52 χρόνια προσκήνιο και παρασκήνιο

Μοίραζε χειραψίες τις προάλλες στη Βουλή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Χειραψίες και χαμόγελα. «Πώς είστε κύριε πρόεδρε;», «Πολύ καλά αγαπητέ, πολύ
καλά», απαντούσε και το πρόσωπό του φωτιζόταν. «Ο Μητσοτάκης είναι στην
καλύτερη περίοδό του», σχολίασε ένας υπουργός και ο γενικός γραμματέας ενός
υπουργείου συμπλήρωσε: «Ε, πώς να μην είναι. Βρέθηκε πάλι στο στοιχείο του,
στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις».

Ο Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ δεν άκουσε το σχόλιο, κατευθύνθηκε όμως προς μια μεγάλη ομάδα
βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που συζητούσαν στο περιστύλιο της Βουλής τις
εξελίξεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Χαιρέτησε και εκεί τους
βουλευτές και εν συνεχεία πήρε τη θέση του στην αίθουσα της Βουλής, πρώτο
έδρανο δεξιά, όπου είχε ξεκινήσει η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για τα
εθνικά θέματα.

Ψύχραιμος, έως ψυχρός, άκουσε και τους δύο κύριους ομιλητές, τον Κ. Σημίτη και
τον Κ. Καραμανλή, και μία φορά παρενέβη ­ στην ομιλία του Θ. Πάγκαλου. Πολλοί
πίστευαν ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα έδειχνε συμπτώματα εκνευρισμού μετά τις
τελευταίες κινήσεις της ηγεσίας της Ν.Δ. εις βάρος του. Άλλοι πάλι υποστήριζαν
ότι ο Κ. Μητσοτάκης πρόκειται τις αμέσως επόμενες ημέρες να προχωρήσει σε κάτι εντυπωσιακό.

«Πόσο λίγο τον ξέρουν», σημείωνε χθες ένας στενός συνεργάτης του. «Ο
Μητσοτάκης έχει περάσει πολλά στα 52 χρόνια που είναι στην πολιτική, για να
ενεργεί εν θερμώ». Και πρόσθετε με νόημα: «Έπειτα, είναι από τους ανθρώπους
που γνωρίζουν καλά ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο».

Ο Κ. Μητσοτάκης, που φέτος κλείνει τα 80 του χρόνια (γεννήθηκε στα Χανιά στις
18/10/1918), κατάγεται από την οικογένεια του Ελ. Βενιζέλου και είναι
παντρεμένος με την Μαρίκα Γιαννούκου, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες και
ένα γιο.

33 ΕΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

Στην πολιτική εισήλθε το 1946, όταν εξελέγη βουλευτής Χανίων στις πρώτες
μεταπολεμικές εκλογές. Ήταν τότε 28 ετών και ήταν ο νεώτερος βουλευτής του
Κοινοβουλίου. Σε ηλικία 33 ετών, το 1951, έγινε για πρώτη φορά μέλος μιας
κυβέρνησης ­ υφυπουργός Οικονομικών στη βραχύβια κυβέρνηση Πλαστήρα.

«Φέρελπις» παράγων στο χώρο του πολυκερματισμένου Δημοκρατικού Κέντρου, έπαιξε
σημαντικό ρόλο στην ενοποίηση του χώρου, κάτω από την Ένωση Κέντρου και τον
Γεώργιο Παπανδρέου. Μετά την νίκη της Ε.Κ. στις εκλογές του 1963, τοποθετήθηκε
υπουργός Οικονομικών.

Του καταλογίζουν ότι εκείνη η περίοδος της ζωής του χαρακτηρίζεται από έντονες
προσωπικές φιλοδοξίες και ότι εξαιτίας αυτών των φιλοδοξιών υλοποίησε το
σχέδιο των Ανακτόρων για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, του
Γεωργίου Παπανδρέου, τον Ιούλιο του 1965. Στις κυβερνήσεις των αποστατών, ο Κ.
Μητσοτάκης θα αναλάβει υπουργός Συντονισμού, αλλά μεταγενέστερα θα δηλώσει ότι
έκανε λάθος που συμμετείχε στις κυβερνήσεις αυτές.

Σχετικά με την περίοδο εκείνη ο Κ. Μητσοτάκης θα προσπαθήσει, ειδικά την
περίοδο που διετέλεσε πρωθυπουργός, να ανασκευάσει τα ιστορικά γεγονότα,
δηλώνοντας ότι με όσα έκανε προσπάθησε να διασώσει την Ένωση Κέντρου.

