ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ Δεν αντέχω τη «σύνταξη» στα 35

Την κρατά αγκαλιά η όμορφη Μάσα κι εκείνη στριφογυρίζει σαν περισκόπιο το
ολοστρόγγυλο μουτράκι και όταν τον ανακαλύπτει, ξεφωνίζει! Χωμένος σε μια
πολυθρόνα εκείνος, αγουροξυπνημένος ­ με αχνιστό καφέ στα χέρια και το τσιγάρο
στο στόμα: «Υπήρξα πρώτα καπνιστής και μετά… αθλητής», δικαιολογείται. Κι
ύστερα γελά ­ γνωρίζοντας το ασυμβίβαστο!

Η ΜΑΣΑ και η μπέμπα τους. Οι προπονήσεις και τα παιχνίδια. Ο καφές και το
τσιγάρο. Μια βόλτα με ιστιοπλοϊκό σε θαλασσινούς ορίζοντες. Ένα τετ α τετ με
τον «μυθομανή» καπετάνιο στη Γλυφάδα. Ραχάτι με φίλους σε μια παραλιακή
καφετέρια. Συγκίνηση και αγωνία. Ένταση, χαρές και λύπες. Και ένα πλατύ
χαμόγελο… Πάντα! Όλα στο 24ωρο του Παναγιώτη Φασούλα βιώνονται σε μεγάλη… δόση!

Αυτό που δεν υπάρχει είναι… εφημερίδες ­ «Τις αποφεύγω γιατί αναγκαστικά θα
διαβάσω… αθλητικά. Μονάχα τις Κυριακές δεν αντιστέκομαι στον Τύπο!». Δεν
υπάρχουν φωτογραφικά αρχεία και αποκόμματα. Δεν υπάρχουν βιντεοσκοπημένοι
αγώνες του ­ αλλά υπάρχουν κασέτες με αμερικάνικο φουτ-μπολ που τόσο λατρεύει.
Υπάρχει χιούμορ και ανέκδοτα. Μια συζήτηση για το Χρηματιστήριο και τα
τελευταία μέτρα του Σημίτη. Αλλά και μια χαλαρή αναζήτηση για τα τελευταία
μοντέλα αυτοκινήτων ­ τα «άλογα» που βγάζουν, την ταχύτητα που «παίρνουν» τις
στροφές. Υπάρχουν αεροπορικά εισιτήρια και ταξίδια. Ξενοδοχεία και βαλίτσες
που ανοιγοκλείνουν βιαστικά. Το κινητό που μονίμως χτυπάει. Αλλά δεν υπάρχει
θέατρο ή κινηματογράφος ­ «Είναι… άβολα τα καθίσματα για τα πόδια μου».
Υπάρχουν δελεαστικές βιτρίνες με ρούχα που δεν του… κάνουν και «κοντά
παντελονάκια για όσο ακόμα θα είμαι επαγγελματίας». Υπάρχει μια ανεμελιά, αλλά
και μια ωριμότητα. Ένα γελαστό παιδί πίσω από την κοψιά ενός 34χρονου άνδρα
που έχει σκαρφαλώσει στα 2.13 εκατοστά.

ΘΑΛΑΣΣΑ

Όλα στη ζωή του Παναγιώτη Φασούλα έχουν γεύση από θάλασσα. Δηλώνει ευτυχής που
ανήκει στον Ολυμπιακό, «όχι μόνο γιατί είναι η ομάδα του λιμανιού αλλά και
γιατί διανύω καθημερινά 17 χιλιόμετρα… παραλίας μέχρι να φτάσω για προπόνηση
κι άλλα τόσο για να επιστρέψω. Δεν θα το άντεχα αν κατέβαινα στη Λ. Κηφισίας!».

Παθιασμένος αθλητής, «πνίγεται», εξομολογείται καθημερινά, από την αγωνία της
απόσυρσης: «Όταν σταματήσω, σε ένα – δύο χρόνια, πραγματικά δεν ξέρω τι θα
κάνω! Είναι το μόνο στο οποίο εξασκήθηκα τόσο καλά». Αλλά και παθιασμένος
θιασώτης της ζωής: «Ζει πραγματικά κανείς όταν ζει έντονα δίχως να παραβιάζει
τον “χώρο” και το “δικαίωμα” των άλλων». Χαρές και λύπες πάνε πάντα μαζί.
Αισθάνομαι τυχερός άνθρωπος που ζω με ένταση τον ενθουσιασμό, την απογείωση
στα σύννεφα αλλά και την λύπη, την προσγείωση στο έδαφος. Είναι εξίσου δυνατά συναισθήματα…».

