσει και ως δική του κόρη.

Πεθαίνει η Σιμόν το 1985 (η υπέροχη αυτή φιλελληνίδα αγωνίστρια που δεν
αποχωριζόταν το σχέδιο του Πικασό για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο», δηλαδή
τον δικό μας Νίκο Μπελογιάννη) και ο Μοντάν το 1989 παντρεύεται ξανά τη
νεαρότερή του Καρόλ Αμιέλ, με την οποία αποκτά το πρώτο δικό του νόμιμο παιδί,
τον Βαλεντέν, το 1989, λίγο πριν από την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου.

Ως φάντης μπαστούνι εμφανίζεται τότε η κυρία Αν-Ζιλμπέρτ Ντροσάρ, που
ισχυρίζεται ότι ο Βαλεντέν δεν είναι το πρώτο παιδί του Μοντάν. Το πρώτο
αυθεντικό παιδί του είναι η κόρη της Ωρόρ = Αυγή. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται.
Το δικαστήριο προστάζει αιματολογικές εξετάσεις, που ο Μοντάν τις αρνείται. Το
1991 πεθαίνει. Και το 1992, ο αγώνας συνεχίζεται με την ενηλικίωση της Αυγής = Ωρόρ.

Η υπόθεση τρενάρει στα δικαστήρια. Και θα μπορούσε να τρενάρει για πολύ, αν
δεν έδιναν τη συγκατάθεσή τους για την εκταφή οι νόμιμοι κληρονόμοι: η Κατερίν
Αλεγκρέ, ο ανιψιός του Ζαν Λουί Λίβι, η σύζυγος Καρόλ Αμιέλ, και όχι σαν
κληρονόμος πια αλλά σαν φωνή πέραν του τάφου ο συγγραφέας Χόργε Σέμπρουν. (Ο
σεναριογράφος του «Ζ»).

Το γιατί όλοι αυτοί έδωσαν τη συγκατάθεση το αφήνουμε στην ευφυΐα του κάθε
αναγνώστη. (Αρκεί να ρωτήσει έναν βιογεννητικό πόσα χρόνια επιζούν τα κύτταρα).

Το θέμα όμως δεν παύει να είναι κατ’ εξοχήν ηθικό.

Υπάρχει ή όχι ηρεμία μετά θάνατον; Μήπως η καύση των νεκρών τελικά μας
απαλλάσσει από τα επιτεύγματα της βιοθανατικής – βιογεννητικής; Ως αρμόδιος
επί των νεκροταφείων της μειοψηφίας στον Δήμο Αθηναίων, στα χρόνια 1994-1996,
είχα την τύχη να συνεργαστώ με την εξαίρετη συνάδελφο της πλειοψηφίας κυρία
Δασκαλάκη, πλην όμως και οι δύο σκοντάψαμε στη «ζωή εν τάφω».