[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΤΙΣ αρχές της δεκαετίας του ’80 υψωνότανε στο Μαρούσι ένας μύθος. Λίγα μέτρα
πιο μακριά από το σπίτι του θρυλικού Σπύρου Λούη, το Ολυμπιακό Στάδιο ήταν η
απάντηση στον κόσμο του αθλητισμού, που χρόνια περίμενε τη γέννηση του σταδίου
όπου θα συνεχίζονταν οι παραδόσεις και οι ιστορικές στιγμές του Καλλιμάρμαρου
Παναθηναϊκού Σταδίου, των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.

Και πράγματι, το μοντέρνο και μεγαλόπρεπο στάδιο τούς αντάμειψε, αφού οι
μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, και όχι μόνο οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, ήταν
εκείνες που δικαίωσαν εκείνους που ήθελαν έναν αγωνιστικό χώρο διεθνών
προδιαγραφών! Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, Τελικοί Κυπέλλων Ευρώπης,
Παγκόσμια Πρωταθλήματα κλασικού αθλητισμού. Όλα με επιτυχία και ανταπόκριση
του κόσμου που κατέκλυσε τις κερκίδες χειροκροτώντας ελληνικές επιτυχίες.

Στο πέρασμα του χρόνου, οι ίδιες αυτές κερκίδες, δυστυχώς, έμελλε να κάνουν
τηλεοπτικά και φωτογραφικά τον γύρο του κόσμου, ως μια αρνητική εικόνα των
φιλάθλων και κατ’ επέκταση του ελληνικού κοινού και της κοινωνίας μας. Φωτιές,
συμπλοκές, επεισόδια μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο, τραυματισμοί,
βανδαλισμοί. Και, ταυτόχρονα, αδιαφορία, προσωρινά ανεπαρκή μέτρα προστασίας
του χώρου. Αδυναμία αντιμετώπισης της λαίλαπας των φανατικών. Παράγοντες
απαθείς και συνήθως Πόντιοι Πιλάτοι.

Μέσα σε διάστημα δύο μόλις χρόνων, το Ολυμπιακό Στάδιο, από τα δέκα
αναγνωρισμένα καλύτερα και ασφαλέστερα στον κόσμο, διεγράφη από τους πίνακες
των Διεθνών Ομοσπονδιών και δεν είναι πια ούτε στα σαράντα δύο του κόσμου…

Πικρή γεύση και αποτέλεσμα μιας νοοτροπίας με διάτρητους νόμους και άρθρα που
πάσχουν ή τα αγνοούν εκείνοι που δικάζουν, όταν πρόκειται να βάλουν βαθιά το
νυστέρι στην πληγή…