ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζήλεια ή ρατσισμός;

«Η ΔΡΑΧΜΗ δεν πάει καθόλου καλά. Το διαπιστώνω κάθε φορά που αγοράζω
συνάλλαγμα». Θα μπορούσε να το ‘χει πει κάποιος επιχειρηματίας. Και να ‘χαμε
όλοι εκτιμήσει την ικανότητά του να βρίσκει πειστικά επιχειρήματα μέσα από την
καθημερινότητα. Το ‘πε όμως ένα μοντέλο. Και την επομένη η κυρία Μύριαμ
Πανάγου ­ το μοντέλο ­ αντιμετώπισε την ειρωνεία, επειδή τόλμησε να πει μια
κουβέντα για τη δραχμή ­ προφανώς γιατί ρωτήθηκε. Φαίνεται ότι έχουμε χωρίσει
τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Στην πρώτη έχουμε βάλει όλους εκείνους που τους
επιτρέπουμε να πουν ό,τι θέλουν.

Χωρίς να μας πειράζει καθόλου που έχουν καταντήσει «μαϊντανοί», αναπαράγουμε
τις σοφίες τους και τις αναλύσεις τους. Τους υπόλοιπους τους κατατάσσουμε σε
άλλες κατηγορίες, ανάλογα με τα θέματα για τα οποία δικαιούνται να έχουν
άποψη. Οι όμορφες, λόγου χάρη, αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία.

Μπορούν να μιλήσουν για τις δίαιτές τους, για τους καλλιτέχνες, για τους
έρωτές τους. Αλλά ώς εκεί.

Σιγά μην έχουν άποψη για την πολιτική, την οικονομία ή τα εθνικά. Κι αν έχουν
και τολμήσουν να την πουν (αδιάφορο αν είναι σωστή ή λαθεμένη) τότε καλά
κάνουμε κι εμείς και τις γελοιοποιούμε. Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω ­ έχω
ειρωνευτεί πολλές φορές κάποιον γιατί είπε κάτι που αν το άκουγα από το στόμα
άλλου θα το σεβόμουν απολύτως. Αναρωτιέμαι όμως μήπως αυτή η στάση κρύβει μέσα
της στοιχεία ενός ιδιότυπου ρατσισμού.

Ή μήπως πρόκειται απλώς για ζήλεια;