Σπίτια στο έλεος διαρρηκτών

Εικόνα βίας, βανδαλισμού, λεηλασίας. Πέντε φορές έως τώρα έχει βιώσει ανάλογες σκηνές η εξάχρονη Αγγελική και η μητέρα της Αλίκη Παϊκαρά

Αχρηστεύθηκε τόσες φορές η ξύλινη πόρτα εισόδου του Θόδωρου Τσάλλα, που πια
την κατήργησε. Κάρφωσε στη θέση της σανίδια! Ύσερα από τρεις διαρρήξεις και
ισάριθμες κλοπές στο σπίτι του, ο Γιώργος Βογιατζίδης ξόδεψε ένα μεγάλο
χρηματικό ποσό και το μετέτρεψε σε φρούριο.

Ηθάλασσα απλώνεται μπροστά του, ανάμεσα από σιδερόφρακτες πόρτες και παράθυρα.
Δεν έμεινε ούτε σχισμή ούτε ένα τόσο δα παραθυράκι που να μην αμπαρωθεί. Στο
διπλανό ακριβώς σπίτι, της Ελισάβετ Σπύρου, εικόνα βανδάλων: Όλα ρημαγμένα,
όλα στο πάτωμα, πόρτες και παραθυρόφυλλα σπασμένα. Σιδεριές βγαλμένες με
λοστάρια. Καταστροφή, πανικός…

Θα μπορούσε να είναι στιγμιότυπα από αστυνομική ταινία, αλλά είναι δυστυχώς
πραγματικότητα. Άλλωστε, στην ευρύτερη περιοχή Ωρωπού, η πραγματικότητα
ξεπερνά κάθε φαντασία. Σαράντα περίπου οικισμού, στο έλεος των κακοποιών. Δεν
υπάρχει σπίτι που να μην έχει παραβιασθεί. Και στους πιο απόμερους οικισμούς,
έχουν καταγραφεί 4 έως 5 διαρρήξεις, κλοπές και λεηλασίες σε κάθε σπίτι, τα
τρία τελευταία χρόνια.

«Η περιοχή μας είναι άντρο κακοποιών», καταγγέλλουν οι κάτοικοι στα «ΝΕΑ», που
συσπειρωμένοι στους συλλόγους τους προσπαθούν να αποτρέψουν το κακό. Ένα κακό,
που δεν αναχαιτίζεται από την τοπική Αστυνομία, στα χαρτιά της οποίας
υπηρετούν 30 αστυνομικοί ­ εκ των οποίων οι έξι δόκιμοι ­ αλλά σε καθημερινή
υπηρεσία βρίσκονται λιγότεροι από 20 άνδρες, για την αστυνόμευση μιας περιοχής
που εκτείνεται σε 150 τετραγωνικά χιλιόμετρα!

Η πιο πρόσφατη ­ από τις ελάχιστες σε σχέση με την έκταση του προβλήματος ­
επιτυχία της Αστυνομίας είναι η εξάρθρωση σπείρας τριών Αλβανών. Μέρα
μεσημέρι, την περασμένη Τρίτη, συνελήφθησαν στο αλσύλλιο του Πευκιά ο 27χρονος
Αλτίμ Χατζιλάρη, ο 30χρονος Λουάν Ντρομπούνικου και ο 23χρονος Πόνε Τζεβαΐρ.
Είχαν στην κατοχή τους κλεμμένη μοτοσυκλέτα, μονόκαννο κυνηγετικό όπλο με
κομμένη κάννη και κοντάκι, 32 φυσίγγια, 2 έγχρωμες τηλεοράσεις, μαχαίρι, λάμα
30 εκατοστών, κλεμμένα είδη ρουχισμού, τηλεφωνικές συσκευές, φωτογραφικές
μηχανές, ραδιοκασετόφωνα αυτοκινήτων, πέντε φακούς νυκτός, αλλά και…
κομπρεσέρ, και γάντια και κουκούλες προσώπου και έξι κιλά κρέατος ­ ό,τι είχε
απομείνει από μια… προβατίνα! Περιέργως, οι τρεις έμεναν σε σπίτια που τους
είχαν παραχωρηθεί, λεηλατούσαν τα υπόλοιπα και δεν ομολόγησαν τίποτα!
Προφυλακίστηκαν με τις κατηγορίες περί όπλων και εκρηκτικών, σύστασης και
συμμορίας για διακεκριμένες περιπτώσεις κλοπής αλλά και για ζωοκλοπή.

ΚΟΡΝΑΡΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ!

Γιώργος Βογιατζίδης. Οχύρωσε το σπίτι του, κάθε πόρτα, κάθε παράθυρο, κάθε μικρό ή μεγάλο άνοιγμα με σιδεριές ­ ύστερα από τρεις διαρρήξεις και ισάριθμες κλοπές!

Η επιστολή που έστειλε πρόσφατα προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Ρωμαίο η
εκπαιδευτικός Αλίκη Παϊκαρά – Αλεξανδροπούλου έφτασε και στα «ΝΕΑ». Ήταν η
αφορμή γι’ αυτό το ρεπορτάζ.

Από τον Σεπτέμβριο του 1995 έως και τις 4 Ιανουαρίου 1998, το σπίτι της Αλίκης
Παϊκαρά παραβιάστηκε τέσσερις φορές: «Οι ζημιές που έχω υποστεί εγώ και το
παιδί μου, ηθικές, ψυχικές και υλικές, είναι ανεπανόρθωτες. Στην Αστυνομία που
έχω καταφύγει αδυνατούν να μου προσφέρουν βοήθεια ή προστασία. Οι τοπικοί
σύλλογοι και οι ομοσπονδίες κάνουν διαμαρτυρία για τα τεκταινόμενα, αλλά,
δυστυχώς, φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Το σπίτι μου εξακολουθεί να παραβιάζεται.
Και το εξάχρονο κοριτσάκι μου, κάθε φορά που μπαίνουμε μέσα, βλέπει το ίδιο
σκηνικό βίας, κλοπής, λεηλασίας, βεβήλωσης και ερήμωσης του προσωπικού του
χώρου και την μητέρα του να αποδιοργανώνεται σαν προσωπικότητά… Αυτή τη
στιγμή το σπίτι μου είναι παραβιασμένο με βγαλμένα τζάμια, σπασμένες γρίλιες
παντζουριών, διαλυμένους μηχανισμούς παραθύρων που επιτρέπουν στον καθένα να
μπαίνει και να βγαίνει, να αφαιρεί όποιο αντικείμενο θέλει και να χρησιμοποιεί
το χώρο μου όπως και όποτε θέλει…».

Ο θησαυρός της 6χρονης Αγγελικής είναι τα παιχνίδια της και η μαμά της. Τα
πρώτα, τα βρίσκει ποδοπατημένα. Αμίλητη πια και η μαμά της, αδυνατεί να της
εξηγήσει. Λέει η μητέρα της για τα λιγοστά Σαββατοκύριακα που πάνε στο εξοχικό
τους: «Αναγκάζομαι να οδηγώ γύρω από το σπίτι και να κορνάρω, ώστε, αν υπάρχει
κάποιος μέσα, να φύγει πριν βάλω το κλειδί στην πόρτα!».

2.000 ΔΙΑΡΡΗΞΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 1997!

Οι επίσημες (δηλωμένες) διαρρήξεις που έγιναν από τον Σεπτέμβριο έως τον
Δεκέμβρη του ’97 αριθμούν τις 163. Σε κάθε καταγγελία, κατά τους αρμόδιους των
τοπικών συλλόγων, αντιστοιχούν τουλάχιστον δέκα διαρρήξεις που δεν
καταγράφονται: «Τουλάχιστον 2.000 παραβιάσεις σπιτιών έχουν συμβεί μέσα στο
’97» υπολογίζει ο Χρήστος Παναγόπουλος, πρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Ωρωπού
που αντιπροσωπεύει 22 τοπικούς συλλόγους.

«Ζητήσαμε από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης να επανδρώσει το τοπικό αστυνομικό
τμήμα με 15 επιπλέον άνδρες. Έστειλε έξι δόκιμους, ένα περιπολικό και μια
μηχανή μεγάλου κυβισμού. Αλλά το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο, που δεν λύνεται
όταν οι αστυνομικοί πάνε να αναμετρηθούν με οπλισμένους κακοποιούς χωρίς καν
αλεξίσφαιρα γιλέκα».

