ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Εργαλείο εκβιασμού

Ανεργία-ρεκόρ: ένας από τα 4,8 εκατομμύρια ανέργων της Γερμανίας συμβουλεύεται τις μικρές αγγελίες

Τριάντα πέντε ώρες την εβδομάδα, είπατε; Καλά, τόσο πίσω είστε; Εμείς έχουμε
προχωρήσει ήδη στις τριάντα…

ΤΟ σύνθημα ρίχτηκε από το συνδικάτο των δημοσίων υπαλλήλων της Γερμανίας
(OTV). «Με μια εβδομάδα 30 ωρών, θα προσεγγίζαμε με αποφασιστικό τρόπο τον
στόχο της μείωσης της ανεργίας στο μισό», δήλωσε ο πρόεδρος του συνδικάτου
Χέρμπερτ Μάι σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε την περασμένη Δευτέρα στην
εφημερίδα Μπιλντ. Μπροστά στις συνεχείς απώλειες θέσεων εργασίας (500.000
δημόσιοι υπάλληλοι έχουν απολυθεί τα τελευταία έξι χρόνια είτε από την
ομοσπονδιακή κυβέρνηση είτε από τα κρατίδια), ο Μάι εμφανίζεται διατεθειμένος
να δεχθεί μικρότερες μισθολογικές αυξήσεις τα επόμενα χρόνια με αντάλλαγμα τη
μείωση του χρόνου εργασίας. Όπως υπολογίζει, για κάθε ώρα που κόβεται μπορούν
να δημιουργηθούν 135.000 νέες θέσεις.

Η πρόταση απορρίφθηκε αμέσως από την κυβέρνηση και την εργοδοσία, έγινε δεκτή
με επιφυλάξεις από τον πρόεδρο των σοσιαλδημοκρατών Όσκαρ Λαφονταίν, ενώ
δίχασε τα συνδικάτα. Υπέρ τάχθηκαν το DAG (υπάλληλοι), το IG Medien (μέσα
ενημέρωσης) και το IG Metall (μεταλλουργία), ενώ την αντίθεσή του εξέφρασε το
IG Chemie (φαρμακοβιομηχανία). Το τελευταίο όμως, επισημαίνει η Λιμπερασιόν,
είναι κατά παράδοση το συνδικάτο που υπερασπίζεται με μεγαλύτερη θέρμη τα
συμφέροντα των επιχειρήσεων.

Ιδιαίτερη βαρύτητα, αντίθετα, έχει η θέση του συνδικάτου μεταλλουργίας, που
είναι το μεγαλύτερο στη Γερμανία (και την Ευρώπη) με 2,8 εκατομμύρια μέλη και
έχει πετύχει την καθιέρωση του 35ώρου στον κλάδο από το 1995. Η πλήρης
απασχόληση από την ηλικία των 18 ετών μέχρι τη σύνταξη αποτελεί μια έννοια
ξεπερασμένη, τονίζει σε συνέντευξή του στο περιοδικό Λ’ Εξπρές ο πρόεδρος του
συνδικάτου Κλάους Τσβίκελ. Στη διάρκεια της ζωής τους, οι μισθωτοί θα
γνωρίζουν στο εξής διακοπές στην απασχόλησή τους, περιόδους όπου θα δουλεύουν
λιγότερο, θα εκπαιδεύονται ή θα ασχολούνται περισσότερο με την οικογένειά
τους. Η κοινωνία πρέπει να αποδεχθεί αυτές τις αλλαγές και να αναγνωρίσει ως
μορφή εργασίας την ανάμιξη ενός ατόμου σε κοινωνικές δραστηριότητες. Οι
έννοιες του μισθού και της κατανάλωσης δεν θα είναι στο μέλλον οι μόνες που θα
έχουν βαρύτητα στη ζωή του πολίτη.

Χρειάζονται έτσι νέες ιδέες, νέοι κανόνες, επισημαίνει ο Γερμανός
συνδικαλιστής. Και μια τέτοια ιδέα είναι η μείωση του χρόνου εργασίας: ο
Τσβίκελ τάχθηκε πρόσφατα υπέρ της εφαρμογής ενός μοντέλου 32 ωρών
εβδομαδιαίως. Αναγνωρίζει βέβαια ότι αυτή η ιδέα δεν είναι πολύ δημοφιλής
ακόμη και μεταξύ των μισθωτών, που φοβούνται μήπως χάσουν μεγάλο μέρος της
αγοραστικής τους δύναμης. «Αν όμως η ανεργία συνεχίσει να αυξάνεται στην
Ευρώπη, οι επιπτώσεις της θα γίνονται όλο και πιο αρνητικές, ακόμη και για
εκείνους που έχουν ακόμη δουλειά. Όλα θα είναι πιο αβέβαια γι’ αυτούς: οι
μισθολογικές τους αυξήσεις, η κοινωνική τους κατάσταση. Η ανεργία θα
χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως εργαλείο εκβιασμού, όχι μόνο εναντίον
των μισθωτών, αλλά και των συνταξιούχων».