Πάει το Μινιόν, πάμε κι εμείς…

31 χρόνια μετά. Ο κ. Ιωάννης Σαρρής και η σύζυγός του Ευαγγελία στο κατώφλι της ανεργίας

Σήμερα είναι η τέταρτη ημέρα που οι 450 οικογένειες του Μινιόν ζουν την
αβεβαιότητα του αύριο. Κανείς τους δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά ποιος
δρόμος θα ανοίξει μπροστά τους.

«ΚΑΠΟΤΕ στο Μινιόν, άρχιζες από τα χαμηλά και έφθανες να γίνεις διευθυντής.
Δεν σου περνούσε από το μυαλό να αλλάξεις δουλειά.

Ήταν για σένα σχολείο. Μια ανθηρή επιχείρηση, στην οποία πιστεύαμε όλοι μας.
Ακόμη και στη φωτιά του ’80, είχαμε πει πως μόνοι μας θα φτιάχναμε από την
αρχή ένα Μινιόν ίδιο με το προηγούμενο. Και το πετύχαμε».

Από τη Δευτέρα το πρωί, τα μεταλλικά ρολά του πολυκαταστήματος έχουν σκεπάσει
όλες τις βιτρίνες. Ένα μονάχα από αυτά έχει μείνει μισάνοιχτο. Για να μπορούν
οι περίπου 450 εργαζόμενοι, να μπαίνουν και να αλλάζουν βάρδιες περιφρουρώντας
τα εμπορεύματα που έχουν απομείνει.

Ο κ. Ιωάννης Σαρρής είναι σήμερα 55 χρόνων. Η σύζυγός του Ευαγγελία, έξι
χρόνια μικρότερή του. Και οι δύο έπιασαν δουλειά στο πολυκατάστημα της οδού
Πατησίων, το 1967.

Περιμένουν τα τελευταία νέα, από τις επαφές των εκπροσώπων τους με τη ΓΣΕΕ και
το υπουργείο Εργασίας. Και όσο κρατά η αναμονή, η σκέψη τους εύκολα γυρίζει
στις παλιές καλές ημέρες.

«Πριν από καιρό, μου είχαν κάνει μια πρόταση να δουλέψω σε μια άλλη εταιρεία.
Μου είχαν πει τότε, πως είναι επικίνδυνο για ένα ζευγάρι να εργάζεται στην
ίδια επιχείρηση.

Μου είπαν για να πειστώ, ότι αν συνέβαινε κάτι, θα χάναμε και οι δύο τη
δουλειά μας».

Όμως η κ. Σαρρή δεν είπε το «ναι», γιατί «ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος τότε,
περίμενε πως τα πράγματα θα έφθαναν σε τέτοιο σημείο».

Όπως και ο σύζυγός της, εργαζόταν στο λογιστήριο του Μινιόν. «Με τρομάζει το
τι θα γίνει στο εξής.

Είμαστε και οι δύο σε μια ηλικία που δύσκολα κάποιος θα μας προσλάβει στην
δουλειά του.

Ποιος θα μας δώσει τα λεφτά που δικαιούμαστε; Τη στιγμή που μπορεί να
προσλάβει κάποιον νεώτερο, με λιγότερες απαιτήσεις και διατεθειμένο να κάνει
οτιδήποτε του ζητηθεί», λέει ο κ. Σαρρής, για να πάρει αμέσως μετά το λόγο η
σύζυγός του:

«Το δώρο των Χριστουγέννων δεν το είδαμε. Τους μισθούς του Ιανουαρίου και του
Φεβρουαρίου, επίσης.

Αν η επιχείρηση κηρυχθεί σε πτώχευση, δεν θα πάρουμε ούτε την αποζημίωσή μας,
που ξεπερνά τα 15 εκατομμύρια».

Όμως η οικογένεια Σαρρή δεν ήταν η μοναδική μέσα στο Μινιόν, που η ζωή της
άλλαξε ρότα τους τελευταίους μήνες. «Τουλάχιστον άλλοι 100 συνάδελφοί μας
δουλεύουν εδώ από το 1970 και μετά.

Κάποιοι από αυτούς, σε ένα, δύο χρόνια θα έπαιρναν σύνταξη, κάποιοι άλλοι όμως
δεν πρόφτασαν να φτιάξουν το δικό τους σπιτικό, αφού δεν ήξεραν αν την επομένη
θα είχαν δουλειά.

Όπως η κ. Τούλα Κουράκου, που πριν από 18 χρόνια πέρασε το κατώφλι του πολυκαταστήματος.

«Δεν τόλμησα να πάρω δάνειο για να αποκτήσω σπίτι. Τα τελευταία χρόνια ζούμε
μια καθημερινή ανασφάλεια.

Και η σημερινή πραγματικότητα επιβεβαίωσε αυτό που κανείς δεν ήθελε να
πιστέψει. Απλήρωτοι δεν είχαμε μείνει ακόμη και τότε που όλα είχαν γίνει
στάχτη.

Τώρα, εμείς που κάποτε κλείναμε τις πόρτες για να μην μπει άλλος κόσμος,
βλέπουμε το μέλλον των οικογενειών μας να καταρρέει μαζί με το Μινιόν».

Η σύγκριση με τα χρόνια εκείνα, «που όλη η Ελλάδα ερχόταν στο Μινιόν για να
ψωνίσει», είναι αναπόφευκτη.

Η κ. Άννα Πανοπούλου για 20 χρόνια ανεβοκατέβαινε τις σκάλες του
πολυκαταστήματος, με μια σκούπα στο χέρι. Και έχει ζήσει πολλά.