Κάτοικος του οικισμού Εφέδρων και πρόεδρος του τοπικού συλλόγου, ο Διονύσης
Φράγκος διηγείται: «Δεν κινδυνεύει απλά η περιουσία μας, κινδυνεύει η ζωή μας.
Δεν τολμάμε να μπούμε στα σπίτια μας. Προ ημερών βρήκα και πάλι ίχνη
παραβιάσεως, αλλά το έχω κάνει φρούριο και δεν μπόρεσαν να μπουν. Έκοψαν,
όμως, έξω από το σπίτι τα σύρματα της τηλεφωνικής μου γραμμής, τα συνέδεσαν με
κάποια συσκευή και ο τελευταίος λογαριασμός μου σκαρφάλωσε στις 119.200
δραχμές, όταν οι προηγούμενοι δεν ξεπερνούσαν τις 12.000 δραχμές!».

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ

Οργή, ένταση αλλά και φόβος στην καφετέρια «Αύρα», την Κυριακή, που μπορούσαν
να συγκεντρωθούν όλοι και να καταθέσουν τις πικρές τους εμπειρίες. Μεσήλικες
και ηλικιωμένοι οι περισσότεροι άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν σκεφθεί να
οπλοφορήσουν, ξαφνικά, τώρα, το σκέφτονται: «Αφού δεν μπορεί η Αστυνομία να
μας προστατεύσει, έχουμε υποχρέωση να προστατεύσουμε τις οικογένειες και τους
εαυτούς μας».

Τρεις χιλιάδες ψυχές έχει το Καμάρι και ο πρόεδρος της περιοχής Άγγελος
Χατζηνικολάου ομολογεί ότι είναι τόσος ο φόβος των κατοίκων, που εγκαταλείπουν
πλέον τα σπίτια τους: «Το ζητούμενο, πια, δεν είναι αν παραβιάστηκε το σπίτι
σου, αλλά μήπως παραβιαστεί την ώρα που θα είσαι μέσα… Ήρθα τις προάλλες και
είδα φως στο σπίτι μου. Κάποιος ήταν μέσα. Πήγα στην Αστυνομία. Όταν
επέστρεψα, δεν βρήκα κανέναν…».

… Αισίως έφτασαν τις πέντε οι διαρρήξεις στο σπίτι του: «Μπήκαν από
παράθυρα, από πόρτες, από παντού. Μέχρι και ριφιφί έκαναν ­ πέρασαν από τρύπα
που έκαναν στον τοίχο με βαριοπούλα! Σε άλλες περιπτώσεις, ξήλωσαν κεραμίδια
και μπήκαν από τις οροφές! Πριν από λίγες μέρες πληροφορήθηκα ότι σε ένα σπίτι
που εισέβαλαν, βρήκαν μια γυναίκα που κάποια στιγμή αντιστάθηκε.

Και φυσικά, την έδειραν. Μπαίνουμε στα σπίτια μας και, αν δεν τα βρούμε
λεηλατημένα, λέμε: “ευτυχώς, γλιτώσαμε κι αυτή τη φορά…”. Αυτό που κυριαρχεί
είναι ο τρόμος…».

Το εγκαταλελειμμένο αυτό λυόμενο που «βλέπει» όλον τον Ωρωπό είναι γιάφκα κακοποιών. «Εδώ γίνονται οι μοιρασιές…», λέει ο Βασίλης Αναστασόπουλος

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ κάτοικοι δηλώνουν την πρώτη ίσως και τη δεύτερη διάρρηξη του
σπιτιού τους και μετά… σταματούν: «Χάνεις και το χρόνο σου να τρέχεις
συνέχεια στην Αστυνομία, δίχως να συλλαμβάνεται κανείς και δίχως να
εντοπίζονται ποτέ τα κλοπιμαία». Υπάρχουν οικισμοί με μεγαλύτερο πρόβλημα και
άλλοι με μικρότερο, κατά τον Βασίλη Αναστασόπουλο. Δεν υπάρχει, όμως, οικισμός
δίχως πρόβλημα! Σε πολλές περιπτώσεις οι ζημιές από τις παραβιάσεις είναι πολύ
μεγαλύτερες από την αξία των κλοπιμαίων. Τηλεοράσεις, κουζίνες, βίντεο, είδη
ρουχισμού, κουβέρτες, όλα είναι στόχος των κακοποιών. Κατά τους κατοίκους, οι
διαρρήκτες είναι αλλοδαποί ­ Αλβανοί, Ρουμάνοι, κ.λπ.: «Όσες συλλήψεις έχουν
γίνει, αφορούν αλλοδαπούς, κυρίως Αλβανούς». Αλλά και η εκτίμηση της
Αστυνομίας είναι ότι στο 80% των περιπτώσεων οι δράστες είναι αλλοδαποί.

