Το λεξικό του εκσυγχρονιστή

Στο μιούζικαλ «Ωραία μου κυρία», ο καθηγητής Χίγκινς είναι σε θέση να
προσδιορίσει με ακρίβεια την ταξική και γεωγραφική προέλευση κάποιου από την
προφορά του και μόνο. Ο Ουμπέρτο Έκο και οι σημειολόγοι ανήγαγαν τη μέθοδο σε
επιστήμη ­ πες μου πώς ντύνεσαι, πες μου ποιους εκτιμάς, αλλά, κυρίως, πες μου
πώς μιλάς για να σου πω ποιος είσαι.

Ως εκ τούτου, είναι μάλλον φυσικό και ο πολιτικός λόγος ­ το συγκεκριμένο
λεξιλόγιο ­ να υποδηλώνει πολιτικές προτιμήσεις. Μονάχα που αν τα πράγματα
είναι απλά όταν έχουμε να κάνουμε με βασικούς κομματικούς διαχωρισμούς ­ π.χ.
ΚΚΕ ή μη ΚΚΕ ­ δεν συμβαίνει το ίδιο με τη διαφορετική γλώσσα εντός των
κομμάτων. Στο ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε έναν εκσυγχρονιστή
από έναν της «εσωκομματικής αντιπολίτευσης»;

Επειδή η χρήση των λέξεων είναι πάντα ο ασφαλέστερος τρόπος, προσφέρεται εδώ
ένα «γλωσσάρι του εκσυγχρονισμού» ­ το οποίο, βεβαίως, δεν φιλοδοξεί να είναι
πλήρες, αφού εμπλουτίζεται καθημερινά.

Απασχολήσιμος: Αρχικώς, μια πιστή ­ μονολότι άχαρη ­ μετάφραση του αγγλικού
employable. Εκσυγχρονιστική εκδοχή του ανέργου («ακούγεται καλύτερα, νομίζω»).
Υπάρχει και ως παράγωγο ­ απασχολησιμότητα. Κατέληξε ανέκδοτο. Παράδειγμα:
«Πώς σου φαίνεται αυτός;». «Μμμ, απασχολήσιμος».

Ανασυγκρότηση: Ο επιστημονικός όρος για τα ταξίδια του Θόδωρου Τσουκάτου και
άλλων εκσυγχρονιστικών στελεχών της Χαριλάου Τρικούπη στην επαρχία.

Αισθητική: Οι εκσυγχρονιστές υποστηρίζουν ότι είναι η ειδοποιός τους διαφορά
από τους υπολοίπους. Συνοψίζεται σε έναν συνδυασμό της οδού Μηλιώνη και του
πιο in ελληνάδικου. Ξυρίζουμε τα μουστάκια και κρύβουμε τις κοιλίτσες.

Βούρλο: Κλασικός χαρακτηρισμός εκσυγχρονιστή για άλλον εκσυγχρονιστή.

Βήμα – προς – βήμα: Δόγμα της εκσυγχρονιστικής εξωτερικής πολιτικής,
συνοδεύεται συνήθως και από τις λέξεις Δικαστήριο της Χάγης. Επί του παρόντος
αναζητείται ποιο βήμα πρέπει να γίνει πρώτο και ποιο δεύτερο.

Γεύμα: Ενέργεια πολιτικής σημασίας αντίστοιχης με εκείνην που είχε η Διακήρυξη
της 3ης του Σεπτέμβρη. Συνήθως χαμηλών λιπαρών.

Διανοούμενος: Τα «δικά μας παιδιά», με την εκσυγχρονιστική ορολογία. Συνήθως
νοούνται οι κ.κ. Βέλτσος, Τσουκαλάς, Μουζέλης και Ροζάκης. Ενίοτε, και οι κ.κ.
Έκο και Χάμπερμας.

Διατηρησιμότητα: Όρος-επίγονος της απασχολησιμότητας (βλ. λήμμα). Ο εκφέρων,
απαραιτήτως χαμογελά απολογητικά για τη χρήση του.

Εκσυγχρονισμός: Σημαίνει τα πάντα ­ περίπου όπως ο σοσιαλισμός. Πάντως, δεν
ξεκινά από τον εξηλεκτρισμό, αλλά «από το αν δουλεύει το καζανάκι».

Επικαιροποίηση: Μέθοδος εξωραϊσμού όσων προκαλούν δυσφορία στους
εκσυγχρονιστές. Παράδειγμα: «Η επικαιροποίηση του σοσιαλισμού», «η
επικαιροποίηση της 3ης του Σεπτέμβρη» κ.λπ.

Ζύμωση: Όρος πολιτικός παλαιόθεν. Ενίοτε συνώνυμο του μαρξιστικού όρου
«φράξια». Συνήθως συνώνυμο της λαϊκής λέξης «κουτσομπολιό».

Ήθος: Λέξη συχνής χρήσης. Ετέρα ειδοποιός διαφορά των εκσυγχρονιστών.
Απαντάται στη φράση «είσαι μ…, δεν έχεις καθόλου ήθος».

