Ένας «σταρ» ετών 80

Ξενοδοχείο «Κάραβελ», Συνδιάσκεψη για την ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα του
ΠΑΣΟΚ. Η συνδιάσκεψη πραγματοποιείται στον ημιώροφο του ξενοδοχείου και στη
βάση της σκάλας που οδηγεί προς την αίθουσα υπάρχει τραπεζάκι, ανάλογο αυτών
που βλέπαμε στα διάφορα φεστιβάλ νεολαιών.

Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Χαρακτηρίζεται ως ο τελευταίος μεγάλος σταρ των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας

ΠΑΝΩ στο τραπεζάκι βρίσκονται στοίβες από ένα μικρό έγχρωμο βιβλιαράκι, που
επιγράφεται «Μανιφέστο του Ευάγγελου Γιαννόπουλου για την ενότητα του ΠΑΣΟΚ».
Είναι το άρθρο του που δημοσίευσε προ εβδομάδων στην «Ελευθεροτυπία», και το
ονόμασε ο ίδιος «μανιφέστο».

Ήταν η πρώτη φορά, έπειτα από πολύ καιρό, που ο υπουργός Δικαιοσύνης
παρενέβαινε δημόσια ­ αυτή τη φορά για να δικαιολογήσει τις διαγραφές από την
Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ των τριών βουλευτών, και παράλληλα για να
στηλιτεύσει τη δραστηριότητα της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Είναι σχεδόν
σίγουρο ότι δεν του το ζήτησε κανείς. Αλλά ο πρεσβύτερος υπουργός της
κυβέρνησης μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διαθέτει το αισθητήριο να «πιάνει»
κάθε φορά τον «παλμό» του μέσου οπαδού του ΠΑΣΟΚ. Ή τουλάχιστον έτσι
διατείνεται. Είναι αυτό το ένστικτο που τον είχε οδηγήσει το 1994, τότε που
είχε φουντώσει η κριτική για την κατοικία του Α. Παπανδρέου στην οδό
Αγράμπελης, να δηλώσει το περίφημο «για ένα κωλόσπιτο θα πέσει η κυβέρνηση;».
Και είναι το ίδιο ένστικτο που τον είχε ωθήσει το 1991 να προτείνει στον Α.
Παπανδρέου να κάνει την «αντι-δίκη» από το Κανάλι 29 της δίκης στο Ειδικό
Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Πολιτικός με την πλήρη έννοια του όρου, εξακολουθεί σήμερα στα 80 του να έχει
ένα πλήρες πρόγραμμα που φτάνει και πολλές φορές ξεπερνάει τις 17 ώρες
ημερησίως. Κοιμάται ελάχιστα, τρώει λίγο, αλλά μιλάει πολύ. Ο επισκέπτης που
εκείνος θα θεωρήσει ότι είναι άξιος της εμπιστοσύνης του, θα τον ακούσει να
κάνει μια διαδρομή στα τελευταία 57 χρόνια, από τον πόλεμο του ’40 και μετά.
Θα τον ακούσει δηλαδή να μιλάει για τις μάχες του Πόγραδετς, για το πώς
τραυματίσθηκε, πώς ανέρρωσε, πώς εντάχθηκε στην Αντίσταση. Όρεξη να ‘χεις να
τον ακούς. Το θετικό ­ και επιβοηθητικό ­ για τον ακροατή του είναι ότι είναι
γλαφυρός αφηγητής, ανοίγει παρενθέσεις, πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο,
αλλά ξαναγυρνάει από εκεί που διέκοψε, σαν να μη συνέβη τίποτε. Παίζει στα
δάχτυλα τη νεώτερη ιστορία του τόπου, θυμάται χρονολογίες, αριθμούς, πρόσωπα
και πράγματα, και μπορεί με την ίδια ευκολία να περιγράψει καταστάσεις που
συνέβησαν προ 40 ετών με την ακρίβεια ενός ρεπόρτερ της εποχής.

ΤΟ ΜΕΤΡΟ…

Του καταλογίζουν ότι στις αντιδράσεις του πολλές φορές ξεπερνάει το μέτρο, ότι
έχει εκρήξεις, κι ότι είναι πεισματάρης. Πολλοί θυμήθηκαν με αφορμή το
περιστατικό με τον πρόεδρο του ΔΣΑ Αντ. Ρουπακιώτη, ότι το 1985 ως υπουργός
Εργασίας είχε πετάξει ένα τασάκι σε ένα συνδικαλιστή της ΟΤΟΕ. Η αλήθεια είναι
ότι έχει κι αυτός τις αντοχές του. Ότι τα όριά του είναι συγκεκριμένα. Και
πολύ πιο συγκεκριμένα, όταν θεωρεί ότι έχει δίκιο στις απόψεις του. Το
πρόβλημα είναι ότι σχεδόν πάντα θεωρεί ότι έχει δίκιο, γεγονός που ακυρώνει
και τις φορές εκείνες που εκρήγνυται επειδή έχει το δίκιο με το μέρος του.
Όπως στην περίπτωση Ρουπακιώτη, για την οποία ο ίδιος θεωρεί ότι έχει μαζί του
όλο το δίκιο του κόσμου…

