Δρούσαν ανενόχλητοι

Ποτέ πια. Το μαρτύριο και ο τραγικός θάνατος των θυμάτων του Ντιτρού προκάλεσε τρόμο στο Βέλγιο και σ’ όλη την Ευρώπη

Το καλοκαίρι του 1996, το Βέλγιο πάγωσε από τη δραστηριότητα του δικτύου
παιδεραστών του Ντιτρού και θρήνησε τα τέσσερα αθώα θύματά του, απαιτώντας
ριζική αναθεώρηση του δικαστικού και αστυνομικού συστήματος.

ΣΤΟΝ απόηχο της τραγωδίας, έρχεται στο φως η εγκληματική ανεπάρκεια της
αστυνομίας, που επέτρεψε σ’ έναν καταδικασμένο βιαστή να συνεχίσει ανενόχλητος
επί χρόνια τις απαγωγές, τους βιασμούς και τους φόνους κοριτσιών.

Η διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή που συστήθηκε πριν από 16 μήνες για να
διερευνήσει την υπόθεση, στιγματίζει την ανικανότητα της βελγικής αστυνομίας
και της επιρρίπτει ευθύνες για τη δράση του Μαρκ Ντιτρού και των συνεργατών
του, αλλά αποφάνθηκε ότι το δίκτυο των παιδεραστών δεν είχε άνωθεν προστασία.

Οι γονείς των θυμάτων αντέδρασαν αρνητικά στο πόρισμα της επιτροπής. Ο
Ζαν-Ντενί Λεζέν, πατέρας της άτυχης Ζιλί που ήταν 8 χρόνων όταν έπεσε θύμα του
Ντιτρού, δήλωσε θυμωμένος: «Το κράτος σκότωσε την κόρη μου. Ζητώ την άμεση
παραίτηση της κυβέρνησης και τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών».

Στην έκθεση της, η διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή καταγγέλλει «τον
εντυπωσιακό κατάλογο λαθών και χαμένων ευκαιριών», στο διάστημα που η
αστυνομία αναζητούσε τις αγνοούμενες κοπέλες, χωρίς να κατορθώσει να τις
ανακαλύψει, παρά το γεγονός ότι ερεύνησε το σπίτι, όπου βρίσκονταν αιχμάλωτες
δύο από αυτές.

Η ΒΕΛΓΙΚΗ κυβέρνηση προχώρησε τελικά σε πλήρη μεταρρύθμιση της αστυνομίας και
στη κατάργηση των δικαστικών με κομματικά κριτήρια, αλλά η γενική αίσθηση
είναι ότι στην ουσία τίποτα δεν άλλαξε.

Ο Πολ Μάρσαλ, πατέρας ενός από τα θύματα των παιδεραστών, ίδρυσε νέο πολιτικό
κόμμα για να λάβει μέρος στις βουλευτικές εκλογές του επόμενου χρόνου, με
κύριο σύνθημα δικαιοσύνη για όλους.

Οι πρώτες σφυγμομετρήσεις δείχνουν ότι κερδίζει συνεχώς έδαφος.