Η οδύσσεια μιας ταρίχευσης

Το κρουαζιερόπλοιο «Καζακστάν» ήταν αραγμένο στο λιμάνι της Σάμου. Κάποιοι
τουρίστες είχαν βγει στο νησί, αλλά η διάθεση όλων ήταν επηρεασμένη από ένα
τραγικό συμβάν. Ο Γερμανός επιβάτης Χέλμουτ Ροάιζελ είχε βρεθεί εκείνο το πρωί
νεκρός στην καμπίνα του.ΟΘΑΝΑΤΟΣ ήταν αιφνίδιος και πριν μεταφερθεί η σορός
του Γερμανού στην πατρίδα του έπρεπε να διενεργηθεί νεκροψία, νεκροτομή και
ταρίχευση. Αμέσως ειδοποιήθηκε η γερμανική πρεσβεία και ανετέθη η θλιβερή
διαδικασία σε γραφείο τελετών.

Το γεγονός ότι ο Χέλμουτ Ροάιζελ βρέθηκε νεκρός στη Σάμο, όπου δεν υπάρχει
ιατροδικαστική υπηρεσία, ανάγκασε τους υπευθύνους του γραφείου τελετών,
Αγγελική Αρβανίτη και Νίκο Κυριακίδη, να προσφύγουν στο Γενικό Νομαρχιακό
Νοσοκομείο Σάμου, προκειμένου να ζητήσουν τη βοήθεια των εκεί γιατρών.

250.000 ΔΡΧ.

Μάλιστα η πρώτη επικοινωνία με τον χειρουργό του νοσοκομείου και τους
υπευθύνους του αθηναϊκού γραφείου τελετών έγινε με τη μεσολάβηση του Ελ.
Κατσαρίνη, ιδιοκτήτη γραφείου τελετών στη Σάμο, από τον οποίο ο γιατρός
απαίτησε το ποσό των 250.000 δρχ., για να κάνει τη νεκροτομή και την ταρίχευση
του πτώματος.

Είχαν ήδη περάσει τρεις ημέρες από τον θάνατο του Γερμανού και ο χρόνος πίεζε.
Οι υπεύθυνοι του αθηναϊκού γραφείου τελετών πήγαν αμέσως στη Σάμο, όπου ο
γιατρός τούς επανέλαβε τις απαιτήσεις του. Τους είπε μάλιστα πως δεν θα τους
έδινε και απόδειξη για την κάλυψη αυτής της δαπάνης από τη γερμανική πρεσβεία.

Έως τις 11 Σεπτεμβρίου 1995, από τις 6 του ίδιου μήνα που είχε βρεθεί νεκρός ο
τουρίστας, ο γιατρός όχι μόνο δεν είχε κάνει τη νεκροτομή, αλλά και δεν
παρέδιδε τον νεκρό στους υπευθύνους του γραφείου τελετών. Τελικά, με παρέμβαση
του λιμενάρχη Σάμου, αναγκάστηκε να κάνει το καθήκον του, χωρίς όμως να
αποφύγει τις συνέπειες της συμπεριφοράς του.

«ΔΩΡΑ»

Στις 5 Μαρτίου 1998 ο γιατρός του ΕΣΥ θα καθήσει στο εδώλιο του Τριμελούς
Πλημμελειοδικείου Σάμου, προκειμένου να δικαστεί επειδή «απαίτησε δώρα για
μελλοντική του ενέργεια», την οποία όφειλε να κάνει στο πλαίσιο των καθηκόντων
του. Ο ίδιος, όπως αναφέρεται στο παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών
Σύρου, έχει δώσει τρεις εκδοχές για την πράξη του, αρνούμενος βεβαίως πως
απαίτησε χρήματα. Έχει υποστηρίξει δηλαδή πως καθυστέρησε να κάνει τη
νεκροτομή λόγω αυξημένων υποχρεώσεων, ότι η ταρίχευση νεκρών ήταν εκτός των
υπηρεσιακών του καθηκόντων και, τέλος, ότι δεν ζήτησε εκείνος χρήματα, αλλά
του τα προσέφεραν οι ιδιοκτήτες του γραφείου τελετών, προσβάλλοντας έτσι την
προσωπικότητά του.

Το δικαστικό συμβούλιο απέρριψε τους ισχυρισμούς του, επικαλούμενο και
μαρτυρικές καταθέσεις άλλων κατοίκων της Σάμου, οι οποίοι είχαν στο παρελθόν
ανάλογες εμπειρίες και βεβαίωσαν πως ο συγκεκριμένος γιατρός εισέπραττε το
ποσό των 250.000 δρχ. για ταριχεύσεις νεκρών.

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Σάμου ωστόσο, που έκρινε την υπόθεση σε πρώτο
βαθμό, είχε απαλλάξει τον κατηγορούμενο γιατρό, κάνοντας δεκτό πως πράγματι η
ταρίχευση νεκρών δεν ανάγεται στα καθήκοντα του γιατρού του ΕΣΥ και ότι,
επομένως, δεν ήταν παράνομο να ζητήσει αμοιβή. Σύμφωνα όμως με τον σχετικό
νόμο, το ανώτερο ποσό αμοιβής που προβλέπεται για πλήρη ταρίχευση είναι 30.000 δρχ.

Τη διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο δικαστικών συμβουλίων καλείται τώρα να
λύσει το δικαστήριο.