Ανάμνηση το σφυροδρέπανο

Όνομα απέκτησε. Σύμβολο καινούργιο και αστραφτερό διαθέτει από χθες το βράδυ.
Η ευρωπαϊκή σοσιαλιστική οικογένεια έχει πλέον στις τάξεις της τους Δημοκράτες
της Αριστεράς. Μα ο απεσταλμένος αυτής της εφημερίδας θα σας το ομολογήσει:
την ώρα που 2.000 άνθρωποι χειροκροτούσαν όρθιοι τον Μάσιμο Ντ’ Αλέμα που
μόλις είχε πετάξει στα σκουπίδια (ή μάλλον «στη συνείδηση του καθενός», όπως
είπε) το σφυροδρέπανο, δύσκολα μπορούσα να συγκρατήσω έναν λυγμό.ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ

Ο ΤΟΠΟΣ. Το Μέγαρο του Αθλητισμού της Φλωρεντίας, μιας πόλης «που ήταν πάντα
εργαστήρι νέων δρόμων» όπως είπε ο δήμαρχός της, το οποίο ήταν χωρισμένο σε 2
αίθουσες: μία για τους 1.800 συνέδρους και μία για τους προσκεκλημένους και
τους 600 δημοσιογράφους.

Τα μέτρα ασφαλείας. Λιγοστά. Μερικοί έφιπποι αστυνομικοί και δύο σκυλιά που
έψαχναν για βόμβες. Ε, δεν περίμεναν δα και την Μόνικα Λιουίνσκι!

ΥΠΟΤΟΝΙΚΟ ΚΛΙΜΑ

Ντ’ Αλέμα: Κοιτάξτε το για τελευταία φορά ­ ή κάπως έτσι… (Από το «L’ Espresso»)

Το κλίμα. Υποτονικό. Σε πλήρη αντίθεση με το πάθος που είχε συνοδεύσει την
ίδρυση του «Πράγματος 1», δηλαδή του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς που
προέκυψε από τη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο κέντρο της πόλης
δύσκολα βρίσκει κανείς ένα δείγμα, μια αφίσα, γι’ αυτά τα τόσο φιλόδοξα
«Γενικά Επιτελεία»

Το χρώμα. Εδώ σας έχω μια έκπληξη: η μοκέτα ήταν κόκκινη! Τέσσερις χιλιάδες
τετραγωνικά μέτρα κόκκινο, που πατούσαν με έκδηλη ικανοποίηση σύνεδροι και
καλεσμένοι. Υπήρχαν ακόμη μπλε καρέκλες για τους VIP, άσπρες για τους
Ευρωπαίους φιλοξενούμενους και κίτρινες για τους Ιταλούς. Όσο για το φόντο,
ήταν γαλάζιο ­ κατάλληλο για τις τηλεοπτικές λήψεις, όπως είπαν οι οργανωτές.

Η μουσική. Ανύπαρκτη. Κάτι έλεγαν για Στινγκ, αλλά δεν πραγματοποίησαν την
απειλή τους. Λίγες νότες μόνο, του Ένιο Μορικόνε.

Η «ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ 2000»

Τα συνθήματα. Ένα και μοναδικό: «Η Αριστερά του 2000». Μήπως αυτή η έλλειψη
φαντασίας αποτελεί κακό οιωνό για το μέλλον; Όσο για τους παρισταμένους, μη
φαντασθείτε καμία σηκωμένη γροθιά. Ένας σηκώθηκε από τη θέση του, κι αυτό για
να διαμαρτυρηθεί για μια σαρκαστική παρατήρηση του Ντ’ Αλέμα για την
Κομμουνιστική Επανίδρυση.

Η αναλογία των φύλων. Συντριπτική υπέρ των ανδρών. Από 128 μέλη του Πολιτικού
Γραφείου που πλαισίωναν το βήμα, μέτρησα μόλις 18 γυναίκες. Αυτό σημαίνει 1
προς 6. Τις τελευταίες μέρες, άλλωστε, διατυπώθηκαν κριτικές ακόμη κι από τους
κόλπους του PDS για τη μετατροπή ενός «κόμματος των ανδρών και των γυναικών»
σε «κόμμα αποκλειστικά των ανδρών».

