ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ας πρόσεχες…

ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ θυμάμαι τη φίλη μου τη Ρένα, που μου έλεγε: Όταν φτάνεις τα 18, σε
ρωτούν κυρίως οι συγγενείς: «Δεν έχεις κάποιο φλερτ;». Στην καταφατική
απάντηση δείχνουν ικανοποιημένοι. Λίγα χρόνια αργότερα υποβάλλεται άλλη
ερώτηση, που συνοδεύεται από σχόλια: «Τι θα γίνει, θα αρραβωνιασθείτε; Τόσα
χρόνια βγαίνετε μαζί. Είναι και καλό παιδί». Στη δεύτερη καταφατική απάντηση,
πάλι ικανοποιημένοι οι δικοί μας άνθρωποι.

Επανέρχονται αργότερα δριμύτεροι: «Καλά, δεν έχετε αποφασίσει ακόμη πότε θα
παντρευτείτε; Τι κάνετε τόσο καιρό. Αρκετά γνωριστήκατε».

Κάποτε ανακοινώνεις την ημερομηνία του γάμου. Χαμόγελα ικανοποίησης
αντικρύζεις. Οι ευχές πάνε κι έρχονται. Μόλις βάλεις την κουλούρα, νέα
μουρμούρα αρχίζει: «Ε, καιρός να κάνετε ένα παιδί… Βάλτε μπροστά γιατί
περνούν τα χρόνια».

Πείθεσαι και «αμολάς» το πρώτο παιδί.

Κι αρχίζεις να τρέχεις για να τα προλάβεις όλα και να αντιμετωπίσεις τις νέες
σου υποχρεώσεις. Δεν κλείνει το παιδί σου καλά καλά τον πρώτο χρόνο της ζωής
του, κι αρχίζουν νέες συμβουλές και παροτρύνσεις: «Μ’ ένα παιδί θα μείνεις;
Ένα ίσον κανένα. Πρέπει να κάνεις και δεύτερο, να μην είναι μόνο του στη ζωή».

Τους ακούς. Σκέπτεσαι πως κάτι περισσότερο από εσένα γνωρίζουν. Και προχωράς
για το δεύτερο παιδί. Όταν με το καλό φτάσει κι αυτό, βλέπεις το μέγεθος του
προβλήματος. Εάν κάνεις δε το λάθος και ζητήσεις βοήθεια ή παραπονεθείς για
τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις, η απάντηση απ’ όλους τους καλοθελητές
συμβουλάτορες είναι στερεότυπη: «Ας πρόσεχες…».