ΑΥΤΟΙ

… για το 35ωρο που συζητήθηκε συνολικά 63 ώρες στη γαλλική Εθνοσυνέλευση,
και αναμένεται να ψηφιστεί αύριο, απέχει πολύ από τις αρχικές προσδοκίες. Έχει
τόσα παράθυρα που θαρρείς θεσπίζεται για ν’ αυξηθούν, όχι να μειωθούν οι ώρες
εργασίας και για να εισαχθεί επί πλέον η περίφημη «ετησιοποίηση» της
απασχόλησης (και ασφάλισης), κάτι που υπήρξε επίμονο αίτημα πολλών
επιχειρηματιών. Σχολιάζοντας τις θέσεις Ζοσπέν για το θέμα, η «Λιμπερασιόν»
(7/1) έγραψε: «Η κυβέρνηση όλα αυτά τα γνωρίζει. Αλλά δεν έχει την τόλμη να τα
πεί ξεκάθαρα. Τα γυροφέρνει, όπως κάποιος που πρέπει ν’ αναγγείλει κάτι
δυσάρεστο σ’ ένα φίλο του, εν προκειμένω τους οπαδούς της κυβερνώσας πλειοψηφίας….».

… σύστημα, όπου και όταν εφαρμοσθεί (το νομοσχέδιο αναφέρει το 2000 για τις
μικρές επιχειρήσεις και το 2002 για τις μεγαλύτερες), ο εργοδότης θα
δικαιούται και πάλι να απασχολεί τον υπάλληλο 39 ώρες, όπως σήμερα. Απλώς, τις
4 επί πλέον των 35 θα τις πληρώνει υπερωριακά, δηλαδή 25% ακριβότερα. «Στη
χειρότερη (για τους επιχειρηματίες) περίπτωση ­ υποσχέθηκε στις 18/10/97 ο
υπουργός Οικονομικών Ντομινίκ Στρώς-Κάν ­ αυτό θα σημαίνει ότι ο εργοδότης θα
πληρώνει το 39ωρο για 40ωρο». Η επιβάρυνσή του θα είναι για 1 ώρα τη βδομάδα
(25Χ4=100). Είναι προφανής η τάση ν’ αυξηθεί το όριο των επιτρεπόμενων
υπερωριών από τις σημερινές 130 ώρες ετησίως με την προσθήκη άλλων 188 (4 τη
βδομάδα). Ο εργοδότης αποκτά έτσι δικαίωμα πρόσθετης απασχόλησης του υπαλλήλου
του για 318 ώρες. «Αν αυτός ήταν ο σκοπός ­ γράφει η εφημερίδα ­ γιατί δεν μας
το έλεγαν απ’ την αρχή;».

… Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ δήλωσε πρόσφατα ότι «οι λεπτομέρειες σχετικά με τον
βασικό μηνιαίο μισθό θα μελετηθούν διεξοδικά εν όψει της νέας εθνικής γενικής
συλλογικής σύμβασης εργασίας».

Στις 29/1, επεξήγησε ότι «οφείλουμε να εξετάσουμε πώς να μη μειωθεί ο βασικός
μισθός (εξ αιτίας του 35ώρου) και πώς να μην αυξηθεί το κόστος για τους
επιχειρηματίες».

Το λογικό συμπέρασμα, κατά τη «Λιμπερασιόν», είναι ότι ο βασικός μισθός δεν θα
μειωθεί, θ’ αυξάνεται όμως λιγότερο, αναλογικά, απ’ ό,τι το ωρομίσθιο. Οι
τάσεις αυτές είναι σαφείς, κατά την εφημερίδα.

Και μαζί η απροθυμία της κυβέρνησης να τις αναγνωρίσει, «αν και ο υπουργός
Οικονομικών παραδέχτηκε ανοιχτά αυτή τη δυσκολία τις προάλλες στο Νταβός».

… όμως στο όραμα του 35ώρου είναι κυρίως η «ετησιοποίηση». «Είμαστε υπέρ»,
είχε πεί η Ωμπρύ στην Εθνοσυνέλευση. Η επιχείρηση θ’ απασχολεί τους
«απασχολήσιμους» (και «απολύσιμους»;) όσο και όπως το κρίνει χρήσιμο. Για τις
οικονομικές ­ αλλά και οικογενειακές ή ψυχολογικές ­ επιπτώσεις αυτού του
καθεστώτος υπάρχουν ήδη ολόκληροι τόμοι μελετών στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Αυτό που προκύπτει γενικότερα είναι ένα τοπίο ομιχλώδες σε όλο το πεδίο της
απασχόλησης. Συνδικάτα, επιχειρήσεις, κυβερνήσεις κάνουν στομφώδεις
διακηρύξεις, αλλά μάλλον συμφωνούν ότι το 35ωρο δεν γεννά δουλειές αν δεν
αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα. Και ότι η εφαρμογή του συνδυάζεται μοιραία με την
«ελαστικότητα» και την ετησιοποίηση, αφού διαφορετικά θ’ αυξάνεται το κόστος
για τις επιχειρήσεις ­ συνεπώς και η…. ανεργία! Ο κίνδυνος δηλαδή είναι να
οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στην αποδοχή μιάς μακροχρόνιας καθήλωσης αμοιβών, με
ανατροπές και στην προσωπική τους ζωή. Εξ ού και η έλλειψη ενθουσιασμού πολλών
γαλλικών συνδικάτων απέναντι σ’ ένα τέτοιο νόμο, οσοδήποτε αυτοαναιρετικό.