Αλλά να, η στενοχώρια κρατάει κάπως… περισσότερο για τον Παναγιώτη. Την
βιώνει ώς την τελευταία της στάλα. Γι’ αυτό ίσως προτιμά να δίνει ευχαρίστηση
στους αγαπημένους του ανθρώπους: «Όχι ότι είμαι κανένας “άγιος”, αλλά το
βρίσκω πολύ ελκυστικό και δημιουργικό να δίνεις χαρά. Με κάνει και μένα χαρούμενο!»

Είναι ίσως «υπεραθλητής», αλλά δεν είναι «συμβατικός» αθλητής. Δεν ξυπνά
ξημερώματα για ένα γενναίο πρωινό, να «χωνέψει» και να βρίσκεται έγκαιρα στην
πρωινή του προπόνηση: «Ποτέ μου δεν το κατάφερα αυτό! Μου είναι… αδύνατον.
Έτσι αποφεύγω το ξύπνημα και το… πρωινό!»

Η… ΜΠΕΜΠΑ

Δεν αποφεύγει βεβαίως την… μπέμπα τους ­ δεν κατέληξαν ακόμη στο όνομα που
θα της δώσουν «και κάπως έτσι καταλήγουν γυναίκες ολόκληρες να τις φωνάζουν…
μπέμπες». Είναι η πρώτη του «προπόνηση» ­ αυτή του πατέρα. Μια μελωδία
ευτυχίας: «Παίζω πολύ με το μωρό, είναι μια άλλη αίσθηση, άλλαξε η ζωή μου από
τη μια μέρα στην άλλη…».

Εδώ και έξι μήνες δηλαδή, ήρθαν τα πάνω – κάτω. Εκείνη η μικρή λες και το
‘βαλε σκοπό να ανατρέψει όλες τις εδραιωμένες καταστάσεις. Κάθε του κίνηση
«φιλτράρεται» μέσα από την εικόνα μιας πολύτιμης ύπαρξης: «Ούτε και ξέρω πώς
έγινε αυτό. Αλλά δεν υπάρχει στιγμή στο 24ωρο δίχως εκείνη! Ξαφνικά ανακάλυψα
την θνητότητά μου! Ξαφνικά αγωνιώ να μην κρυώσω, να μην κολλήσω καμιά γρίπη
και “μεταφέρω” μικρόβια στο σπίτι. Ξαφνικά φοβάμαι τα αεροπλάνα. Ξαφνικά
αντιστέκομαι στο υποβρύχιο ψάρεμα… Ξαφνικά οδηγώ στο δρόμο και “κόβω”
ταχύτητα… Ξαφνικά υπάρχει μια ασπίδα αυτοπροστασίας!»

Όλα έγιναν «ξαφνικά». Γιατί ξαφνικά εκείνος ανέλαβε «μια τόσο βαριά και
υπέροχη υποχρέωση». Και διαπίστωσε ότι είναι ευάλωτος ­ ένας θνητός με όρια
και περιορισμούς: «Ένας άνθρωπος, ένας μικρός άνθρωπος, εξαρτάται από μένα,
από τις επιλογές και τις στάσεις ζωής μου…». Έτσι όμως έγινε και η νίκη –
πλεούμενο. Ενώ η ήττα πονάει λιγότερο…

ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΣ

Μιάμιση με δύο ώρες προπόνηση το πρωί κι άλλες τόσες το απόγευμα ­ όταν δεν
έχει παιχνίδι. Κοπιώδης ενασχόληση, αλλά και τόσο… χαλαρή, όπως τα
διαλείμματα στο σχολείο: «Μου είναι τόσο ευχάριστο τελικά, να ‘μαι στα 34, με
20 χρόνια μπάσκετ στην πλάτη, να ‘μαι οικογενειάρχης και να βρίσκομαι
καθημερινά με 19χρονα και 20χρονα παιδιά που μιλάμε για… πειρασμούς ­
“άλογα” αυτοκινήτων, ταχύτητα και αδρεναλίνη, μπαρ, στέκια και… όμορφες. Με
χαλαρώνουν αυτές οι ανάπαυλες που έχουν γέλιο και μια γλώσσα γηπέδου ­ κάθε
άλλο παρά “καθωσπρέπει”! Αλλά δεν λέω όχι και σε μια βραδινή συζήτηση γύρω από
δείκτες Χρηματιστηρίου ή τα νέα φορολογικά μέτρα!».

