3η ΚΑΡΤΑ Είναι χρέος όλων μας

ΜΠΟΡΕΙΣ να μετρήσεις τα άστρα; Ακατόρθωτο. Μπορείς να μετρήσεις τις πληγές του
αθλητισμού μας; Δύσκολο. Πληγές που αιμορραγούν και που έχουν δημιουργήσει
χρόνια προβλήματα. Έλειψε βέβαια η πρόθεση για αποτελεσματική θεραπευτική
αγωγή. Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις η άθλια κατάσταση δείχνει μη αναστρέψιμη.

Η βία στα γήπεδα είναι φαινόμενο με δύο σκέλη. Το ένα έχει σχέση με τη νοθεία
της αγωνιστικής προσπάθειας και τους βρώμικους μηχανισμούς του παρασκηνίου,
αλλά και την έλλειψη αθλητικής παιδείας και την παρουσία στα πράγματα ατόμων
με χαμένη την έξωθεν καλή μαρτυρία. Το άλλο δεν έχει σχέση με τα αθλητικά
πράγματα και ακουμπάει στα κοινωνικοοικονομικά αδιέξοδα ενός τμήματος μιας
αδικημένης νεολαίας. Τμήμα της ευθύνης για τα κρούσματα βίας στα γήπεδα έχουν
και τα ΜΜΕ. Πώς είναι δυνατόν σε διαφημιστικό τηλεοπτικό σποτ να συνδέεται ο
αγώνας μπάσκετ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού με καβγά σε ξένη Βουλή, αγώνα
πυγμαχίας και πλάνα με πρωταγωνιστές τους προπονητές Ντούσαν Ίβκοβιτς και
Λευτέρη Σούμποτιτς σε στιγμές εκνευρισμού και έντασης; Κι όλες αυτές οι
αταίριαστες εικόνες να συνοδεύονται από σχόλιο «κι ακόμα δεν μπήκαν στο
γήπεδο» και πρόσκληση «η συνέχεια την Κυριακή στο κανάλι μας». Ήταν ατυχέστατη
η σύλληψη των δημιουργών του σποτ. Πρόσφεραν κακές υπηρεσίες στο μπάσκετ, αλλά
γενικότερα στο αθλητικό κίνημα και τα ΜΜΕ. Δυστυχώς έχει χαθεί το μέτρο.
Προβάλλεται το μαύρο και πετιέται στη γωνία το άσπρο. Κι από την άλλη πλευρά,
θέλουμε να πάμε μπροστά, να χειροκροτήσουμε επιτυχίες στους στίβους, να
νιώσουμε υπερηφάνεια για τις διακρίσεις. Θέλουμε να διοργανώσουμε τους
Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 αναβαθμίζοντάς τους και δίνοντάς τους
ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.

Είναι καιρός όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Να δούμε με καθαρή ματιά τα
αθλητικά πράγματα και ν’ αλλάξουμε την πορεία τους. Είναι χρέος όλων.