ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η Διεθνής των Διασκέψεων

Μπλαιρ – Κλίντον. Το ζευγάρι που θα ηγηθεί της νέας Σοσιαλδημοκρατικής Διεθνούς. Μήπως τους λείπει λίγο χρώμα;

«Η παλιά Αριστερά αντιστάθηκε στις αλλαγές. Η νέα Δεξιά δεν θέλησε να τις
αντιμετωπίσει». Κι έρχεται έτσι ο εκσυγχρονιστής αριστερός να σαρώσει τα πάντα.

Η ΧΡΟΝΙΚΗ σύμπτωση είναι πολύ ενδιαφέρουσα, σχεδόν προκλητική. Ένας
πρωθυπουργός των (Νέων) Εργατικών, κατά τεκμήριο δηλαδή προοδευτικός άνθρωπος,
επισκέπτεται έναν πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών που τυγχάνει ομοϊδεάτης του
και (αφού κουβεντιάσουν τα καλά του στοματικού έρωτα) επεξεργάζονται από
κοινού τις λεπτομέρειες ενός βομβαρδισμού με τον οποίο σχεδόν κανένας άλλος
ηγέτης, συντηρητικός ή προοδευτικός, δεν συμφωνεί. Αφού διαπιστώσουν ότι
συμφωνούν σε όλα και λύσουν έτσι το πρόβλημα ενός δικτάτορα που αψηφά την τάξη
Τους (αφού αξιοποίησε τα όπλα Τους και τη σιωπή Τους για να κατασφάξει τον λαό
του), αναγγέλλουν μια άλλη πρωτοβουλία, ειρηνική αυτή τη φορά, αλλά εξίσου
αλαζονική: τη νέα Διεθνή της Κεντροαριστεράς. Έναν οργανισμό που θα
συσπειρώνει τους καλούς, θα τιμωρεί τους κακούς και θα περιφρονεί τους
καθυστερημένους ­ τις ανύπαντρες μητέρες, για παράδειγμα.

Ο οργανισμός αυτός, υπογράμμισε ο Τόνυ Μπλαιρ σε συνέντευξή του προς τον
ανταποκριτή της «Γκάρντιαν» στην Ουάσιγκτον (!), θα διέπεται από πέντε βασικές
αρχές. Σταθερότητα και σύνεση ενώπιον της παγκόσμιας οικονομίας. Κυβερνητική
έμφαση και παρέμβαση στην εκπαίδευση, τη διαμόρφωση στελεχών και την υποδομή.
Μεταρρύθμιση του κοινωνικού κράτους «ώστε να αποτραπεί η διάλυσή του από τη
Δεξιά». Επανεφεύρευση και αποκέντρωση του κράτους. Υιοθέτηση ενός διεθνισμού
που θα αντιτίθεται στην απομόνωση της Δεξιάς. «Εμείς στην Κεντροαριστερά
πρέπει να προσπαθήσουμε να ηγηθούμε όλων εκείνων που επιθυμούν μια κοινωνική
αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία», είπε.

Για να γίνουν όλα αυτά, ο Μπλαιρ και ο Κλίντον θα προεδρεύσουν τον ερχόμενο
Μάιο διεθνούς διάσκεψης στο Λονδίνο, η οποία θα πραγματοποιηθεί «πριν ή μετά»
(νέα ενδιαφέρουσα χρονική σύμπτωση) τη Σύνοδο των Οκτώ πιο Πλούσιων Χωρών στο
Μπέρμιγχαμ. Στο τέλος του 1998 ή στις αρχές του 1999 θα ακολουθήσει άλλη
διάσκεψη, πάλι στο Λονδίνο, όπου θα κληθούν πολιτικοί, φιλόσοφοι και ιδεολόγοι
της Κεντροαριστεράς απ’ όλο τον κόσμο. Διαγωνισμοί κεντροαριστερής καθαρότητας
δεν θα γίνουν, τόνισε ο βρετανός πρωθυπουργός. Ευπρόσδεκτοι στη «Διεθνή» είναι
οι γάλλοι σοσιαλιστές και οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, όπως και οι
σοσιαλιστές της Ολλανδίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας. Για τον κ. Σημίτη
τίποτα; Τέτοια αχαριστία;

Οι πρώτες αντιδράσεις γι’ αυτόν τον Σοσιαλισμό των Διασκέψεων δεν είναι πάντως
τόσο ενθαρρυντικές. Η ιταλική Αριστερά ήδη εμφανίζεται διασπασμένη. Η πλευρά
που πρόσκειται στην Ελιά εξέφρασε την ικανοποίησή της γι’ αυτή την
πρωτοβουλία, αλλά το στρατόπεδο του Μάσιμο Ντ’ Αλέμα προτιμά με τις όποιες
νέες ιδέες να μπολιαστεί ένα υπάρχον σχήμα ­ η Σοσιαλιστική Διεθνής ­ και όχι
ένα φάντασμα. Ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός Τζουλιάνο Αμάτο θεωρεί πως όλα
αυτά αποτελούν αποκλειστικά αγγλο-αμερικανική υπόθεση. Και ο πρόεδρος της
Κομμουνιστικής Επανίδρυσης Αρμάντο Κοσούτα, πιο ρεαλιστής απ’ όλους, δηλώνει:
«Στην Ευρώπη υπάρχουν δύο διαφορετικές Αριστερές. Η σκέψη να οργανωθούν σε μια
ενιαία δύναμη είναι απλή ψευδαίσθηση…».