Αλλάζουν τα πάντα μόλις βραδιάζει…

ΥΠΑΡΧΟΥΝ δύο τρόποι για να φτάσει κανείς στο Γκάζι: ο ένας είναι με τακούνια
και βραδινό ένδυμα. Ο άλλος με τις κεραίες της ψυχής ανοιχτές και διάθεση αφτιασίδωτη.

ΤΟ ΓΚΑΖΙ είναι ένα νόμισμα με κεφαλή και γράμματα. Το στρίβεις ανάλογα με
το τι ακριβώς ζητάς. Οι δύο όψεις του όμως έχουν μια διαφορά που μοιάζει
αγεφύρωτη. Από τη μια τα βιομηχανικής αισθητικής κτίρια που έχουν μεταμορφωθεί
σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης υψηλών βαλαντίων και φήμης και από την άλλη τα
ταβερνάκια και καφενεία που παραμένουν ίδια και αναλλοίωτα τα τελευταία είκοσι
πέντε – τριάντα χρόνια.

ΚΑΙ ΟΙ δύο όψεις του νομίσματος εξίσου ελκυστικές για το διαφορετικό κοινό
τους, που σε κάθε περίπτωση αναζητά την αυθεντικότητα. Τώρα, αν κάποιος
εντοπίζει την αυθεντικότητα στο πρόσωπο της Άντζυς Σαμίου και της Άννας Βίσση,
και κάποιος άλλος στον «ανώνυμο» Μανώλη που τραγουδάει Καζαντζίδη για το κέφι
του στο καφενείο της κυρίας Πόπης, είναι μια υπόθεση πολύ προσωπική για να την
κρίνει κανείς.

ΜΟΝΟ προσέξτε, γιατί οι δρόμοι στο Γκάζι μπερδεύονται γλυκά και τη νύχτα ο
φωτισμός είναι ελλιπής στα σοκάκια.

Γκάζι. Άννα Βίσση και άλλος αέρας στην μέχρι πρότινος ξεχασμένη γειτονιά

ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ οι δρόμοι μοιάζουν δρόμοι εγκαταλελειμμένης πόλης. Ιδιαίτερα τα
μεσημέρια. Το Γκαζοχώρι μεταμορφώνεται τη νύχτα. Γίνεται σχεδόν άλλος κόσμος.
Τα σιδερένια ρολά που την ημέρα εξαφανίζονται, τη νύχτα δημιουργούν το
σκηνικό. Το ίδιο το παλιό εργοστάσιο του γκαζιού, αυτό που σκόρπιζε τα μόρια
της καρβουνόσκονης σ’ όλες τις χαραμάδες, γίνεται σημείο αναφοράς στην περιοχή.

Τεράστιοι προβολείς σκορπούν το λευκό τους φως στις αφίσες των καλλιτεχνών που
κοσμούν τις εισόδους των κέντρων. Αποκλείεται να χαθεί κανείς, ακόμα κι αν δεν
ξέρει, για παράδειγμα, ότι το «Χαος» έχει είσοδο επί της Ιεράς Οδού και το
«Γκάζι» είναι στην Ιεροφαντών, το πρώτο στενάκι αριστερά όπως κατεβαίνεις. Όλα
αυτά βέβαια ζωντανεύουν από τις 11 το βράδυ και μετά. Τότε που στους δρόμους
κυκλοφορούν και «οπλοφορούν» προσφέροντας «εξυπηρέτηση» οι παρκαδόροι των
μεγάλων κέντρων με τα φωσφοριζέ αδιάβροχα, αποδεικνύοντας τελικά πως κερδίζει
όχι πάντα αυτός που έχει δίκιο, αλλά αυτός που επιμένει. Ή όπως λέει το ίδιο
πράγμα με αλλα λόγια ο υπεύθυνος του πάρκινγκ σ’ ένα από τα μεγαλύτερα στέκια
της περιοχής, «αφού όλοι παρανομούμε, έτσι δεν είναι;».