Δύο πράγματα όμως της έρχονται να πει: «Περνούσα απ’ έξω με το εγγονάκι μου
και σαν είδε τα ρολά κατεβασμένα έκλαψε και με ρώτησε:

Γιατί έκλεισε το Μινιόν, πότε θα ξανανοίξει;

Του είπα ότι σε λίγες ημέρες θα έρθουμε να ψωνίσουμε». Ήταν όμως και εκείνα τα
Χριστούγεννα του 1980 που, εξαιτίας της φωτιάς, «όλοι στριμωχθήκαμε στο κτίριο
της 3ης Σεπτεμβρίου».

«Που είχαμε πει όλοι ότι αυτό το μαγαζί θα ανοίξει ξανά, γιατί αυτό το είναι
το μέλλον του.

Και πού φθάσαμε τώρα. Να αφήσουμε στους άδειους ορόφους τη μισή ζωή μας.

Χωρίς να ξέρουμε πού να πάμε, ποια πόρτα να χτυπήσουμε, ποιον να
παρακαλέσουμε. Αξίζουμε κάτι τέτοιο;».

Οι εργαζόμενοι θυμούνται τις χρονιές εκείνες που ο τζίρος ξεπερνούσε τα 10
δισ. το χρόνο, που τα 70 ταμεία λειτουργούσαν ασταμάτητα και μετρούσαν κάποιες
φορές 10 και 12 εκατομμύρια δραχμές κέρδη το καθένα την ημέρα.

Θυμούνται «πως καθόμασταν υπερωρίες για να μετρήσουμε τα χρήματα», αλλά
θυμούνται και ημέρες, από το ’93 και μετά, όπου «τα πιο κερδοφόρα τμήματα του
Μινιόν πωλούνταν το ένα πίσω από το άλλο, όπου παλιά και δοκιμασμένα στελέχη
διώχνονταν το ένα πίσω από το άλλο», και που τέλος ήρθε η στιγμή να βρεθούν
αντιμέτωποι με τους δικαστικούς επιμελητές.

ΜΙΑ «ΧΑΡΑΜΑΔΑ ελπίδας» για να συνεχίσει τη λειτουργία του το «Μινιόν» άνοιξε
χθες. Οι πιστωτές, οι εργαζόμενοι, οι ιδιοκτήτες και η σύνδικος πτώχευσης
συμφώνησαν, ύστερα από πρωτοβουλία του υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών
Ασφαλίσεων κ. Χρήστου Πρωτόπαπα, να ζητήσουν από τις δικαστικές αρχές τη
συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης. Όπως δήλωσε μετά ο κ. Πρωτόπαπας, η
αντιπροσωπεία των εργαζομένων και πιστωτών με την κύρια σύνδικο θα ζητήσουν να
επιτραπεί η λειτουργία του «Μινιόν» μέχρι να υπάρξει απόφαση για την προσφυγή
(με βάση το άρθρο 44/2000) για την ανάληψη της διοίκησης από τους πιστωτές.

Τρία χρόνια. Πριν από τη σύνταξη ο 57χρονος Δημήτρης Πετρίκος αναρωτιέται για την τύχη της οικογενείας του

Ο κ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ Πετρίκος, 57 χρόνων, εργαζόταν επί 23 χρόνια ως πωλητής. Του
λείπουν τρία χρόνια για να πάρει σύνταξη. Μιλάει για το «τώρα» και το «αύριο»:
«Έχω ένα γιο που είναι 10 ετών. Κάθε μήνα πρέπει να πληρώνω τη δόση του
δανείου που πήρα για να αγοράσω δικό μου σπίτι.

Στην ηλικία που βρίσκομαι, εάν το Μινιόν κλείσει, ποιος θα προτιμήσει να
προσλάβει εμένα;

Τουλάχιστον αν ήξερα πως θα πάρω την αποζημίωσή μου, γύρω στα έξι εκατομμύρια,
θα ένιωθα μια σιγουριά, από κάπου θα μπορούσα να πιαστώ».

Αναπολεί όμως και το παρελθόν: «Μας πήγαιναν εκπαιδευτικά ταξίδια στο
εξωτερικό, στα μεγάλα πολυκαταστήματα της Γερμανίας, βλέπαμε και μαθαίναμε.
Κάναμε σεμινάρια ξένων γλωσσών.

Η επιχείρηση ήθελε οι εργαζόμενοί της να γίνουν καλύτεροι μέσα στο Μινιόν. Και
αυτό μας το προσέφεραν».

Η κ. Ζωή Γαβριελάτου, μητέρα τεσσάρων παιδιών, εργαζόταν ως καθαρίστρια για 12
χρόνια. «Ποιος θα κοιτάξει εμένα που είμαι πολύτεκνη.

Ποιος θα με προσλάβει να καθαρίζω στα 47 μου χρόνια; Σπίτι δικό μου δεν έχω,
έχω όμως ανήλικα παιδιά.

Ανοικτούς λογαριασμούς, που τρέχουν κάθε μέρα. Έπαιρνα στο χέρι περίπου
180.000 δραχμές. Μαζί με τον μισθό του άντρα μου, κάνοντας ζωή μετρημένη, τα
βγάζαμε πέρα. Αύριο, τι;».

Πριν από κάποια χρόνια, «ήμασταν 800 άνθρωποι προσωπικό. Τις γιορτές φθάναμε
και τους 1.100.

Θυμάμαι ότι ξύπναγα το πρωί και ερχόμουν με όρεξη στη δουλειά. Ήθελα να
δουλεύω στο Μινιόν. Ήταν το δεύτερο σπίτι μου».