ΑΥΤΟΙ

… του ΟΗΕ στο Ιράκ ­ ακριβέστερα ένα από τα μάτια του ­ λέγεται Στάφφαν ντε
Μιστούρα. Είναι Σουηδός, ανώτατο στέλεχος του διεθνούς Οργανισμού, και
υπηρετούσε ως τον περασμένο Σεπτέμβρη στη Βαγδάτη, ως συντονιστής της
Επιτροπής Ανθρωπιστικής Βοήθειας. Διευθυντής σήμερα του Κέντρου Πληροφοριών
του ΟΗΕ στη Ρώμη, ο ντε Μ. πιστεύει ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να
εγκαταλείψει κάθε σκέψη να χτυπήσει τον Σαντάμ. «Να είμαστε σταθεροί στην
απαίτηση να γίνεται τακτικά επιθεώρηση του ιρακινού οπλοστασίου, αλλά και να
βγούμε από το αδιέξοδο ­ βρίσκοντας ένα τρόπο που να είναι αποδεκτός από τους Ιρακινούς».

… υπάρχουν πολλοί, λέει ο Σουηδός αξιωματούχος (φωτ.) σε συνέντευξή του στην
«Κορριέρε». Είναι το σχέδιο του Αραβικού Συνδέσμου, είναι οι προτάσεις της
Μόσχας, είναι η μεσολάβηση που προσφέρει ο ΟΗΕ.

Ο ντε Μ. πιστεύει ότι «δεν πρέπει να υποτιμούμε την υπερηφάνεια των Ιρακινών».
Και αν φοβάται την αντίδρασή τους, δεν είναι γιατί δεν έχουν τάχα τα όπλα για
τα οποία τους κατηγορούν οι Δυτικοί.

Αλλά γιατί τα έχουν. «Οι επιθεωρητές του ΟΗΕ ­ λέει ­ έφεραν σε φως πολύ
περισσότερα στοιχεία απ’ όσα είχε αποκαλύψει η “Καταιγίδα της Ερήμου”. Η
UNSCOM (Επιτροπή Ελέγχου) επισήμανε ήδη 48 πυραύλους Σκουντ, 38.000 χημικά
όπλα, 30 κεφαλές πυραύλων για χημικά όπλα και 480 τόνους χημικών ουσιών.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε κάτι που θα οδηγούσε στη ματαίωση του
έργου της Επιτροπής».

…(Οδόφραγμα), η περίφημη εφημερίδα των Σαντινίστας, δεν άντεξε άλλο στα χρέη
της και στην έλλειψη αναγνωστών, και έκλεισε την περασμένη βδομάδα λυπημένα
και άφημα. Λυπημένα, γιατί είχε πέσει στα 7.000 φύλλα και ο διευθυντής της,
Τόμας Μπόρχε Μαρτίνες, ο άλλοτε υπουργός Εσωτερικών του Ντανιέλ Ορτέγα, είχε
ήδη κάνει 230 απολύσεις. Άφημα, γιατί τα τελευταία χρόνια η ηρωική «Barricada»
το είχε ρίξει στο σεξ και στα γυμνά. Δημοσίευε επίσης φωτογραφίες πτωμάτων
(από εγκλήματα και τροχαία), αλλά ούτε οι αναγνώστες με τις αντίστοιχες μορφές
λαγνείας στάθηκαν αρκετοί για να την κρατήσουν. Η παρακμή της εφημερίδας
άρχισε με την πτώση της ΕΣΣΔ, όταν κόπηκε το δωρεάν χαρτί από τη Μόσχα.
Μεγάλωσε κατόπιν, το 1990, με το πλήγμα που αποτέλεσε για τους Σαντινίστας η
εκλογή της Βιολέτας Τσαμόρρο στην προεδρία. Το κακό τρίτωσε όταν βγήκε κι
άλλος δεξιός, πέρυσι, ο Αλεμάν. Ο οποίος, αφού κίνησε καλά καλά διαδικασία
κατάσχεσης του κτιρίου της «Barricada» (για εισφοροδιαφυγή), έχυσε κροκοδείλια
δάκρυα μόλις έμαθε το κλείσιμο. «Είναι ένα οδυνηρό γεγονός ­ δήλωσε. ­ Εγώ
ήμουν ανέκαθεν ευαίσθητος στα θέματα του Τύπου…».

… δεν είναι τελικά παρά ένας δρόμος προς την πολιτική; Σ’ αυτήν (την
πολιτική) κατέληξε ως και ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, ο συνιδρυτής ­ μαζί με τον
Ρενάτο Κούρτσιο ­ των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Η είδηση ότι ο πρώην θεωρητικός της
ένοπλης βίας προσχώρησε στο Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέπληξε μερικούς
φίλους του. Αλλά όχι εκείνους που θυμούνταν ότι ο Φ. είχε κάνει στην πολιτική
και το ξεκίνημά του ­ ως στέλεχος, πριν από μερικές δεκαετίες, της
Κομμουνιστικής Νεολαίας της Ιταλίας. Όσο για τα χρέη του στην κοινωνία που
ήθελε κάποτε να ανατρέψει, ο Φ. θεωρεί ότι τα έχει ξοφλήσει. Και φυλακή έκανε
κάμποσα χρόνια, και τη βία αποκήρυξε. Και το σπουδαίο, ακόμα και μέσα στις
αστραπές της επανάστασης αυτός, προσωπικώς, τα χέρια του δεν τα έβαψε με αίμα.