Προς το παρόν, θεατές

Την πολιτική δεν την έχουν εγκαταλείψει. Αντίθετα, απασχολούνται σε
προσωπικό επίπεδο και σε χαμηλούς τόνους. Βέβαια, το να επιστρέψουν στο
προσκήνιο το αποκλείουν, τουλάχιστον με τις υπάρχουσες συνθήκες.Ο κ. Γιάννης
Παλαιοκρασσάς επιστρέφει στην Αθήνα ύστερα από περίπου τρία χρόνια εθελουσίας
απουσίας του στο εξωτερικό. Θεωρεί ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το
να βρίσκεται στην ενεργό πολιτική. Σ’ αυτή τη βάση το θέατρο και η μουσική
αποτελούν τις προτεραιότητες της καθημερινότητάς του, ενώ αυτό που ονειρεύεται
από τώρα είναι οι διακοπές στην Άνδρο.Ο κ. Μιχάλης Παπακωσταντίνου, αντίθετα,
επισκέπτεται συχνά το Κοινοβούλιο, καθώς παραδέχεται ότι και σήμερα ακόμη τού
λείπει η Βουλή. Αρέσκεται στο να συγγράφει και δεν αρνείται να μεταφέρει τις
γνώσεις του για την ελληνική εξωτερική πολιτική στους δημοσιογράφους με τους
οποίους διατηρεί και σήμερα άριστες σχέσεις. Πάντως, χαμογελά με την
ανεξαρτησία του και κυρίως με την ευχέρεια να λέει τη γνώμη του χωρίς να δίνει λογαριασμό.

ΑΥΤΕΣ τις ημέρες εγκαθίσταται και πάλι στην Αθήνα, ύστερα από απουσία τριών
περίπου ετών στο Λονδίνο, ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς. Στα… πάτρια εδάφη όμως
δεν τον φέρνει η ανάγκη του να ασχοληθεί και πάλι με την πολιτική, αλλά οι
επιχειρηματικές του δραστηριότητες.

Μετά τη λήξη της θητείας του ως Επιτρόπου, ο κ. Παλαιοκρασσάς και η σύζυγός
του εγκαταστάθηκαν στην Αγγλία, όπου αρχικά ο πρώην υπουργός Οικονομικών
δίδασκε στην Οξφόρδη οικονομία του περιβάλλοντος. Το χαρτοφυλάκιο που είχε
στην Κομισιόν ­ το περιβάλλον ­ βρέθηκε στο επίκεντρο και της μετέπειτα
δραστηριότητάς του: ίδρυσε, μαζί με έναν επίσης «πρώην» της πολιτικής, Άγγλο
όμως, την εταιρεία Ambio, που παρέχει συμβουλές σε θέματα διαχείρισης του
περιβάλλοντος. Η εταιρεία επεκτείνεται τώρα και στην Ελλάδα, οπότε και ο κ.
Παλαιοκρασσάς θα δηλώνει εκ νέου «κάτοικος Αθηνών».

Στο διαμέρισμά του, στο Χόλαντ Παρκ του Λονδίνου, και έχοντας μόλις
παρακολουθήσει μια παράσταση της «Μαντάμ Μπάτερφλάϊ» στο Άλμπερτ Χολ, ο κ.
Παλαιοκρασσάς δεν δυσκολεύεται καθόλου να απορρίπτει κάθε ιδέα επιστροφής στην
ενεργό πολιτική. «Δεν μετανιώνω για την ιδιώτευση ­ η πολιτική για μένα ήταν
ζήτημα προσφοράς και με τις σημερινές συνθήκες θα έλεγα ότι δεν υπάρχει καν το ερέθισμα».

Άσπονδοι φίλοι του στη Ρηγίλλης υποστηρίζουν ότι η εναντίον του δολοφονική
απόπειρα από τρομοκρατική οργάνωση, όταν ήταν υπουργός Οικονομικών, υπήρξε ο
καταλύτης που τον ώθησε «εκτός πολιτικής». Όμως, η ικανοποίηση που δείχνει να
νιώθει από τη ζωή του όπως είναι σήμερα, φανερώνει πως οι λόγοι δεν πρέπει να
ήταν μονοσήμαντοι.