Θεματικές (οργανώσεις): Η εκσυγχρονιστική εκδοχή των κομματικών οργανώσεων.

Θέλουμε: Ρήμα πολλαπλών σημαινομένων. Παράδειγμα: «Εμείς θέλουμε μια ισχυρή
Ελλάδα». Το σημαινόμενο: «Εσείς δεν θέλετε μια ισχυρή Ελλάδα». Στα σημαινόμενα
δεν περιλαμβάνονται οι Doors.

(Επαν)Ίδρυση: Χρησιμοποιείται μόνον για το ΠΑΣΟΚ. Εκφράζει την εκσυγχρονιστική
αλλεργία απέναντι στο κόμμα.

Κεντροαριστερά: Η μία από τις δύο «Μεγάλες Ιδέες» του Εκσυγχρονισμού. Συνήθως
σημαίνει την προσωπική σχέση του κ. Σημίτη με τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη και τη
Μαρία Δαμανάκη. Από τους μη εκσυγχρονιστές χρησιμοποιείται ως βρισιά ­ π.χ.
«εγώ δεν επιτρέπω σε κανέναν να με λέει κεντροαριστερό, ακούς;».

Κοινωνικός διάλογος: Πρώην σημαία και νυν αποπαίδι του εκσυγχρονισμού. Σύμφωνα
με τον κ. Παπαντωνίου, πρόκειται για «μια τρύπα στο νερό».

Λογιστές: Χαρακτηρισμός των εκσυγχρονιστών από τους «αριστερούς» αντιπάλους
τους, όπως οι κ.κ. Έβερτ, Καραμανλής και Πεπονής.

Μεταφορντική (εποχή): Όρος που λανσαρίστηκε από τον Γιώργο Πανταγιά. Η ρίζα
του βρίσκεται στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Νέος (-α,-ο): Ό, τι το εκσυγχρονιστικόν. Ξεκίνησε από τον Τόνι Μπλερ και το
Νέο Εργατικό Κόμμα. Π.χ. «νέο ΠΑΣΟΚ».

Ξύλινος (λόγος): Εχθρός των εκσυγχρονιστών. Ξορκίζεται με την ομοιοπαθητική.

ΟΝΕ: Η δεύτερη μεγάλη Ιδέα του Εκσυγχρονισμού. Στην ποδιά της σφάζονται
παλικάρια ­ κάπου δέκα εκατομμύρια Έλληνες.

ΟΠΕΚ: Κοιτίδα τού εν Ελλάδι εκσυγχρονισμού. Εσχάτως, μαγαζί του κ. Πανταγιά.

Οστρακοειδής Άμυνα: Γεννήτορας του όρου ο κ. Πασχαλίδης. Πρακτική απευκταία
για κάθε συνεπή εκσυγχρονιστή.

Παγκοσμιοποίηση: Διεθνές φαινόμενο. Για την ύπαρξή του θα ψηφίσουν στο ΠΑΣΟΚ.

Πολίτης: Για χάρη του γίνονται όλα.

Πρωτοβουλία: Συνώνυμο της πανάκειας.

Ροζάκης: «Κόκκινο πανί» για τους αντιπάλους του εκσυγχρονισμού. Κυκλοφορεί με
το παρατσούκλι «ο φίλος».

Σύσκεψη: Εκσυγχρονιστική μέθοδος αντιμετώπισης προβλημάτων, κρίσεων και
τρέχουσας εργασίας. Η αποτελεσματικότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον
αριθμό τους.

Συλλογικότητα (νέα): Όρος αδιευκρίνιστου περιεχομένου. Αφορά τη συνύπαρξη του
Άκη με τον Σημίτη ή της Βάσως με τον Λαλιώτη; Του Πανταγιά με τον Τσουκάτο ή
του Μαρίνου του καφετζή με την κυρία Αθηνά;

Σπράος: Καθηγητής που επόπτευσε επιτροπών και εκθέσεων, για να μας πει αυτά
που ξέρουμε.

Τώνια (Αντωνίου): Πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Κατάφερε το αδύνατον ­
«τσαλάκωσε» τον εκσυγχρονισμό.

Ύφεση: Εκσυγχρονιστική πολιτική κάθε φορά που οξύνονται τα πνεύματα. Καμιά
σχέση με την οικονομική έννοια.

Φόνος: Το «βαρύ καθήκον» του εκσυγχρονιστή σε σχέση με τον ­ πολιτικό και
ιδεολογικό ­ πατέρα του. Δηλαδή, τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Χάμπερμας: Ο πνευματικός γκουρού των εκσυγχρονιστών. Ελβετογερμανός. Δεν
φταίει σε τίποτα.

Ψυχική επανένωση: Ετέρα πασχαλίδειος έκφραση. Χρήζει… επικαιροποίησης ­ λόγω
απροθυμίας των ψυχών.

Ωχ: Ενωτικόν επιφώνημα στο κυβερνών κόμμα. Καλύπτει άπαντες.