ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι «διώξεις»

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Γ.Δ. από τη Νέα Σμύρνη (τα πλήρη στοιχεία
του τα έχει η εφημερίδα) απαντώντας στον αναγνώστη της στήλης Νάσο
Θεοδωρίδη, επιστολή του οποίου δημοσιεύθηκε εδώ, τονίζει:

«Με μεγάλη έκπληξη διάβασα στη στήλη σας την επιστολή του κ. Ν. Θεοδωρίδη,
σχετικά με τις εντός ή εκτός εισαγωγικών “διώξεις” τής γνωστών σκοπών και
επιδιώξεων ομάδας “Ουράνιο Τόξο”, που δραστηριοποιείται στον ευαίσθητο χώρο
της Βορειοδυτικής Μακεδονίας. Εκπληξη, επειδή 2 χρόνια πριν από το 2000,
εξακολουθούν να υιοθετούνται και να υποστηρίζονται επιχειρήματα που
εφευρέθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και κατά το
πρώτο μισό του 20ού, για να εμφανισθούν και πάλι μετά την κατάρρευση των
καθεστώτων του πρώην ανατολικού συνασπισμού. Αλήθεια, στο κατά γενική ομολογία
ομοιογενέστερο, ανεκτικότερο και ίσως δημοκρατικότερο κράτος της Ευρώπης,
ποιος εμποδίζει οποιαδήποτε γλωσσική ή εθνική μειονότητα να εκφράζεται όπως
εκείνη επιθυμεί, να κινείται σύμφωνα με τα δικά της πατροπαράδοτα ήθη και
έθιμα και να διδάσκει στα παιδιά της χορούς, ντοπιολαλιές και παραδόσεις;
Έγινε ποτέ αντιληπτή οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος των Καθολικών των
Κυκλάδων, των κατοίκων της Αττικής που μιλούν Αρβανίτικα ή Ποντίων, Κρητικών ή
Μυτιληνιών και τόσων άλλων με τις έντονες διαφοροποιήσεις στην εκφορά της
ελληνικής; Η αρνητική απάντηση είναι βεβαίως αυτονόητη. Πλην όμως, πίσω από
τον ρομαντικό και “οικολογικό” τίτλο της οργάνωσης αυτής, υποκρύπτονται σκοποί
προς χάριν των οποίων χύθηκαν ποταμοί ελληνικού αίματος από το 1878 (Συνθήκη
Αγίου Στεφάνου – προσπάθεια για τη δημιουργία της Μεγάλης Βουλγαρίας) μέχρι το
τέλος της ταραγμένης περιόδου 1946-1949. Αυτοί οι οποίοι χύνουν κροκοδείλια
δάκρυα σήμερα για τη δήθεν φαλκίδευση των δικαιωμάτων να ομιλούν τη “μητρική”
τους γλώσσα, είναι οι ίδιοι οι οποίοι αγωνίσθηκαν για την ενσωμάτωση της
Μακεδονίας στη Βουλγαρία (εξέγερση Ηλιντέν, 1903), οι ίδιοι που την περίοδο
του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συνεργάσθηκαν για την εξόντωση του ελληνικού
(“γραικομανικού” κατ’ αυτούς) στοιχείου. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι αρνήθηκαν
λυσσαλέα να δεχθούν στη Μακεδονία τους Πόντιους πρόσφυγες που ήρθαν μετά τη
Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά παρ’ όλα αυτά πήραν από το πάντα μεγαλόθυμο και
ανυποψίαστο ελληνικό κράτος μεγάλες εκτάσεις γης με τον αναδασμό που έγινε
τότε. Αυτοί που υποδέχθηκαν με αψίδες με δαφνοστεφανωμένες φωτογραφίες του
Χίτλερ, του Μουσολίνι και του τότε βασιλιά της Βουλγαρίας Βόριδα τα ναζιστικά
στρατεύματα μετά την κατάρρευση της ελληνικής αντίστασης εναντίον του Άξονα,
αυτοί που κατά τη διάρκεια της Κατοχής ηρνούντο να ονομάζονται Μακεδόνες
(=Έλληνες), αυτοί που μέσα από οβιδιακές μεταμορφώσεις αυτοανακηρύχθηκαν
αυθεντικοί εκφραστές υψηλών ιδεών και ιδανικών, εκμεταλλευόμενοι την τραγική
μοίρα της Ελλάδας να έχει διαιρεθεί και να σπαταλά τη σφριγηλή νεότητά της στα
βουνά. Είναι οι ίδιοι τέλος που πρόθυμα μετονομάσθηκαν σε “Μακεδόνες” και
έγιναν υπερασπιστές της νεοκατασκευασμένης εθνολογικής ιδιαιτερότητάς τους
μετά την τεχνητή δημιουργία του ομώνυμου Ομόσπονδου Κράτους στα πλαίσια της
τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας».