Τώνια Αντωνίου: Προσκλητήριο στους απόντες

ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ χειροκρότημα 12 λεπτών, υπό τους ήχους των «Κάρμινα Μπουράνα»
και με την ταυτόχρονη προβολή, για πολλοστή φορά τις τρεις ημέρες, της εικόνας
του Ανδρέα Παπανδρέου στις γιγαντοοθόνες, έκλεισαν οι εργασίες του
πολυσυζητημένου 3ου Συνεδρίου της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ.

Ήταν λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία της ψηφοφορίας για την ανάδειξη της νέας
ηγεσίας της Οργάνωσης όταν περίπου 1.000 σύνεδροι σηκώθηκαν όρθιοι για να
αποχαιρετήσουν χειροκροτώντας την απερχόμενη γραμματέα, αλλά και τα υπόλοιπα
μέλη της προηγούμενης Εκτελεστικής Γραμματείας και φωνάζοντας συνεχώς το
σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό».

Αυτές οι στιγμές ­ όπως και πολλές άλλες που υπήρξαν κατά τη διάρκεια του
Σαββατοκύριακου ­ χαρακτηρίστηκαν περισσότερο από συναίσθημα παρά από πολιτικά
μηνύματα. Σ’ αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και η δευτερολογία της Τώνιας Αντωνίου,
η οποία, για μία ακόμη φορά, προσπάθησε να φανεί ενωτική κρατώντας σε χαμηλούς
τόνους την αντιπαράθεση με τους «εκσυγχρονιστές»: «Το Συνέδριο αυτό κλείνει μ’
ένα μεγάλο προσκλητήριο προς όλους εκείνους που θα ήθελαν να είναι μαζί μας
και δεν μπόρεσαν. Προς εκείνους που επέλεξαν να μην είναι μαζί μας».

Πάντως, το Σάββατο εμπφανίστηκαν στο χώρο του Συνεδρίου άλλοι δύο βουλευτές,
οι κ.κ. Αναστάσιος Πεπονής και Θανάσης Τσούρας. Μάλιστα, ο κ. Πεπονής μιλώντας
στην κατάμεστη αίθουσα έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους συνέδρους, ιδίως
όταν σ’ ένα σημείο της ομιλίας του τόνισε ότι η χώρα μας έχει ανάγκη από
πολιτικούς και πνευματικούς οδηγούς και όχι από «λογιστές των τεφτεριών».

Ο κ. Πεπονής εμφανίστηκε και αυτός σ’ ένα κλίμα ενότητας και αφού συνεχάρη
τους συνέδρους γιατί επέδειξαν «πνεύμα γόνιμης και αποτελεσματικής
αντίστασης», τους ζήτησε να απευθύνουν προς όλους «χέρι συμφιλίωσης που θα
στηρίζεται στη συνεννόηση και την ανταλλαγή απόψεων».

Γενικότερα, οι τριήμερες εργασίες του Συνεδρίου χαρακτηρίστηκαν από την
προσπάθεια των μελών της Νεολαίας να διασφαλίσουν την ενότητα, ενώ στις
ομιλίες τους όλοι οι σύνεδροι επέμεναν στην ανάγκη της αυτόνομης παρουσίας της
Οργάνωσης από το κόμμα.