ΑΥΤΟΙ

… της Γαλλίας κατά της ανεργίας στηρίζεται σε δύο βασικές σκέψεις: 1) Τα
μέτρα που θα ληφθούν πρέπει να είναι αναπτυξιακά. 2) Οποιαδήποτε νέα κίνηση
πρέπει να οδηγεί σε αύξηση, όχι ελάττωση, της παραγωγικότητας. Το δηλώνουν σε
κάθε ευκαιρία ο Λιονέλ Ζοσπέν και οι υπουργοί του των Οικονομικών, Ντομινίκ
Στρως-Καν, και Εργασίας, Μαρτίν Ωμπρύ, οι οποίοι σηκώνουν και το μεγαλύτερο
βάρος της προσπάθειας. Ο Στρως-Καν αποφεύγει μάλιστα να εκφράσει αισιοδοξία.
Με αφορμή την ανακοίνωση του νομοσχεδίου κατά της ανεργίας, έδωσε συνέντευξη
σε δημοσιογράφους της «Μοντ» και του καναλιού RTL (3/3). Είναι πολύ θετικό,
είπε, που επιτέλους ο γαλλικός δείκτης ανάπτυξης έφτασε το 3% το 1997, αλλά
δεν επιτρέπεται ενθουσιασμός. Όλες οι εθνικές οικονομίες είναι πια
αλληλένδετες. Η κρίση στην Ασία και η πτώση της ζήτησης διεθνώς επηρεάζουν και
την Ευρώπη. «Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χάσουμε ένα 0,5% από τον δείκτη του
1998. Αν και θέλω να ελπίζω ότι θα είναι και πάλι 3% ή κάτι παραπάνω».

… πιστεύει ότι για να συντηρηθεί η ανάπτυξη, η κυβέρνηση πρέπει να
ενθαρρύνει πέντε παράγοντες ­ και τους απαριθμεί: την κατανάλωση, τις
επενδύσεις, τις προσλήψεις, τη μείωση του πληθωρισμού και τη μείωση των
επιτοκίων. Όλα αυτά ήδη πραγματοποιούνται στη Γαλλία. Αλλά η μάχη είναι
πολυμέτωπη και δεν επιτρέπει χαλάρωση, είπε ο Στρως-Καν. Λίγο αν σου ξεφύγει
κάτι, ξεφεύγουν κι άλλα. Η κυβέρνηση Ζοσπέν ευτύχησε να έχει τη στήριξη και
της αντιπολίτευσης στα περισσότερα από τα μέτρα που ετοιμάζει. Οι γκωλικοί
εκφράζονται υπέρ του νομοσχεδίου. Ο πρόεδρος Ζακ Σιράκ δηλώνει προστάτης των
φτωχών. Μεγάθυμος προς τους αντιπάλους, ο σοσιαλιστής Στρως-Καν παραδέχεται τη
συμβολή της οικονομικής τους πολιτικής στην ανάκαμψη: «Είναι γεγονός ότι η
μείωση των ελλειμμάτων άρχισε το 1995. Ο Αλαίν Ζυππέ φρόντισε ώστε να χρεωθεί
λιγότερο το κράτος».

… ο Στρως-Καν όταν μιλά για «προτεραιότητα της παραγωγικότητας έναντι της
αναδιανομής»; Είναι αριστερές ιδέες αυτές; «Μα για να διανείμεις πρέπει να
έχεις παραγάγει! ­ εξανίσταται ο υπουργός του Ζοσπέν. ­ Η αριστερά άλλωστε, εκ
παραδόσεως, πιστεύει στην παραγωγή. Πρέπει λοιπόν ν’ αυξηθεί. Ιδίως η
βιομηχανική, η οποία και γεννά τις γνήσια παραγωγικές θέσεις εργασίας». Τα
παραδείγματα της Αμερικής, της Ολλανδίας, της Αγγλίας, δεν τον αφήνουν
αδιάφορο. «Όπου και αν κοιτάξετε, σε άλλες χώρες γύρω μας, οι μισές σχεδόν
θέσεις εργασίας πηγάζουν από τη νέα τεχνολογία».

… λοιπόν, ακολουθεί. Και μάλιστα, δεν χρειάζεται και πολλές ρυθμίσεις. «Η
διανομή θα έρθει κατόπιν, φυσιολογικά, αυτόματα. Όταν έχεις αυξημένη παραγωγή,
θα υπάρξει και αυξημένη αγοραστική ικανότητα. Και φυσικά, αύξηση των θέσεων
εργασίας». Ο Στρως-Καν γνωρίζει βέβαια ότι για να ξεκινήσουν όλα αυτά
χρειάζεται ένα γερό οικονομικό προσάναμμα. Ο ίδιος, για την εφαρμογή του
νομοσχεδίου της Ωμπρύ, ενέκρινε τη διάθεση ποσού που ξεπερνά τα 2
τρισεκατομμύρια δραχμές. (Οι Βρυξέλλες, ευτυχώς, δέχτηκαν να καλύψουν ένα
μεγάλο μέρος ­ αρκεί να υποβληθούν εγκαίρως τα σχέδια). Κατά τ’ άλλα, πάσα
καλή ιδέα γίνεται δεκτή. Όπως αυτή της Ωμπρύ, να φορολογηθούν όσα σπίτια
μένουν αδειανά, ώστε να αυξηθούν οι πόροι για κοινωνική στήριξη νεαρών
ανέργων. Η οποία στήριξη ­ σ’ αυτό επιμένει το νομοσχέδιο ­ θα είναι όχι
επέκταση επιδομάτων αλλά, κυρίως, παροχή εκπαίδευσης ή μετεκπαίδευσης.