ΑΥΤΟΙ

… η επιχείρηση «Βροντή της Ερήμου» δεν πήγε καθόλου καλά. Πρώτον, δεν έγινε
πόλεμος (μέχρι στιγμής). Δεύτερον, έγιναν γκάφες. Και η χειρότερη, φυσικά,
ήταν αυτή του Οχάιο. Η περίφημη «συνάντηση με το κοινό» που είχε οργανώσει στο
εκεί πανεπιστήμιο ο Λευκός Οίκος θα ήταν, υποτίθεται, εκπομπή-κανόνι για το
CNN. Το κανάλι είχε ειδοποιηθεί «αρμοδίως» ότι οι υπουργοί Εξωτερικών και
Άμυνας, Μάντλιν Ωλμπράιτ και Ουίλλιαμ Πέρρυ, και μαζί ο Σύμβουλος Ασφαλείας
Σάμουελ Μπέργκερ θα «εξηγούσαν» στον κόσμο την πολιτική Κλίντον στο Ιρακινό
και θ’ απαντουσαν σε όλες τις ερωτήσεις

… του γραφείου Ουάσινγκτον του CNN, Φρανκ Σέσνο, πίστεψε πως έπιασε λαβράκι.
«Αναλαμβάνουμε πλήρη κάλυψη. Μιάμιση ώρα, όλο. Αλλά υπό ένα όρο:
Αποκλειστικότητα». Γιατί όχι; Το CNN δεν είναι και μικρό κανάλι. Οι ομιλητές
συμφώνησαν, οι κάμερες στήθηκαν και…. άρχισε η καταστροφή. «Ίσως ­ έγραψε
ένας σχολιαστής ­ αν στο βήμα ανέβαινε ο Κλίντον, η σύμφορα να ήταν μικρότερη.
Αλλά οι άνθρωποί του αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων». Η επιθετικότητα
του κοινού ήταν μεγάλη, η αδεξιότητά τους μεγαλύτερη. Ο Κόεν και η Ωλμπράιτ
ψέλλισαν μερικά επιχειρήματα ­ ελάχιστα πειστικά ­ για τη σκοπιμότητα της
«Βροντής» εξαγριώνοντας ακόμη περισσότερο το ακροατήριο. Αλλά η συμφωνία ήταν
συμφωνία: Η «συζήτηση» έπρεπε να μεταδοθεί ολόκληρη ­ κι ας το είχαν πια
μετανιώσει και ο Λευκός Οίκος και το CNN. Και έτσι είδαν όλοι το «τέλειο χάος»
και τον κάθιδρο Μπερνάρντ Σω, τον πολιτικό αρχισυντάκτη, που πάσχιζε,
ευγενικά, να διασώσει κάπως την Ωλμπράιτ από τα σφυρίγματα βγάζοντας και αυτός
τις δέουσες κραυγές. «Από τα πρώτα λεπτά ­ έγραψε η “Ουάσινγκτον Ποστ” ­ τα
πάντα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο». Χαλάλι του όμως του CNN. Μάλλον καλό έκανε, τελικά.

… που είχε γίνει διάσημος από τη «Μολυσμένη Περιοχή», το βιβλίο του για τον
αφρικανικό ιό Εμπόλα, έγραψε τώρα ένα καινούργιο, την «Ημέρα της Κόμπρας», το
οποίο μας πηγαίνει επίσης σε θέματα και περιοχές που έχει σημαδέψει η
επικαιρότητα. Μια νεαρή μαθήτρια της Νέας Υόρκης αισθάνεται ένα φευγαλέο
ρίγος, ένα σύγκρυο, καθώς παίρνει το πρωινό της. Δεν δίνει σημασία. Στο
σχολείο όμως τα συμπτώματα επανέρχονται επίμονα. Η κοπέλα ορμά στην τουαλέτα.
Το ρίγος εξελίσσεται σε κρίση τρομερή. Το κορίτσι χτυπιέται, σπαρταρά, φτάνει
σ’ ένα θυελλώδη παροξυσμό και καταλήγει σε αυτοκανιβαλισμό. Την επομένη,
δεύτερο θύμα της ίδιας παράξενης κρίσης αναφέρεται στις υγειονομικές αρχές.
Κατόπιν, τρίτο, τέταρτο.

… και βιολόγοι επιστρατεύονται για να βρουν τον μυστηριώδη ιό που σκοτώνει
τους ανθρώπους μ’ αυτόν τον φρικτό τρόπο. Τα κρούσματα πληθαίνουν, η Αμερική
τρέμει. Κάποια στιγμή εντοπίζονται μερικά «ύποπτα» αντικείμενα, διακοσμητικά,
παιχνίδια κ.λπ. από αφρικανικές χώρες, που περιέχουν σε αδιόρατους πράσινους
κρυστάλλους τη φονική ουσία. Την ίδια ώρα, στο Ιράκ, δύο πράκτορες του Εφ Μπι
Άι ανακαλύπτουν συγγενικά μικρόβια όχι στα παλάτια ή στις αποθήκες του Σαντάμ,
αλλά σε κάτι πιο απρόσιτο για τους ελεγκτές του ΟΗΕ: σε νταλίκες, που στην
πραγματικότητα είναι κινητά βιοχημικά εργαστήρια. Το πιο εντυπωσιακό στο
βιβλίο, όπως γράφτηκε, είναι ο κατάλογος των «συμβούλων» του Πρέστον. Ο
συγγραφέας «ευχαριστεί θερμά» ένα πλήθος πανεπιστημιακούς και ειδικούς του Εφ
Μπι Άι, του ΟΗΕ, του Πενταγώνου και των μυστικών υπηρεσιών….