ΝΟΜΙΜΟΦΡΩΝ

Πολιτικά, είναι αναφανδόν με την κομματική νομιμότητα, αν και οι της
εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, με αφορμή διάφορες απειλές που κατά
καιρούς έχει εκτοξεύσει εις βάρος τους (ότι θα τους «καταχεριάσει» για
παράδειγμα), του καταλογίζουν ότι «είναι απλώς με την εκάστοτε ηγεσία». Ο
ίδιος έχει μια τετράγωνη λογική για όλα αυτά: πιστεύει ότι στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να
κάνουν το σταυρό τους καθημερινά που έχουν τον Κώστα Σημίτη πρόεδρο και
πρωθυπουργό, διότι χωρίς αυτόν το ΠΑΣΟΚ δεν θα ήταν κυβέρνηση. Ο Κώστας
Σημίτης φαινόταν το προηγούμενο διάστημα να απολαμβάνει την υποστήριξη του
υπουργού Δικαιοσύνης, έστω και αν συχνά εκφραζόταν με ακραίες δηλώσεις. Αλλά
μετά τα τελευταία γεγονότα, οι πληροφορίες τον φέρνουν να προβληματίζεται. Αν
και ο ανασχηματισμός τοποθετείται χρονικά, εκτός δραματικού απροόπτου, μετά
τις δημοτικές εκλογές, το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο Κ. Σημίτης θα είναι
ακριβώς το ίδιο που αντιμετώπισε και προ διετίας. Τότε δηλαδή που δεν ήθελε να
τον υπουργοποιήσει, αλλά τελικά εκάμφθη. Άλλωστε σε καλό του βγήκε. Γιατί
είναι άλλο πράγμα να έχεις τον Γιαννόπουλο στην κυβέρνηση και να μη μιλάει, κι
άλλο να είναι εκτός κυβέρνησης και ο καλύτερος πελάτης των ραδιοτηλεοπτικών μικροφώνων.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ

Η σχέση του με τα Μέσα, είναι το άλλο μεγάλο κεφάλαιο στην πολιτική
σταδιοδρομία του υπουργού Δικαιοσύνης. Για ειδικούς και μη, ο Ευάγγελος
Γιαννόπουλος είναι ο τελευταίος μεγάλος σταρ των ΜΜΕ. Ακόμη και σε εποχές που
η πολιτική είναι εκτός μόδας, μια συνέντευξή του στην τηλεόραση είναι αρκετή
για να «ανεβάσει» τα μηχανάκια της AGB.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι εξ αυτού του λόγου ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος
απολαμβάνει μια εξαιρετική ασυλία από τα ΜΜΕ, και ότι λόγω της ασυλίας αυτής
ενέργειες ή παραλείψεις του υπουργού Δικαιοσύνης που είναι επιδεκτικές σκληρής
κριτικής, περνούν είτε θετικά γι’ αυτόν είτε πολύ «χαμηλά». Σε ένα βαθμό αυτό
έχει μια βάση. Αλλά δεν πρόκειται για ασυλία. Είναι η γενικώς αποδεκτή αρχή
ότι «είναι μάλλον δύσκολο να του κρατήσεις κακία», με την ίδια λογική ότι «δεν
μπορείς να κρατήσεις κακία σε ένα παιδί».

ΚΑΚΙΕΣ

Ο ίδιος πάντως έχει κάποιες κακίες, τις οποίες αναγνωρίζει όταν είναι
«χαλαρός». Η βασική του κακία, που έχει πλέον ενσωματωθεί στην πολιτική του
λειτουργία, είναι ο απαξιωτικός τρόπος που έχει «εφεύρει» για να αντιμετωπίζει
εκείνους που τον ενοχλούν. Πρόκειται για την σκόπιμη παραφθορά του ονόματος
του «αντιπάλου». Κατά καιρούς έχουν υποστεί αυτή την τακτική ο Στ. Τζουμάκας,
που έγινε… Τζουμάκος, ο Αντ. Βγόντζας που έγινε… Βγόντζος, ο Τηλ. Χυτήρης
που έγινε… Χυτήρος, και τώρα ο Αντ. Ρουπακιώτης που έγινε… Ρουπακιωτάκος.
Αλλά γι’ αυτού του είδους τις δηλώσεις, ισχύει ό,τι και προηγουμένως: «δεν
μπορείς να κρατήσεις κακία σε ένα παιδί». Και ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος
παραμένει ένα παιδί. Που γελάει εύκολα, αστειεύεται και έχει την
ενεργητικότητα ενός εφήβου, στα 80 του χρόνια…