Και την ημέρα υπάρχει πρόβλημα στάθμευσης στην περιοχή, αλλά είναι
διαφορετικό. Πού να παρκάρει κανείς στην Αγίων Ασωμάτων τα μεσημέρια; Κι αν
θες ουζάκι στον ήλιο της Πλατείας Αβησσυνίας, τότε καλύτερα πάρε τα πόδια σου
και περιπάτει.

Αφήνοντας πίσω την πάντα βαμμένη με χίλια χρώματα και εικόνες Ερμού και
κατεβαίνοντας προς τα δυτικά της πόλης το τοπίο ανοίγει και ξεκαθαρίζει
ταυτόχρονα. Γκρίζο και μαύρο, σε ύψη χαμηλά, εκεί στον μουσουλμανικό μαχαλά
της πόλης. Κανείς, προς το παρόν, δεν δείχνει να καίγεται από επιθυμία
μεταφοράς συντελεστού δόμησης στην περιοχή ­ παρ’ όλ’ αυτά μερικές λευκές
πολυκατοικίες με τη στάμπα του νεοδομημένου στους τέσσερις ορόφους κάνουν την
εμφάνισή τους. Η ύπαρξή τους, προς το παρόν, τονίζει τη διαφορά.

Το καφενείο της «Ευτυχίας στο Γκάζι» ανακαινίστηκε πρόσφατα από τα παιδιά της· εκεί που έπιναν το καφεδάκι τους μόνον οι κάτοικοι της γειτονιάς, τώρα είναι στέκι καλλιτεχνών, όπως ο Γιώργος και η Μάτα

Η περιοχή «ανακαλύφθηκε» προσφάτως. Όχι απ’ όλους, πάντως. «Για μένα η
γειτονιά αυτή ήταν η γειτονιά των παιδικών μου χρόνων», λέει ο Κώστας
Ηλιόπουλος. Με το κίτρινο πουλοβεράκι και την άσπρη ποδιά ζωσμένη στη μέση ο
Κώστας, όπως και ο συνεταίρος και φίλος του Βασίλης Τσεκούρας, ανήκουν σ’
εκείνη την κατηγορία που αποφάσισαν να επενδύσουν στην περιοχή. Η διαφορά
είναι πως δεν προέκυψαν… από τον ουρανό, αφού οι προηγούμενες δουλειές τους
βρίσκονταν ήδη εκεί.

Και οι δύο νέοι και ανήσυχοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ενασχόληση με τα
υφάσματα και ας είχαν επιχειρήσεις ανθηρές και να ρισκάρουν κάτι που κατ’
αρχήν θα έκανε καλό στην «ψυχική τους υγεία». «Φτάνει μια στιγμή που
συνειδητοποιείς ότι είναι ψυχοφθόρο να κυνηγάς απλήρωτες επιταγές, να
αγχώνεσαι με τις παραγγελίες, να ξοδεύεις το χρόνο σου κάνοντας κάτι τόσο
διαφορετικό από αυτό που κατά βάθος σε χαλαρώνει», εξηγεί ο Βασίλης Τσεκούρας,
που θήτευσε ως έμπορος υφασμάτων στην περιοχή του ιστορικού εμπορικού κέντρου
επί πολλά έτη. Και ο φίλος του, που είχε μεγάλη αποθήκη υφασμάτων, επίσης στην
περιοχή του Γκαζιού αποφασίζει να συμπλεύσει.

Ο μαχαλάς με τα σπιτάκια και τα παιδάκια των μουσουλμάνων ανήκει στη «διαφορετικότητα» της περιοχής

Έτσι γεννήθηκε ο «Mamacas». Ένα βαμμένο σε pine frost ­ παγωμένο έλατο ­
οινομαγειρείο που δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα οι στήλες των περιοδικών, αλλά
την ώρα που το φωτογράφιζε ο φακός των «ΝΕΩΝ» εμφανίστηκαν και συνάδελφοι του
περιοδικού «Μετρό» ζητώντας εξηγήσεις. Οι μητέρες των δύο ιδιοκτητών την ίδια
ώρα εργάζονταν πυρετωδώς στην κουζίνα ετοιμάζοντας απλά ελληνικά εδέσματα,
όπως φάβα, τσίρο με άνηθο και τηγανιτές πιπεριές.