Στον οικισμό των Εφέδρων μένει και ο Γιώργος Κόλλιας. Τέσσερις φορές το σπίτι
του διαλύθηκε: «Μια φορά το άδειασαν από όλα τα πολύτιμα πράγματα ­ ζημιά
κάπου ένα εκατομμύριο. Τις άλλες πήρανε ποτά, κουβέρτες, έφαγαν και
κοιμήθηκαν. Ξήλωσαν έως και τις σιδεριές στα ανοίγματα του σπιτιού. Τώρα, μια
τηλεόραση που έχω, την… πηγαινοφέρνω. Δεν έχουμε, δυστυχώς, αντίκρυσμα για
τους φόρους που πληρώνουμε. Ίσως είναι σκόπιμο να πάρουμε όλοι από ένα δίκαννο
και να παραφυλάμε πίσω από τις γρίλιες…».

Παρά το γεγονός ότι έχει κάνει σύμβαση με ιδιωτική εταιρεία προστασίας, το
σπίτι του παραβιάστηκε και η ζημιά που έπαθε ο Σπύρος Κωστελέτος, από τον
οικισμό Αγίας Παρασκευής, ήταν της τάξης των 600.000 δραχμών. Σε 1.000.000
υπολογίζει τις καταστροφές του σπιτιού του ο Γρηγόρης Παπαρής. Και ο Γιώργος
Βογιατζίδης, αγανακτεί: «Όλοι ξέρουμε ότι απέναντι, εδώ στο ύψωμα, είναι ένα
εγκαταλελειμμένο επί χρόνια λυόμενο, που έχει γίνει γιάφκα των κακοποιών. Η
Αστυνομία δεν το ξέρει; Εμείς θα υποδείξουμε στα όργανα της τάξης τι πρέπει να κάνουν;».

Τρίτη και Πέμπτη είναι οι μέρες που δεν επισκέπτονται τα εξοχικά τους στον
Ωρωπό οι ιδιοκτήτες τους ­ κάτοικοι της Αθήνας. Αυτές τις ημέρες καταγράφονται
και οι περισσότερες κλοπές ­ σε ποσοστό έως και 98%. «Είναι τόσο απλό: τότε
πρέπει να ενταθούν και τα μέτρα ασφαλείας και οι περιπολίες. Ακόμη και
κάτοικοι προσφέρονται να βοηθήσουν τα όργανα της τάξης με περιπολίες στους
οικισμούς τους…».

Όταν σουρουπώνει, στον Ωρωπό βασιλεύει ο τρόμος. Οι μόνιμοι κάτοικοι
«αμπαρώνονται» μέσα στα σπίτια τους και έχουν δίπλα στο κρεβάτι τους το
τηλέφωνο και έναν φακό. Και οι κάτοικοι του Σαββατοκύριακου δεν επισκέπτονται
πια συχνά τα σπίτια τους, αφού κάθε φορά καταμετρούν τις απώλειές τους. Όπως η
κ. Αλίκη Παϊκαρά: «Αρνούμαι πια να πληρώσω φόρους! Τέλη του ’97 μού ήρθε ένας
λογαριασμός που αντιστοιχεί σε υπεραξία 380.000 δραχμών γι’ αυτό το
λεηλατημένο σπίτι, που χρειάζεται επιπλέον κάποια εκατομμύρια για να
ξαναγίνει… σπίτι. Ως πολίτης που ζω στην Ελλάδα σε καιρό ειρήνης και όχι
πολέμου και με πλήρη συναίσθηση των δικαιωμάτων μου, απαιτώ να διασφαλισθεί η
ζωή μου και να μετρήσει η αξία της…».