30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ: Ο έρωτας, που σ’ αυτόν άλλωστε οφείλουμε την ύπαρξή μας.

ΖΕΙ: (Για ό,τι δεν έζησε) και βασιλεύει.

ΤΑ ΔΙΑΦΥΓΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ: Εκείνα του ύπνου.

ΣΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ: Αιρετικός του βίου. Νοσταλγός.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Κάποτε πολύ. Κατόπιν λιγότερο. Σήμερα περι-διαβάζει.

ΠΡΟΤΙΜΑ ΓΙΑ ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Χαμηλά φώτα, χαμηλές φωνές. Τη σιωπή. (Άλλωστε,
θα τον έχει ήδη προτιμήσει και η ίδια).

Παρουσία σεμνή, άφωνη σχεδόν, στους «ηχηρούς» κύκλους της λογοτεχνίας και
της διανόησης.Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος ο Κλείτος Κύρου ορίζει την ποίηση ­ που
υπηρετεί κοντά 50 χρόνια ­ σαν… «πυρετό στο αίμα» και «θηλιά στον λαιμό».Πού
να τα περιμένεις όλα αυτά από έναν ­ επί 32 χρόνια ­ υπάλληλο τραπέζης… (δεν
είχε εκείνα τα χρόνια θέσεις εργασίας για νομικούς χωρίς «χαρτί» κοινωνικών
φρονημάτων…) «Εν όλω» τιτλοφορείται η πρόσφατη έκδοση 325 σελίδων του «Άγρα»
με τη συγκομιδή των έργων του (1943-1997).

ΕΡ.: «Εν όλω» ή απλώς αναδρομική η έκδοση του «Άγρα»;

ΑΠ.: Σαφώς αναδρομική. Και ασφαλώς εν όλω μέχρι σήμερα. Όχι όμως περατωμένη.

ΕΡ.: Συγκομιδή ποιημάτων ή ζωής;

ΑΠ.: Ζωής μέσω των ποιημάτων.

ΕΡ.: Περιγράφουν οι λέξεις το σπάνιο εύρημα;

ΑΠ.: Αφού δεν εντοπίζονται;

ΕΡ.: Καθώς γερνάμε ο κόσμος γίνεται πιο ξένος;

ΑΠ.: Μήπως γινόμαστε εμείς πιο ξένοι;

ΕΡ.: Ποιητής της ήττας;

ΑΠ.: Ποιας ήττας;

ΕΡ.: Υπάρχει ποίηση της… νίκης;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τη μορφή της νίκης.

ΕΡ.: Τη γράφετε τη γλώσσα των ονείρων;

ΑΠ.: Και την ομιλώ.

ΕΡ.: Το αποτέλεσμα είναι τελικά ζημιογόνο;

ΑΠ.: Το τέλος μιας διαδρομής είναι, κατά κανόνα, θετικό.

ΕΡ.: Οι αναίμακτες πληγές είναι οι χειρότερες;

ΑΠ.: Χειρότερες δεν γίνονται.

ΕΡ.: «Υπό την επήρεια του μέλλοντος» αναπολούμε το παρελθόν;

ΑΠ.: Το παρελθόν μας αναπολεί, τώρα που έχουμε γίνει μέλλον;

ΕΡ.: Η εξόρυξη των λέξεων πιο δύσκολη κι απ’ αυτή των διαμαντιών;

ΑΠ.: Πιστεύω πως ναι.

ΕΡ.: Περπατάτε τώρα στο Κουρί;

ΑΠ.: Πηγαίνω με τ’ αυτοκίνητο.

ΕΡ.: Τα τραγούδια αφορμή για ποίηση;

ΑΠ.: Καλύτερα θαυματοποιός παρά τραγουδοποιός. Εξάλλου, είμαι και φοβερά φάλτσος

ΕΡ.: Στον ουρανό έπρεπε να μπεις…

ΑΠ.: Ας είναι καλά ο Κώστας ο Λούστας που κάποτε κουβεντιάζοντας μου είπε αυτή
τη φράση.

ΕΡ.: Αδειάζει η πόλη απ’ τους φίλους;

ΑΠ.: Αν αδειάζει λέει…

ΕΡ.: Μάθαμε τα όρια των πραγμάτων;

ΑΠ.: Γιατί, μήπως εκείνα τα γνωρίζουν;.

ΕΡ.: Γιατί αρνηθήκατε το κρατικό βραβείο ποίησης;

ΑΠ.: Και για να σοβαρευτούμε: γιατί πάντοτε πίστευα πως στην ποίηση πρέπει να
υπάρχει ένα μόνο βραβείο. Δεν χωρούν άλλες διακρίσεις.

ΕΡ.: Αποδεχτήκατε όμως το βραβείο μετάφρασης…

ΑΠ.: Επειδή δικαιώθηκε ο μεταφραστικός μου μόχθος αλλά και η προσφορά μου επί
44 χρόνια.

ΕΡ.: Ερωτικό τρίγωνο η σχέση ποιητή – αναγνώστη – ποιήματος;

ΑΠ.: Ολέθρια σχέση!

ΕΡ.: Την περπατήσατε κι εσείς αυτή την «υπόγεια διαδρομή» που ενώνει τον
ποιητή με τον αναγνώστη;

ΑΠ.: Μου θυμίζετε τον Γιάννη Αγιάννη που βγαίνοντας από την «υπόγεια διαδρομή»
πέφτει πάνω στον Ιαβέρη.

ΕΡ.: Ηθικά αποσαθρωμένο το παρόν;

ΑΠ.: Εξαρτάται από την οπτική γωνία που το βλέπει ο καθένας.

ΕΡ.: Ερωτευμένος με το παρελθόν;

ΑΠ.: Και ποτέ απιστίες στο μέλλον.

ΕΡ.: Μετά τη γενιά της ήττας τι;

ΑΠ.: Η γεύση της καραμέλας.

ΕΡ.: Ακριβό το τίμημα των ονείρων;

ΑΠ.: Όχι άμα έχεις να το πληρώσεις.

ΕΡ.: Βάφετε με… «ώχρα και κεραμίδι» τα ποιήματα;

ΑΠ.: Και με χρώματα του δειλινού. Βάφονται, όμως, και τα χέρια μου μαζί.