ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Συλλογικές βεντέτες

Άλλοι αρνούνται το Ολοκαύτωμα και τις ναζιστικές θηριωδίες. Κι άλλοι αγνοούν
τις ιστορικές ευθύνες των στρατιωτικών στην αλγερινή τραγωδία. Βαρύ το σφάλμα
και στις δύο περιπτώσεις.

Ο θρήνος. Οι γυναίκες του χωριού Σίντι Χαμέντ, όπου σφαγιάστηκαν στις 11 Ιανουαρίου 400 άνθρωποι, δεν μπορούν να πιστέψουν τη μοίρα τους

«Ο ΣΤΡΑΤΟΣ δεν σκοτώνει στην Αλγερία!» Η κραυγή αυτή του διευθυντή σύνταξης
του γαλλικού περιοδικού «Λ’ Εξπρές», όπως ακούστηκε σε πρόσφατη εκπομπή του
γαλλογερμανικού καναλιού ARTE, συμπυκνώνει τη στροφή μιας σειράς γάλλων
διανοουμένων απέναντι στην αλγερινή κρίση. Τα ονόματά τους είναι γνωστά,
παλιότερα μάλιστα τους έλεγαν «νέους φιλοσόφους»: Αλαίν Φινκιελκρό,
Μπερνάρ-Ανρί Λεβύ, Αντρέ Γκλυκσμάν. Είναι οι ίδιοι διανοούμενοι που πριν από
λίγα χρόνια διεκδικούσαν την αποκλειστικότητα στον πόνο για τη γιουγκοσλαβική
τραγωδία. Σήμερα, αφού παρατήρησαν προσεκτικά τις σφαγές στην Αλγερία,
αποφάσισαν να πάρουν θέση. «Για όλα φταίνε οι ισλαμιστές!» αναφωνούν. Και
όποιος έχει άλλη άποψη καλά θα κάνει να σωπάσει.

Η λογική αυτών των διανοουμένων δεν είναι μόνο απλουστευτική και εσφαλμένη,
γράφουν στη «Μοντ» ο Φρανσουά Ζεζ, γενικός διευθυντής των εκδόσεων «La
Decouverte», και ο γνωστός ελληνιστής Πιερ Βιντάλ-Νακέ. Αγνοώντας τις
πραγματικές ρίζες της αλγερινής φρίκης, υποθάλπουν την τρομακτική βία και
βαρβαρότητα που αιματοκυλάει τη χώρα. Ξεχνούν τη βία που τροφοδοτούσαν επί
έναν αιώνα οι γάλλοι άποικοι, στρέφοντας τους «ιθαγενείς» εναντίον των αδελφών
τους. Παραβλέπουν τους 500.000 νεκρούς του πολέμου της ανεξαρτησίας, τους
2.000 στρατιώτες που ­ με γαλλική παρακίνηση ­ βασάνισε και εκτέλεσε το 1958
ένας από τους αρχηγούς του εθνικοαπελευθερωτικού στρατού, τους δεκάδες
χιλιάδες Αλγερινούς που δολοφονήθηκαν υπό περίεργες συνθήκες μετά την
ανεξαρτησία. Είναι δυνατόν όλο αυτό το αίμα να μην άφησε ανεξίτηλα ίχνη στη
σύγχρονη Αλγερία; Είναι δυνατόν αυτή η μνήμη να μην έχει τη θέση της σε
ορισμένες σφαγές, όπου ξεκαθαρίζονται συχνά και λογαριασμοί μεταξύ παλιότερων γενιών;

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι εξτρεμιστές της «Ένοπλης Ισλαμικής Ομάδας»
διεξάγουν ένα βάρβαρο πόλεμο με θύματα κυρίως αμάχους ­ έναν πόλεμο, πάντως,
που δεν αποφασίζεται από κανένα στρατηγείο και δεν ακολουθεί κανένα σχέδιο για
την κατάληψη της εξουσίας. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν είναι δυνατόν να
αγνοούμε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας (στρατός και αστυνομία) εξοντώνουν στο
όνομα της αντιτρομοκρατικής πάλης ολόκληρα χωριά, είτε ενέχονται είτε όχι στην
ένοπλη δράση, και προβαίνουν σε εκτεταμένους βασανισμούς, απαγωγές και
εκτελέσεις. Από το φθινόπωρο του 1994, οπότε οπλίστηκαν πολιτοφυλακές στα
χωριά, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Όλες οι μορφές βίας
έχουν γίνει θεμιτές. Και οι περισσότερες δεν εντάσσονται σ’ έναν ανύπαρκτο
«εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ «ισλαμιστών τρομοκρατών» και «κοσμικού κράτους», αλλά
αποτελούν ανελέητες συλλογικές βεντέτες.

Όμως το αίμα δεν το σταματάς κάνοντάς το να τρέχει ακόμη περισσότερο,
καταλήγουν οι αρθρογράφοι της «Μοντ». Κι όταν θέλεις να συμπαρασταθείς σ’ ένα
λαό δεν εφαρμόζεις προκατασκευασμένα σχήματα αρνούμενος τον ρόλο της Ιστορίας.
Ούτε παίρνεις το μέρος ενός στρατού διεφθαρμένων βασανιστών, που στηρίζουν την
εξουσία τους στη γενικευμένη χρήση ναπάλμ και φλογοβόλων.