Το θέατρο και η μουσική, όπως μπορεί να τα βιώσει κανείς στην αγγλική
πρωτεύουσα, είναι πράγματα που δείχνει ότι απολαμβάνει ­ όπως φαίνεται να
χαίρεται με την ψυχή του για τη δυνατότητα να κάνει διακοπές δυόμισι μήνες το
χρόνο, «πάντα στην Άνδρο». Τις εργάσιμες ημέρες σπανίως διαβάζει ελληνικές
εφημερίδες, προτιμά τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», αλλά τις Κυριακές ξεφυλλίζει
δυο-τρία ελληνικά έντυπα. Όταν τον ρωτά κανείς «πώς σας φαίνονται τα πράγματα,
έτσι όπως τα βλέπετε από μακριά», θεωρεί βέβαιο ότι η ερώτηση αφορά την
οικονομία ­ και δεν δείχνει να θέλει να κρύψει την ανησυχία του επειδή «δεν
γίνονται οι διαρθρωτικές αλλαγές».

Εάν ωστόσο κάποιος προσπαθήσει να εξειδικεύσει την ερώτηση, και ζητήσει να
μάθει την άποψή του για τις εξελίξεις στη Ν.Δ., η απάντησή του είναι κοφτή:
«Όχι, δεν τις παρακολουθώ».

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ Κοινοβούλιο έχει έναν επισκέπτη πιο τακτικό από οποιονδήποτε εν
ενεργεία βουλευτή: τον πρώην υπουργό Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος
ομολογεί πως «μου λείπει το υπουργείο αλλά, κυρίως, μου λείπει η Βουλή».

Το νέο του γραφείο, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 4, στεγάζεται σε ένα από τα
ωραιότερα κτίρια της Αθήνας, με θέα στην Ακρόπολη και τον Υμηττό. Το πίσω
μέρος του βλέπει το σπίτι του κ. Παπακωνσταντίνου, στην οδό Μουρούζη, «εκεί
κυρίως γράφω, συνήθως το βράδυ, κοιμούμαι κατά τις 3.00 το πρωί, γλιτώνω έτσι
και τις γκρίνιες ­ δύο κόρες και πέντε εγγόνια έχω, καταλαβαίνετε».

Αυτές τις μέρες ο πρώην υπουργός Εξωτερικών ολοκληρώνει τον β’ τόμο της
«Ταραγμένης Εξαετίας», που καλύπτει την εποχή από τον Μάιο του ’65 μέχρι την
21η Απριλίου του 1967. Έχουν, βέβαια, προηγηθεί άλλα 24 βιβλία, ενώ στις
φιλοδοξίες του κ. Παπακωνσταντίνου είναι και η ολοκλήρωση μιας «κοζανίτικης τριλογίας».

Η συζήτηση διακόπτεται συχνά από το τηλέφωνο ­ «είναι οι σταθμοί, δεν τους
αρνούμαι ποτέ κι αυτοί γνωρίζουν ότι δεν είμαι… τουρκοφάγος». Ο κ.
Παπακωνσταντίνου υποστηρίζει ότι είναι «αυτό που λένε πολιτικό ζώο», αλλά
«ποτέ δεν υπήρξα φανατισμένος». Ίσως γι’ αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να
λέει πως «ο Μιχάλης είναι ο μόνος που δεν με έβρισε». Και ίσως γι’ αυτό ο
ίδιος ο πρώην υπουργός ασκεί κριτική στους πολιτικούς εν γένει, διότι
«ξεσηκώνουμε την κοινή γνώμη και μετά αυτοπαγιδευόμαστε, όπως έγινε στο Σκοπιανό».

Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ταξιδεύει πολύ στην Αμερική, την Ευρώπη και τα
Βαλκάνια, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη, «δεν είναι τυχαίο που ήταν
πρωτεύουσα σε δύο αυτοκρατορίες, το Βυζάντιο και την Οθωμανική». Διατηρεί τις
επαφές του με παράγοντες της τουρκικής πολιτικής ζωής κι αγωνίζεται για την
ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών, μετέχοντας σε διάφορες σχετικές κινήσεις ­
όπως είναι η πρωτοβουλία Κάρνεγκι, με συμμετοχή επτά Τούρκων, επτά Ελλήνων και
επτά Αμερικανών, οι τελευταίοι «μας αντιμετωπίζουν σαν άτακτα παιδιά».

Υποστηρίζει ότι ο Κώστας Σημίτης κι ο Θόδωρος Πάγκαλος «ξέρουν, αλλά δεν
τολμούν» και λέει ότι η μόνη πρωτοβουλία που έχει πάρει η ελληνική κυβέρνηση
είναι η πρόταση για τη Χάγη.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου χαμογελά όταν τον ρωτούμε εάν σκέπτεται την επιστροφή
στην ενεργό πολιτική. «Πάντα ­ αλλά πρέπει να συμπέσουν και οι απόψεις μου».
Και διευκρινίζει ότι το να είναι ανεξάρτητος έχει και τα πλεονεκτήματά του ­
«λέω τη γνώμη μου χωρίς να ρωτώ κανέναν».