Η αγάπη AIDS δεν κοιτά

Τα δίδυμα. Δύο από τα παιδιά που ψάχνουν για μόνιμη ανάδοχο οικογένεια, αφού μέχρι στιγμής φιλοξενούνται προσωρινά. Μοναδικό «πρόβλημα» μια μικρή υστέρηση στην ανάπτυξη που τα εμποδίζει να περπατήσουν

Έχει πάντα ένα κουτί με χειρουργικά γάντια δίπλα στα κρεβατάκια των παιδιών.
Όχι τόσο γιατί φοβάται «μην τυχόν και», αλλά περισσότερο γιατί αυτή ήταν μία
από τις οδηγίες που της έδωσαν οι κοινωνικοί λειτουργοί.ΑΠ’ Ο,ΤΙ θυμάται όμως
δεν χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσει παρά μια φορά που άνοιξε η μύτη του
Αλέξανδρου. Κατά τα άλλα δεν έχει καμιά διαφορά να μεγαλώνεις ένα παιδί-φορέα
του AIDS απ’ ό,τι ένα που δεν έχει τον ιό στο αίμα του. Η γυναίκα που μιλάει
έχει μια τεράστια αγάπη μέσα της για τα παιδιά. Παρ’ ότι φυσική μητέρα δύο
παιδιών, όταν αυτά μεγάλωσαν και έφυγαν για να κάνουν τη δική τους οικογένεια,
ζήτησε να ενταχθεί στο πρόγραμμα των αναδοχων. Και όχι για πάρει «εύκολα»
παιδιά, παιδιά υγιή, αλλά παιδιά που εκτός της στέρησης της φυσικής τους
οικογένειας έχουν να αντιμετωπίσουν και ασθένειες. Μεταξύ αυτών και παιδιά που
έχουν AIDS.

«ΕΤΡΕΞΑ ΑΜΕΣΩΣ»

«Την πρώτη φορά μου τηλεφώνησαν από το ίδρυμα και μου είπαν πως υπάρχει ένα
παιδί-φορέας. Έτρεξα αμέσως. Όχι, δεν με τρόμαξε η ιδέα τού να έχω στο σπίτι
μου ένα παιδί μ’ αυτή την ασθένεια. Ίσως έπαιξε και ένα ρόλο το επάγγελμά μου.
Ήμουν νοσοκόμα. Δεν είχα ποτέ προκατάληψη παρ’ ότι οι περισσότεροι δυστυχώς
εξακολουθούν να έχουν. Γι’ αυτό και δεν θέλω να σας μιλήσω επώνυμα. Προσωπικά
δεν έχω κανένα πρόβλημα, όμως ξέρω ότι θα είναι κακό για τα παιδιά». Αυτή τη
στιγμή δέκα από τα περίπου εκατό παιδάκια που φιλοξενούνται στο Κέντρο Βρεφών
Μητέρα «ψάχνουν» για ανάδοχη οικογένεια. Ένα από αυτά είναι θετικό στον HIV.
Κι όμως. Παρά τις δυσκολίες που γενικά αντιμετωπίζει ο θεσμός της αναδοχής
στην Ελλάδα, σύμφωνα με τους υπεύθυνους του Κέντρου έχουν ήδη εμφανιστεί
οικογένειες υποψήφιες «να προσφέρουν την αγάπη τους» σε αυτό το παιδί. Η
σχετική αγγελία «για το κορίτσι σχολικής ηλικίας, φορέα του HIV», δημοσιεύτηκε
στις αρχές του προηγούμενου μήνα σχεδόν σε όλες τις εφημερίδες.

«ΑΛΛΟ Η ΘΕΩΡΙΑ»

Και όπως πληροφορεί η πρόεδρος του «Μητέρα», κ. Σούλα Ευθυμίου, υπήρξαν
οικογένειες που προθυμοποιήθηκαν να γίνουν ανάδοχες, όμως «από τη θεωρία στην
πράξη ο δρόμος εξακολουθεί να είναι μεγάλος ακόμα. Οι άνθρωποι διαβάζουν μια
αγγελία, συγκινούνται, φτάνουν μέχρι τα γραφεία μας, συζητούνε με τους
κοινωνικούς λειτουργούς, και όταν τους εξηγήσουμε ποιες ακριβώς είναι οι
ευθύνες τού να μεγαλώνεις ένα παιδί με αυτό το πρόβλημα βλέπουμε στις
περισσότερες των περιπτώσεων ο αρχικός ενθουσιασμός να μετριάζεται. Αυτό όμως
δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι μένουν αδιάφοροι».

