Αυτοκαταδικάστηκε η νεαρή Μήδεια

Στα δεκαεννιά της χρόνια η Ιωάννα Μερτύρη έγινε μητέρα χωρίς τη θέλησή της.
Αισθανόταν ένοχη και γι’ αυτό φρόντισε να κρατήσει καλά κρυμμένο από την
οικογένειά της το μυστικό της ζωής της.

Μόνη της έφερε στον κόσμο το παιδί της και μόλις έκοψε πρόχειρα με ένα ψαλίδι
τον ομφάλιο λώρο, πέταξε το νεογέννητο κοριτσάκι της στον φωταγωγό της
πολυκατοικίας. Τη ζωή που κουβαλούσε μέσα της τη θανάτωσε νομίζοντας πως θα
κατάφερνε να «θανατώσει» και το παρελθόν της, που ακόμη όμως δεν την έχει
αφήσει να ησυχάσει.

Ο φόβος για την οργή των γονέων της και η κοινωνική κατακραυγή, αποδείχθηκαν
πως την κρίσιμη στιγμή ήταν πιο ισχυρά από το μητρικό φίλτρο, αν και εκ των
υστέρων η Ιωάννα θα έδινε ακόμη και τη δική της ζωή για να φέρει πίσω το μωρό
της. Ήταν όμως αργά. Η βασανιστική σκηνή, όχι μόνο δεν μπορούσε να διαγραφεί
από το μυαλό και τη νεανική ψυχή της, αλλά έπρεπε να προετοιμαστεί να δεχθεί
τις συνέπειες εκείνης της εγκληματικής πράξης.

Στα δεκαεννιά της χρόνια η Ιωάννα έγινε μητέρα και παιδοκτόνος. Ένα χρόνο
αργότερα, ο εισαγγελέας πρωτοδικών κ. Ανδρέας Καραφλός εισηγείται προς τα μέλη
του δικαστικού συμβουλίου να την παραπέμψουν ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού
Δικαστηρίου της Αθήνας για παιδοκτονία, αδίκημα που τιμωρείται από τον Ποινικό
Κώδικα με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών.

Και όταν το μυστικό της Ιωάννας αποκαλύφθηκε, οι δικοί της άνθρωποι βρέθηκαν
αντιμέτωποι με τις δικές τους ευθύνες που δεν ήταν ποινικές, αλλά ήταν ­ κατά
κύριο λόγο ­ ηθικές. Δεν κλήθηκαν να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη, αλλά
απέναντι στο παιδί τους, που σύντομα θα βρεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ήταν 12 Απριλίου 1997 όταν έπιασαν οι πόνοι την Ιωάννα. Μόλις ο πατέρας και ο
αδελφός της έφυγαν από το σπίτι στην Κυψέλη, μπήκε στο μπάνιο και εκεί μόνη
της γέννησε. Αμέσως μετά τον τοκετό ­ όπως περιγράφεται και στην εισαγγελική
πρόταση ­ έκοψε τον ομφάλιο λώρο με το κοριτσάκι της και το πέταξε από το
παράθυρο στο φωταγωγό. Η κοπέλα, μετά την απολογία της αφέθηκε ελεύθερη με
περιοριστικούς όρους και με την προϋπόθεση να παρακολουθείται από την
κοινωνική υπηρεσία του μαιευτηρίου «Αλεξάνδρας». Δεν έχει παρά να περιμένει
και τυπικά την ετυμηγορία των δικαστών, γιατί την ποινή της τη βιώνει
καθημερινά. Είναι η τιμωρία που επέβαλε στον εαυτό της με την πράξη της. Να
ζει χωρίς το μωρό της.