ΟΙ VIP. Από τους ηγέτες των ιταλικών κομμάτων έλειπε μόνο ο Σίλβιο
Μπερλουσκόνι, που είχε καλύτερα πράγματα να κάνει. Τελικά ήλθε και ο Φάουστο
Μπερτινότι, για τον οποίο «το “Πράγμα 2” δεν έχει κανένα νεωτεριστικό σχέδιο
και εξελίσσεται ταχύτατα σε μια φιλελεύθερη Αριστερά». Από τους ξένους,
ξεχωρίζουν ο Ζακ Ντελόρ (που θα μιλήσει σήμερα το πρωί), ο πρόεδρος της
Σοσιαλιστικής Διεθνούς Πιέρ Μορουά και ο γραμματέας των Ισπανών σοσιαλιστών Αλμούνια.

ΑΠΩΝ Ο ΜΠΛΕΡ

Ο μεγάλος απών: Ο Τόνι Μπλερ, ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρθηκε περισσότερο απ’
όλους ο Ντ’ Αλέμα. Και δικαίως. Η πρόταση του Βρετανού πρωθυπουργού για μια
Σοσιαλδημοκρατική Διεθνή (ή μια «Διαπλανητική Ελιά», όπως την αποκαλούν εδώ)
απειλεί να κλέψει την παράσταση από την ελαφρώς ριζοσπαστικότερη πρωτοβουλία
των Ιταλών αριστερών.

Ο στόχος: Να δημιουργηθεί ένα κόμμα που να υπερβαίνει το σημερινό 21%-22% της
ιταλικής Αριστεράς (χωρίς τους κομμουνιστές). Ένα κόμμα που να έχει μια νέα
σχέση με την κοινωνία, και κυρίως με τους νέους ­ που, σύμφωνα με τις
δημοσκοπήσεις, πιστεύουν ότι ο Ντ’ Αλέμα είναι πρωθυπουργός και ταυτίζουν τη
Αριστερά με την Επανίδρυση…

Το σύμβολο: Η βελανιδιά και το τριαντάφυλλο του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού. Το
παρόν και το μέλλον, όπως είπε ο αρχηγός. Όσο για το σφυροδρέπανο, σας τα είπα.

ΟΜΙΛΙΑ 1 1/2 ΩΡΑΣ

Ο αρχηγός: Τον αφήσαμε για το τέλος. Μίλησε πάνω από μιάμιση ώρα, χωρίς να
συνεπάρει, και δεν άφησε τίποτα ασχολίαστο. Μίλησε για ενότητα αξιών, αρχών,
προγραμμάτων και ιδεών, που σέβεται την ιδιαιτερότητα των παραδόσεων, των
πολιτισμών και των ταυτοτήτων. Υποστήριξε την αναγκαιότητα μεταρρύθμισης του
συστήματος πρόνοιας επειδή ως τώρα ήταν βασισμένο σε συντεχνιακά συμφέροντα.
Εξήρε με σκόπιμο ενθουσιασμό το έργο της «Ελιάς», οι ηγέτες της οποίας τον
κατηγορούν ότι ιδρύει ένα ανταγωνιστικό σχήμα. Τάχθηκε εναντίον της χρήσης
βίας στο Ιράκ, αλλά επαίνεσε τον Τόνι Μπλερ «που κατάφερε να κάνει τη σύνθεση
ανάμεσα στην κουλτούρα της αλληλεγγύης και των ίσων ευκαιριών και την
κουλτούρα του φιλελευθερισμού και της ανταγωνιστικότητας». Επέκρινε, αλλά
έκανε και ανοίγματα προς την επανίδρυση, όπως το να δεχθεί διάλογο για το
35ωρο.

Χαρακτήρισε το νέο κόμμα «δύναμη σταθερότητας» και είπε ότι δεν αποτελεί
πρόκληση, αλλά πρόσκληση για ενότητα. Και τόνισε ότι «η Ιταλία θα είναι
περισσότερο ευρωπαϊκή αν διαθέτει μια ισχυρή Αριστερά».

Προσωπικά δεν με έπεισε. Οι δικές μου ανησυχίες, άλλωστε, ελάχιστα τον
ενδιαφέρουν. Ο δήμαρχος πάντως, που μίλησε για «επιδίωξη της ευτυχίας και
απελευθέρωση της ελπίδας», υπήρξε ομολογουμένως πιο ανθρώπινος.