ΑΥΤΟΙ

… χτυπήσει τη Βαγδάτη, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πατριωτικά ανακλαστικά
των Αμερικανών θα ξυπνήσουν ­ όπως θα συνέβαινε σε κάθε λαό ­ και όλοι, με την
αγωνία για τα παιδιά τους, θα συσπειρωθούν γύρω του χωρίς να ρωτούν, εκείνη
την ώρα, το πώς και το γιατί. Αλλά η Αμερική, κατά βάθος, θέλει ν’ αποφύγει
μάλλον τη «Βροντή της Ερήμου» παρά να την εξαπολύσει. Από τη μιά, σκέφτεται το
κόστος ­ ανθρώπινες ζωές, χιλιάδες ίσως, διασπορά μικροβίων κ.λπ. Από την
άλλη, υπάρχει πάντα το ερώτημα: «Κι αν ο Σαντάμ γλυτώσει;». Αν, παρ’ όλη την
τρομερή κινητοποίηση, παρ’ όλο το αίμα και τα μεγάλα λόγια, κάποια στιγμή
κοπάσουν οι βομβαρδισμοί, και ξεπροβάλλει αίφνης ολοζώντανος ­ και πολιτικά
ισχυρότερος ­ τότε, τι γίνεται; Τι θα πει ο Κλίντον στον λαό του, στους
συμμάχους του;

… που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ είναι ότι θα ‘πρεπε μάλλον να ενισχυθεί η
εσωτερική αντιπολίτευση στη Βαγδάτη. Να «αναλάβει» αυτή τον δικτάτορα. Αλλά
ποιά αντιπολίτευση; Το Ιράκ δεν ευτύχησε να γνωρίσει τέτοιο πράγμα. Ούτε
ένοπλοι αντικαθεστωτικοί υπάρχουν (εν ζωή) ούτε κανένας Ιρακινός στρατηγός ή
πολιτικός αποτόλμησε τέτοιο ρόλο. Ναυάγησε ως και η ιδέα στήριξης «εξόριστης
κυβέρνησης». Λείπουν τα πρόσωπα. Ο Αχμάντ Τσαλάμπι υπήρξε μιά τέτοια
περίπτωση, κατά τη CIA, αλλά αποδείχτηκε φτωχοδιάβολος. Αρχηγός του λεγόμενου
«Ιρακινού Εθνικού Κογκρέσσου», εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και πληρωνόταν χρόνια
από τις ΗΠΑ, μήπως και κάνει κάτι. Ατυχώς δεν έχει, λένε, ούτε ένα οπαδό.
Πεταμένα λεφτά….

… μήπως ο Σαντάμ γίνει πάλι «μάρτυρας» ­ και εν τέλει ηγέτης παναραβικός ­
κόβει λίγο ακόμη τα φτερά των ΗΠΑ. Όσο για το σκεπτικό περί αδηφάγων Μέσων
Ενημέρωσης, δεν πρέπει ίσως να το παίρνει κανείς τοις μετρητοίς. Η μυθολογία
του τύπου «πόλεμος θα γίνει γιατί τον έχει ανάγκη το CNN» είναι αρκετά
διαδεδομένη, αλλά δεν εξηγεί γιατί Αμερικανοί ή και Ευρωπαίοι, ηγέτες ή απλοί
πολίτες, θέλουν τόσο πολύ να ικανοποιήσουν το CNN που στέλνουν τα παιδιά τους
να σκοτωθούν για χάρη του στη Μέση Ανατολή, αντί να ξεσηκωθούν κατά του
Κλίντον. Σίγουρα, ωστόσο, η Αμερική δεν είναι και τόσο ακάθεκτη αυτή τη φορά ­
παρ’ όλα τα αεροπλανοφόρα της ­ στην εξόρμηση κατά του «σατανά». Ο Σαντάμ έχει
τις «ανθρώπινες ασπίδες» του όχι μόνο στη Βαγδάτη, στο Κρεμλίνο ή στο Πεκίνο,
αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ. Έχει και εκεί συμμάχους.

…. είναι ακόμη και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Σέλτον, όταν
δηλώνει (14/2): «Ο πόλεμος είναι υπόθεση βρώμικη και αιματηρή. Και θα έχουμε
κι εμείς θύματα». Σύμμαχος και ο Χένρυ Κίσσινγκερ, με τη δήλωσή του στο CNN,
ότι «ο Κλίντον αυτοπαγιδεύτηκε… και δεν εξήγησε καν γιατί πρέπει να κάνουμε
πόλεμο». Σανταμικά φέρθηκαν και οι Δημοκρατικοί βουλευτές που αρνήθηκαν την
περασμένη βδομάδα, στο Κογκρέσσο, να δώσουν στον πρόεδρο το πράσινο φως να
χειριστεί ο ίδιος την όλη επιχείρηση χωρίς να τους ξαναρωτήσει. Σύμμαχος του
Σαντάμ και ο συγγραφέας Τόμ Κλάνσυ («Κόκκινος Οχτώβρης»), που έγραψε στους
«Τάϊμς της Νέας Υόρκης» ότι «δεν έχει νόημα να πάμε σ’ ένα πόλεμο χωρίς να
ξέρουμε τους στόχους, το γιατί, το πόσο θα κρατήσει». Κάτι του θυμίζουν όλα
αυτά, είπε. Και ανέσπασε την τρομερή λέξη: «Βιετνάμ». Αλλά και το CNN,
συμμαχεί θαρρείς κι αυτό με το Ιράκ. Πού ο ενθουσιασμός, η φανφάρα, η ορμή του
’91… Διστακτικούς και συλλογισμένους δείχνει τους αναχωρούντες για το μέτωπο.