ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μηδέν άγαν, Αύγουστε!

ΠΡΙΝ ΑΠΟ μερικά χρόνια, κάποιοι μεσήλικοι πρωταγωνιστές έδιναν κρυφό αγώνα για
να παίξουν ήρωες νεαρής ηλικίας. Κάτω από το βαρύ θεατρικό μακιγιάζ κάλυπταν
τις ρυτίδες και την αγωνία τους, προκειμένου να ερμηνεύσουν ρόλους που τους
χτύπησαν την πόρτα αργά ή που δεν ήθελαν να αποχαιρετήσουν.

Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει από τότε. Τώρα, πολλοί νέοι ηθοποιοί έχουν την
ευκαιρία να παίξουν τα όνειρά τους στη σωστή ηλικία, στον κατάλληλο χρόνο.
Κάποιοι από αυτούς αντέχουν και ξεχωρίζουν. Όμως, σ’ αυτό το καινούργιο
«δίκαιο» της θεατρικής οικογένειας υποφώσκει μια άλλη πραγματικότητα. Τραβεστί
Γιατί, εκεί που η αγωνία της ρυτίδας βρίσκει παρηγοριά στη διορθωτική
πλαστική, η ματαιοδοξία στήνει το δικό της, γκροτέσκο, σκηνικό.

Ώριμοι πρωταγωνιστές, παγιδευμένοι από το άγχος του γήρατος, φτιάχνουν στα
χειρουργεία ένα νέο πρόσωπο.

Η κρίση ηλικίας καμουφλάρεται και το δέρμα τεντώνεται.

«Μην κρίνεις τους ανθρώπους όταν πονούν», λέει μια εβραϊκή παροιμία.

Συμπάθεια λοιπόν. Και κατανόηση γι’ αυτούς που βιώνουν τη φθορά του χρόνου με
τόση και τέτοια αγωνία.

Έλα, όμως, που χάνουν το μέτρο. Και αρχίζει η υπερβολή και το κωμικό. Γιατί,
έχοντας εξασφαλίσει ένα νέο καλοσιδερωμένο είδωλο, προχωρούν στο να αποδείξουν
την ταπεινότητά τους, ως καλλιτέχνες.

Και παίζουν ρόλους μεγάλης ηλικίας.

Αυτούς που η πραγματική τους ηλικία δικαιούται, αλλά που δεν άντεχαν να
αντιμετωπίσουν όταν φαινόταν. Και βάφουν με μολύβια τις ρυτίδες που εξαφάνισαν
με ιατρικά εργαλεία.

Ποιος θέλει να ξεγελαστεί ή ποιος μάς εμπαίζει;

Αχ, μωρέ…