ΑΥΤΟΙ

… του Κόφι Αννάν στο Ιράκ υπήρξε αποτέλεσμα της επιμονής κυρίως της Γαλλίας
(και εν μέρει της Ρωσίας και της Κίνας). Οι ΗΠΑ αρνούνταν ως την τελευταία
στιγμή στον Γενικό Γραμματέα την εντολή να διαπραγματευθεί με τον Σαντάμ.
Ακόμη και μετά την άφιξή του στη Βαγδάτη, διατύπωναν απειλές για «συνεχείς
βομβαρδισμούς επί τέσσερα 24ωρα». Μεγάλη η διαφορά λοιπόν, όπως είπε και ο
Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Υμπέρ Βεντρίν, μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής στο
Ιρακινό. Οι Αμερικανοί σκέφτονταν βέβαια τα συμφέροντά τους. Αλλά ήταν και
χολωμένοι. Στον Σαντάμ βλέπουν ένα δικτατορίσκο με χημικά όπλα (τα εξαπέλυσε
ήδη κατά των Ιρανών στο Φάου το 1986 και κατά των Κούρδων στη Χαλάμπτζα το
1988), ο οποίος αρνείται να δεχτεί την υπεροχή των ΗΠΑ. Του χρειαζόταν λοιπόν
ένα ακόμη γερό μάθημα…

… ­ πλην των Άγγλων που έχουν άφθονο πετρέλαιο στη Β. Θάλασσα και προτιμούν
να μένει το ιρακινό δεσμευμένο ­ βρέθηκαν σε δύσκολη θέση απέναντι στον
Κλίντον. Εν πρώτοις, λέει ο Β. στον Ζαν Ντανιέλ του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», δεν
είμαστε πια στο 1991. «Τότε, το Ιράκ είχε επιχειρήσει να σβήσει από τον χάρτη
ένα κράτος, το Κουβέιτ. Εύλογα λοιπόν στράφηκαν αδίστακτα εναντίον του η Συρία
και η Αίγυπτος». Εύλογα επίσης, τώρα, οι χώρες αυτές και μαζί η Ευρώπη έδειξαν
ελάχιστο ενθουσιασμό για τη «Βροντή της Ερήμου».

… παρατηρεί: «Άλλωστε, οι ελεγκτές του ΟΗΕ βρήκαν και κατέστρεψαν τριπλάσιες
πυρηνικές εγκαταστάσεις και εργαστήρια χημικών όπλων απ’ όσα είχαν πλήξει οι
βόμβες του 1991». (Μεχρι στιγμής, έχει αναφερθεί η αχρήστευση 53.000 χημικών
όπλων και 60.000 τόνων χημικών ουσιών). «Η στάση μας δεν ενέχει
αντιαμερικανισμό ­ διευκρινίζει ο Β. ­ Δεν αδιαφορούμε για την ουσία του
προβλήματος. Οι Αγγλοσάξωνες μάς το αναγνωρίζουν. Όπως είδατε, ο Τύπος τους
δεν μας χτύπησε καθόλου». Υπάρχει απλώς διαφορά εκτιμήσεων και διαφορά θέσεων.
«Ο Σιράκ και ο Ζοσπέν συμφωνούν ότι μπορούμε κάλλιστα να έχουμε διαφορές
συμφερόντων με τις ΗΠΑ, και συνεπώς διαφορετική πολιτική». Όσο για τη Ρωσία,
ελάχιστα επηρεάζει πια τη Μέση Ανατολή. Το διπλωματικό παιχνίδι ανήκει
ουσιαστικά στους Δυτικούς. «Ο Πριμακώφ δεν κατάφερε τίποτα ­ διαπιστώνει ο Β.
­ Με τον Γιέλτσιν, αποκατάσταση της ρωσικής επιρροής αποκλείεται». Εκείνη η
πρόβλεψή του για 3ο παγκόσμιο πόλεμο που τάχα θα ξεσπούσε έπειτα από μιά
πυρηνική απάντηση του Ισραήλ σε βακτηριακή επίθεση του Ιράκ, ελάχιστους
έπεισε. «Δεν είναι σοβαρά λόγια αυτά», είπε στη «Φιγκαρό» ο Γάλλος πρέσβης
Φρανσουά ντε Ροζ.

…«από τις 200 ιρακινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις οι επίμαχες είναι μόλις 6
­ επισημαίνει ο Β. ­ Και το Κογκρέσσο δεν έδωσε καν έγκριση για χερσαίες
επιδρομές (τις οποίες το Πεντάγωνο είχε χαρακτηρίσει απαραίτητες)». Ίσως
λοιπόν ο κίνδυνος για τη Μέση Ανατολή να μην είναι ούτε το Ιράκ ούτε οι ΗΠΑ
ούτε βέβαια η Ευρώπη, σημειώνει ο Ζαν Ντανιέλ. Να είχε δίκιο άραγε ο Σιμόν
Πέρες στην περίφημη «προφητεία» του; Το Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι και η
Ιορδανία, είχε πει ο Ισραηλινός Εργατικός ηγέτης, πρέπει να γίνουν το ταχύτερο
ομοσπονδία και να θωρακισθούν γερά. Γιατί στη Μέση Ανατολή θ’ αρχίσουν σύντομα
να αναμετρώνται νέες δυνάμεις: οι γίγαντες της Ασίας. «Και τότε, όταν θα ‘χουν
φύγει πια οι Αμερικανοί, και στην Ιερουσαλήμ θα συγκρούονται η Μόσχα με το
Πεκίνο, χαθήκαμε….». Αλλά είναι νωρίς. Για την ώρα, είμαστε ακόμα στη Βαγδάτη.