Τα επόμενα εστιατόρια της μόδας γίνονται ήδη στο Γκαζοχώρι και στους
γειτνιάζοντες χώρους. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες μάλιστα, κοντά στο
«Mamacas» ­ το παιδί της μαμάς όπως εξηγούν οι εμπνευστές του ­ θ’ ανοίξει
σύντομα μια καλοκαιρινή «Βιτρίνα».

Λίγο πιο πάνω, την ίδια ώρα, έχει στηθεί γλέντι τρικούβερτο στου «Ιεροφάντη».
Μια ταβέρνα με μεζεδάκια, χύμα κρασί και ορχήστρα που παίζει καθιστή στο
τραπέζι. Έτσι μένει άφθονος χώρος στους πελάτες για χορό. Κι όταν λέμε χορό,
εννοούμε συρτά και καλαματιανά, όχι αστεία.

«Ε, να μην το ρίξουμε κι εμείς λίγο έξω», όπως λέει και ο κ. Βαγγέλης
Διαμαντής που διασκεδάζει προς το παρόν βλέποντας τους άλλους να χορεύουν. Ο
κ. Διαμαντής ανήκει στην ομάδα των πιστών θαμώνων. Σ’ αυτούς που περνάνε
αδιάφορα από την αστραφτερή σκιά της διαστημικής Άννας Βίσση και καταλήγουν
στο ταβερνάκι ιδιοκτησίας τεσσάρων γυναικών και ενός άντρα. «Το κακό είναι πως
μας πιάνουν όλες τις θέσεις και δεν έχουν πού να παρκάρουν οι πελάτες μας»,
λένε οι ιδιοκτήτριες ξεκαθαρίζοντας όμως πως οι σχέσεις γειτονίας είναι καλές.

Ο «Mamacas» σε τόνους ελληνικούς και χρώμα pine frost είναι ό,τι πιο καινούργιο στη γειτονιά του Γκαζιού

Την ώρα λοιπόν που κάποιοι καταβάλλουν το διόλου ευκαταφρόνητο αντίτιμο των
37.000 δραχμών (δίχως τα παρελκόμενα), η Πίστη και ο Νικόλας τρέχουν σαν τον
Βέγγο με γεμάτους μεζεδάκια δίσκους για τους πελάτες που προτιμούν αυτήν τη
διαφορετική και οικονομικά πιο συμφέρουσα διασκέδαση.

«Εμείς ξεκινήσαμε ως πελάτες εδώ, αλλά τελικά βρεθήκαμε να δουλεύουμε», λένε
με το χαμόγελο στα χείλη και οι δύο υπογραμμίζοντας έτσι την οικογενειακή
ατμόσφαιρα που επικρατεί στο μαγαζί.

Οικογενειακή ατμόσφαιρα, αλλά άλλου ύφους επικρατεί και στης «Ευτυχία στο
Γκάζι». Σε μια ήσυχη πλατεία, πάνω στον πεζόδρομο, δίπλα σ’ ένα καινούργιο
γήπεδο μπάσκετ, το παλιό καφενείο ξεχωρίζει. Οι τοίχοι του έχουν βαφτεί με το
χέρι ­ «μια κοπέλα φίλη μας κι ο γιος μου το έφτιαξαν μ’ ένα σφουγγάρι, τι να
σου πω παιδί μου πολλή δουλειά» ­ και η ανακαίνιση έγινε χωρίς πολλά-πολλά.
Κόκκινο και ώχρα, ζωγραφιές στο εξωτερικό, χαλαρές πάνινες καρέκλες, η μυρωδιά
από τις τηγανητές πατάτες, μπιρίτσα και λογικές τιμές. Το μαγαζί έγινε γρήγορα
στέκι ηθοποιών, χορευτών και μαθητών. Ας όψεται η παραουσία της Σχολής Θεάτρου
του Γιώργου Κιμούλη και του Χοροθεάτρου Ροές. Γκάζι-Γκάζι, αλλά όταν ρωτάς μια
κοπέλα μ’ ένα φουλάρι στο λαιμό, για παράδειγμα, ποια είναι η αγαπημένη της
πλατεία θα σου πει η Des Champs στο Παρίσι. Ίσως θέλει κάτι να υποδηλώσει με
τον παραλληλισμό;