Η περίπτωση της κ. Παναγιώτας Κεφαλά-Χρυσαφίτου, που έχει κατά καιρούς
προσφερθεί να φιλοξενήσει στο πλαίσιο του θεσμού της αναδοχής παιδιά-φορείς,
είναι μία τις πιο χαρακτηριστικές. «Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, απλώς μέχρι
τώρα δεν έτυχε», λέει η 47χρονη γυναίκα. Σήμερα στο σπίτι της ζουν τέσσερα
παιδιά. Η 7χρονη Αιμιλία, ο τετράχρονος Γιώργος και τα δίδυμα Αλέξης και
Βασίλης, των οποίων η μητέρα ήταν φορέας, αλλά τα ίδια είναι απολύτως υγιή. Η
Αιμιλία πάσχει από υδροκεφαλισμό, «έχει μια βαλβίδα στο κεφάλι», τα δίδυμα
έχουν πρόβλημα με την κίνηση, «δεν περπατούν ακόμα». Είναι παιδιά που εξαιτίας
αυτών των προβλημάτων υγείας συνήθως παραμένουν αρκετούς μήνες στο Κέντρο
Βρεφών, μέχρις ότου βρεθεί κατάλληλη οικογένεια. Όμως, όπως τονίζει με κάθε
τρόπο η ανάδοχος μητέρα, «η χαρά που παίρνεις φροντίζοντας ακριβώς αυτά τα
παιδιά, που ελάχιστοι θέλουν, δεν μπορεί με καμία λέξη να περιγραφεί».

Το εικοσιτετράωρό της είναι πλήρως κατειλημμένο με τη φροντίδα των παιδιών. Το
ίδρυμα επιδοτεί με ποσό που κυμαίνεται από 60.000 έως και 200.000 δραχμές τη
διαμονή κάθε παιδιού και καλύπτει την ιατροφαρμακευτική φροντίδα, τα έξοδα
νοσηλείας ­ αν χρειαστεί ­ τα σχολεία. Η Αιμιλία και ο Γιώργος πηγαίνουν σε
σχολεία για παιδιά με ειδικές ανάγκες, στο Αιγάλεω και την Παλιά Κοκκινιά
αντίστοιχα. Μένουν από μωρά στο σπίτι του Ρέντη. Εδώ και δεκαεννιά μήνες
προστέθηκαν στην οικογένεια και τα δίδυμα. «Ο αδελφός μου είναι ο νονός της
Αιμιλίας και ο άντρας μου βάφτισε τον Γιώργο. Για μας είναι τα παιδιά μας και
μπορώ να σας πω ότι τα αγαπάω πιο πολύ και από τα εγγόνια μου».

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ πρόβλημα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή το Κέντρο Βρεφών
Μητέρα είναι πως όλο και λιγότερες οικογένειες ενδιαφέρονται για το θεσμό της
αναδοχής. «Μπορεί να έχει αυξηθεί ο αριθμός όσων ξεπερνούν τις προκαταλήψεις
και δέχονται να πάρουν ένα παιδί-φορέα του AIDS, όμως σε γενικές γραμμές
έχουμε όλο και λιγότερα ζευγάρια που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα
της αναδοχής».

Όπως επισημαίνει η πρόεδρος του ιδρύματος, κ. Σούλα Ευθυμίου, ένας από τους
λόγους που συμβαίνει αυτό είναι αφενός η ελλιπής ενημέρωση κι αφετέρου η
αύξηση ενδεχομένως των παράνομων υιοθεσιών, κυρίως από γειτονικές χώρες της
πρώην Ανατολικής Ευρώπης.

Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών που φιλοξενούνται αυτή τη στιγμή στο
ίδρυμα είναι περιπτώσεις «προσωρινές». Υπάρχουν παιδιά ανύπανδρων μητέρων,
οικογενειών που αντιμετωπίζουν προβλήματα ή γυναικών που εξαιτίας «ειδικών
συνθηκών» ­ π.χ. κάνουν χρήση ουσιών ­ τα οποία ζουν στο «Μητέρα» έως ότου
ξαναγυρίσουν στη φυσική οικογένεια. Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν και
περιπτώσεις παιδιών που η μητέρα τους ήταν φορέας του HIV.

«Έχουμε συνεργασία με τα νοσοκομεία Παίδων και τα μαιευτήρια, και όταν υπάρξει
τέτοια περίπτωση το βρέφος μεταφέρεται σ’ εμάς. Δεν σημαίνει πως ένα παιδί
μητέρας-φορέα είναι το ίδιο φορέας και υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις στο παρελθόν.

Το παιδί μένει σ’ εμάς το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να διαπιστωθεί
η κατάσταση και στη συνέχεια το δίνουμε για αναδοχή».