30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΛΕΞΙΑ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αμμόχωστο της Κύπρου.

ΜΕ (ΠΛΗΡΕΣ) ΟΝΟΜΑ: Αλέξια Βασιλείου.

ΣΤΙΧΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΗΜΑΔΕΨΕ: «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ» και «Μυρσίνη, συ,
δοξαστική», «Μη, παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου». Οδ. Ελύτης «Άξιον Εστί».

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΜΟΝΑΧΙΚΕΣ ΩΡΕΣ: «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο», Μάρω
Βαμβουνάκη. «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», Ιάκωβου Καμπανέλλη.

ΔΕΙΠΝΟ ΓΙΑ ΔΥΟ: Όταν συναντήσει κανείς την αληθινή αγάπη, τίποτε άλλο
δεν έχει σημασία. (Πάντως πλ. Ψυρή, ειδικά «Φρουραρχείο»).

ΖΕΣΤΗ ΓΩΝΙΑ: Μια αγκαλιά.

Η Αλέξια (Βασιλείου) επανέρχεται δριμύτερη… Με άλλο πρόσωπο, μακριά από
τις ποπ υπερβολές τού παρελθόντος, με τζαζ διάθεση και αίσθηση και με τα
ωραιότερα, τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Από τη «Μαρίνα» έως
εκείνο, το μοναδικό, «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Το ζητούμενο, για εκείνη,
είναι να τα παραδώσει στις νεώτερες γενιές (μέσα από ένα διπλό CD),
φρεσκότερα, ρυθμικότερα, αποτελεσματικότερα…

ΕΡ.: Αλλαγή πλεύσης;

ΑΠ.: Συνέχεια!

ΕΡ.: Πώς σας ακούγεται ο τίτλος «Αλέξια-Μίκης Θεοδωράκης»;

ΑΠ.: Δεν είναι τίτλος. Η εκπλήρωση πάντως ενός μεγάλου ονείρου, σίγουρα!

ΕΡ.: Η μουσική του Μίκη ­ νέα εμπειρία;

ΑΠ.: Ίσως η ωραιότερη και η πιο ουσιαστική από κάθε άποψη.

ΕΡ.: Ήταν εκείνος που έδωσε το «πράσινο φως»;

ΑΠ.: Ναι, ύστερα από μια συναυλία στην Τρίπολη, το 1996, με τον Νταλάρα, τη
Φαραντούρη, τον Λέκκα, όπου συμμετείχα και εγώ.

ΕΡ.: Μία κουβέντα του, που σηματοδότησε αυτή τη δισκογραφική δουλειά;

ΑΠ.: «Προχώρα»! Χωρίς λόγια δε, μου έδωσε να καταλάβω ότι θα είναι δίπλα μου.

ΕΡ.: Η μουσική του σε δυο λέξεις;

ΑΠ.: Γη και ουρανός!

ΕΡ.: Το τραγούδι, που επιλέγετε;

ΑΠ.: Αυτό που μου ζητάτε είναι αδύνατον να γίνει. Αγαπώ τη «μουσική» του Μίκη,
άρα ό,τι έγραψε.

ΕΡ.: Υπήρξαν κάποια τραγούδια που σας πρότεινε ο ίδιος ο Μίκης;

ΑΠ.: Τα περισσότερα!

ΕΡ.: Νιώθετε ότι παραδίδετε το ­ διαχρονικό ­ υλικό του στις νεώτερες γενιές;

ΑΠ.: Το ζητούμενο.

ΕΡ.: Πρόκειται ουσιαστικά για «επανεκτέλεση» των τραγουδιών;

ΑΠ.: Μάλλον για μια διαφορετική προσέγγιση.

ΕΡ.: Δύο χρόνια δεν είναι πολλά για τη μελέτη πάνω σε έναν δίσκο;

ΑΠ.: Μα, δεν είναι «απλά» ένας δίσκος. Είναι μια «σπουδή», ένας δρόμος
καινούργιος, ένας κόσμος ολόκληρος.

ΕΡ.: Είναι πολλά τα 27 τραγούδια;

ΑΠ.: Δεν ξέρω… Τι θα πει πολλά ή λίγα; Δεν το ‘χω σκεφτεί!

ΕΡ.: Μια εμπειρία από τη συνεργασία με τη Μίλβα;

ΑΠ.: Δυναμική! Τραγούδησε καταπληκτικά!

ΕΡ.: Και με τον Αντρέας Βολενβάιντερ;

ΑΠ.: Επικοινωνήσαμε μουσικά. Ο Αντρέας έχει μια πολύ ιδιαίτερη και σοβαρή
«σχέση» με τη μουσική, όπως επίσης με την Ελλάδα και οτιδήποτε ελληνικό.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι θα έχετε απήχηση σε νεώτερους ακροατές;

ΑΠ.: Το εύχομαι. Το θέλω πολύ. Ας είμαι εγώ το όχημα σήμερα!

ΕΡ.: Το ποπ παρελθόν σάς κυνηγάει;

ΑΠ.: Άλλους κυνηγάει. Εμένα όχι.

ΕΡ.: Σας το… προσάπτουν ακόμη;

ΑΠ.: Ίσως… Ένας, δυο, ίσως. Δεν γνωρίζω όμως τους πραγματικούς λόγους.

ΕΡ.: Αυτή είναι πλέον η νέα πορεία;

ΑΠ.: Καλύτερα να ρωτήσετε την καρδιά μου ή να περιμένετε λίγο…

ΕΡ.: Ωριμότητα;

ΑΠ.: Οι πράξεις τελικά δείχνουν, και ο τρόπος προσέγγισης και αντιμετώπισης
νέων και παλαιών καταστάσεων.

ΕΡ.: Δεν μοιάζουν όλα αυτά σαν… «άσπρο-μαύρο»;

ΑΠ.: Φαινομενικά ναι. Το βλέπω πιο πολύ σαν εξέλιξη και ωριμότητα.

ΕΡ.: Το βάρος της παραγωγής ενός τέτοιου δίσκου ήταν δυσβάστακτο;

ΑΠ.: Ήταν, ακόμα και αυτό, μόρφωση. Δεν ήταν εύκολο, αλλά είχα εξαιρετικούς
συνεργάτες και φίλους, που το έκαναν μια τέλεια εμπειρία.

ΕΡ.: Ο τομέας της παραγωγής είναι μια ακόμη ­ νέα ­ κατεύθυνση;

ΑΠ.: Καθόλου νέα… Βλέπε «κλασικά», όπου κάναμε την παραγωγή μαζί με τον φίλο
μου Μάκη Δελαπόρτα το «Αμμόχωστος», το «Αχαιών Ακτή» και το «In a Jazz Mood».

ΕΡ.: Πιστεύετε στις νέες ενορχηστρώσεις του δίσκου;

ΑΠ.: Πάρα πολύ. Όπως επίσης και στους φίλους μου ενορχηστρωτές.

ΕΡ.: Και στην τζαζ διάθεσή σας;

ΑΠ.: Αγαπώ τη μουσική, απλά όπως και τη ζωή.