Οι παρέες των καλλιτεχνών ξεχωρίζουν από το αξάν γενικότερα, αλλά η κυρία
Ευτυχία δεν σκαμπάζει από τέτοια και σερβίρει με το τσιγάρο στο στόμα. Μεταξύ
των πιστών θαμώνων και κάποιοι υπερήφανοι που είναι Έλληνες. «Κοίταξε, εμείς
ερχόμαστε εδώ γιατί είναι κοντά στο θέατρο, μπορείς να τσιμπήσεις κάτι
πρόχειρο αλλά καλό και να χαλαρώσεις λίγο», λέει χαμογελαστά και ευδιάθετα ο
ηθοποιός Γιώργος Μπακόλας. Την ημέρα που τον πετύχαμε στης Ευτυχίας, συζητούσε
με τη Μάτα Μάρα μια καινούργια δουλειά που θα παρουσιαστεί ως μέρος μιας
έκθεσης ζωγραφικής και θα έχει για τίτλο «Tres, tres Love».

Ο Μανώλης τραγουδάει Καζαντζίδη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκαζοχώρι, εκεί ήπιε το πρώτο του «μπιράλ», εκεί επιστρέφει σήμερα ­ κι ας μένει στο Χαλάνδρι. Στο αγαπημένο του καφενείο της κυρα-Πόπης

ΑΠΟ ΤΟ Net Club στο καφενείο της κυρα-Πόπης είναι κοντά ο δρόμος. Και παρά τις
εμφανείς διαφορές υπάρχει χώρος για φιλειρηνική συνύπαρξη και των δύο.

Η Τερέζα και ο Γιώργος περιφρουρούν διακριτικά την πόρτα την ώρα που ο κ.
Μάκης Σαλιάρης καταστρώνει στον ημιώροφο του κλαμπ τα σχέδιά του για το μέλλον
της επένδυσης. Στο καφενείο της κυρα-Πόπης που υπάρχει εδώ και είκοσι πέντε
χρόνια στην περιοχή υπάρχουν επίσης σχέδια.

«Αποφασίσαμε να έρθουμε εδώ γιατί η περιοχή παρουσιάζει ενδιαφέρον. Έτσι
απλά», τονίζει ο επιχειρηματίας που έγραψε εποχή κάποτε στην Αθήνα με την
«Αυτοκίνηση». Στο ισόγειο τα πιτσιρίκια έρχονται απ’ όλη την Αθήνα για χορό
και σκέφτονται από τώρα τι θα φορέσουν τη «βραδιά κιτς» που διοργανώνεται τις
επόμενες μέρες.

Στο καφενείο που βρίσκεται λίγες πόρτες πιο μακριά από τη Σχολή Θεάτρου του
Κιμούλη, η ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική (το νόμισμα που λέγαμε;). Ο
Μανώλης που γεννήθηκε «εδώ» «τραγουδάει και τα λόγια του πάνε, φτάνουν ως τον
ουρανό», και απέναντι ο φίλος του ο Δημήτρης που δουλεύει στην πρώην ΔΕΦΑ νυν
ΕΔΑ (δηλαδή την επιχείρηση φωταερίου), σιγοντάρει. Ο Δημήτρης βάζει ρακί μόνος
του από το μπουκάλι του ψυγείου, ο Μανώλης πίνει μπιρίτσα και ο Σώτος από το
συνεργείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το θρυλικό καφενείο, έχει φέρει
μια μίζα αυτοκινήτου και επιδιορθώνει… επιτόπου.

«Αλλάζει η γειτονιά μας, θ’ αλλάξουμε κι εμείς λίγο» εξομολογείται η αγαπητή
σε όλους κ. Πόπη που κάθε μέρα έρχεται να συμμαζέψει στο μαγαζί, από τις 5.30
το πρωί, και να ετοιμάσει καφέδες για τα παιδιά των συνεργείων. «Η δουλειά μας
πέφτει, έχει πέσει. Σε λίγο θα φύγουν και τα συνεργεία».