Νιώθει και λίγο… εργένης. Το έχει ανάγκη. Όπως κάποιες Κυριακές – ΛΟΤΤΟ
(δίχως αγώνα) που μένει πίσω η Μάσα με το μωρό κι «ανοίγεται» εκείνος με
φίλους και πλεούμενα στον Αργοσαρωνικό: «Τρελαίνομαι για τα σκάφη, είναι ένα
κομμάτι απ’ τη ζωή μου. Αν είμαστε, λοιπόν, τυχεροί και δεν… παίζουμε,
ξανοιγόμαστε σε κοντινές… αποστάσεις, πλακωνόμαστε σε ψάρια και κρασιά,
γινόμαστε φέσι και επιστρέφουμε εκτονωμένοι και ευτυχείς!». Εν προκειμένω,
έχει και η Μάσα τις «αναπνοές» της. Βλέπει (δίχως… Φασούλα) όλες τις καλές
ταινίες, πηγαίνει σε κουαρτέτα και ενίοτε «απολαμβάνει πολύωρους καφέδες με
φίλες της και άντε τώρα εσύ να καταλάβεις τι λένε μεταξύ τους οι γυναίκες!».
Κατά τα άλλα, ένας είναι ο… έρως!

ΤΑΒΛΙ

Ενδιάμεσα στις προπονήσεις λίγο «άραγμα» και μια παρτίδα τάβλι σε κάποιο
παραλιακό στέκι. «Απλώνεται» με θέα πάντα τη θάλασσα, ­ «είναι το οξυγόνο μου,
το άλφα και το ωμέγα της ζωής μου» ­ χαλαρώνει, μιλάει στη μαρίνα με
καπεταναίους, πίνει καφέδες και στήνει και ξεστήνει με τους φίλους του
«επίδοξες επιχειρηματικές καταστάσεις». Καταστρώνει, λέει γελώντας, τη
μελλοντική του αποκατάσταση. Αλλά αυτό είναι και το σημείο που «πονάει»: «Δεν
ξέρω τι ακριβώς θα μπορούσα να κάνω. Ένας αθλητής στα 35 του είναι…
συνταξιούχος τριάντα χρόνια νωρίτερα από τον μέσο άνθρωπο! Κοιτάζω τους νέους
συμπαίκτες και νιώθω… υπερήλικας. Αλλά το βράδυ, σε μια άλλη παρέα, νιώθω
παιδί κι όλοι λένε ότι βλέπουν… φτερά στους ώμους μου. Είναι μάλλον
παρανοϊκό ­ άγρια ιστορία να είσαι αθλητής! Μεγάλωσα μέσα από τον αθλητισμό,
όλη μου η ζωή έχει ένα “κλίμα” ­ την ίδια μυρωδιά, την ίδια αίσθηση. Δεν ξέρω
να είμαι “απόμαχος αθλητής”, δεν ξέρω πώς θα είμαι όταν δεν θα είμαι εντός
γηπέδων. Ελπίζω όχι “γεροπαράξενος”, το φοβάμαι ξέρεις αυτό…».

Έχει μια άλλη απόχρωση φωνής όταν το αστείο γίνεται σοβαρό. Υπάρχει αγωνία ­
ένα αλλιώτικο καρδιοχτύπι. Το ρίσκο, το «άγνωστο» είναι τόσο ελκυστικό όσο και
«φοβερό». Το μόνο που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να σκέπτεται είναι ο
θάνατος. Άλλωστε, δεν τον τρομάζει τόσο το βιολογικό τέλος, όσο η εν ζωή ανημποριά…

Να περνάς απ’ την κίνηση στην ακινησία, από τη δράση στην απραξία ­ του είναι
αφόρητο, ξένο. Η λέξη «συνταξιοδότηση» είναι τέλμα… Είναι άνθρωπος που
τολμάει ­ «δύσκολα ή εύκολα, πάντα θα τολμώ». Υπάρχει όνειρο, αλλά δεν είναι
ονειροπαρμένος. Δεν αφήνεται στο ταξίδι ­ το απολαμβάνει χωρίς να εκχωρεί τον
έλεγχο. Δεν προφασίζεται ότι μισεί το ψέμα και την υποκρισία: «Ακόμα και η
αχαριστία είναι στην ανθρώπινη φύση. Όλοι λίγο πολύ έχουμε γίνει ψεύτες,
υποκριτές, αχάριστοι. Αλλά «αχάριστος κατ’ επάγγελμα δεν νομίζω ότι
υπάρχει…». Συγχωρεί τους ανθρώπους, αλλά όχι πάντα με την ίδια ευκολία.
Εκείνο πάντως που απερίφραστα δηλώνει είναι: «Δεν είμαι… εκδικητικός! Ποτέ
δεν θα μπορούσα να εκδικηθώ…».