Η ουσία είναι ότι η υπόθεση αυτή χάραξε τον ίδιο και την πολιτική ιστορία της
χώρας για πολλές δεκαετίες. Στη δικτατορία συνελήφθη με την εκδήλωση του
πραξικοπήματος, αλλά κατόρθωσε να διαφύγει, μέσω Τουρκίας, στο Παρίσι.
Επανήλθε πριν από την πτώση της δικτατορίας το 1973, συνελήφθη, οδηγήθηκε και
πάλι στις φυλακές και αποφυλακίσθηκε με την πτώση της χούντας το 1974.

Μπήκε και πάλι στη Βουλή το 1977, όταν εξελέγη και πάλι βουλευτής Χανίων, ως
επικεφαλής του μικρού Κόμματος των Νεοφιλελευθέρων. Τον Μάιο του 1978
προσχώρησε (μαζί με τον Αθ. Κανελλόπουλο) στη Ν.Δ. του Κ. Καραμανλή, ο οποίος
του ανέθεσε το υπουργείο Συντονισμού. Με την μετάβαση του Κ. Καραμανλή στην
Προεδρία της Δημοκρατίας τον Μάιο του 1980, ανέλαβε του υπουργείο Εξωτερικών
στην κυβέρνηση Γ. Ράλλη.

Έμπειρος κοινοβουλευτικός άνδρας, με ευφράδεια και ικανότητα στο χειρισμό του
λόγου, ανέλαβε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. στο διάστημα 1981-84 επί
προεδρίας Ε. Αβέρωφ. Την 1η Σεπτεμβρίου 1984 ανέλαβε πρόεδρος της Ν.Δ. και
μέσα σε 5 χρόνια κατάφερε να την αναδείξει αρχικά πρώτο κόμμα και εν συνεχεία
κυβέρνηση. Για να γίνει αυτό, χρειάσθηκε να δώσει σκληρές μάχες σε όλα τα
επίπεδα εναντίον του αιωνίου αντιπάλου του Ανδρέα Παπανδρέου, μάχες που δεν
τις χαρακτήριζε ποτέ το συναίσθημα, αλλά πάντοτε οι παρασκηνιακές κινήσεις και ελιγμοί.

Η περίοδος που εκείνος αγωνιζόταν να γίνει κυβέρνηση και ο Α. Παπανδρέου να
διατηρηθεί σ’ αυτήν, χαρακτηρίσθηκε ως η χειρότερη των τελευταίων δεκαετιών
για την πολιτική ζωή της χώρας, τόσο για τα όσα έγιναν στο προσκήνιο όσο και
για αυτά που διαδραματίσθηκαν στο παρασκήνιο.

ΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989, η προσπάθεια του Κ. Μητσοτάκη ευοδώνεται με
την έννοια ότι καταφέρνει να κερδίσει τις εκλογές, έστω και χωρίς να μπορεί να
σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Θα το καταφέρει με τη συνεργασία του
Συνασπισμού, που για πολλούς ήταν άλλη μια επιβεβαίωση των εξαιρετικών του
ικανοτήτων στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις.

Η Ν.Δ. κερδίζει ακόμη μία εκλογή, τον Νοέμβριο του 1989, αλλά και πάλι χωρίς
να μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πράγμα που επιτυγχάνει τον
Απρίλιο του 1990, οπότε με την ψήφο του βουλευτή Θ. Κατσίκη, γίνεται
πρωθυπουργός. Θα κυβερνήσει μέσα σε κλίμα έντονης αμφισβήτησης προσωπικής και
της κυβέρνησής του έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1993, οπότε προσκείμενοι στον Α.
Σαμαρά βουλευτές θα άρουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνηση. Στις εκλογές που
ακολουθούν στις 10 Οκτωβρίου 1993, θα ηττηθεί από τον Α. Παπανδρέου και 15
ημέρες μετά θα παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου της Ν.Δ. παραχωρώντας τη
θέση του στον Μ. Έβερτ.

ΣΕ ΝΕΟ ΡΟΛΟ

Με τον τίτλο του επιτίμου προέδρου της Ν.Δ. θα διεκδικήσει έναν ευρύτερο
πολιτικά ρόλο, που πολλοί αποδίδουν έκτοτε στην επιθυμία του να αναδειχθεί
Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο ίδιος θα προσπαθήσει όλο αυτό το διάστημα, από το
1993 και μετά, για να ανασκευάσει την εικόνα του, είτε ως πρωθυπουργού είτε ­
και κυρίως ­ για την περίοδο των Ιουλιανών, στην οποία πρωταγωνίστησε. Τώρα οι
προσκείμενοι στην εσωκομματική αντιπολίτευση βουλευτές προσβλέπουν σ’ αυτόν
για να αποκτήσουν πολιτική υπόσταση. Το θέμα είναι αν ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης είναι διατεθειμένος να αναλάβει αυτό το έργο τώρα, να ξεκινήσει
δηλαδή πάλι από την αρχή, όπως τότε, αμέσως μετά την δικτατορία, όταν έστησε
το Κόμμα των Νεοφιλελευθέρων…